<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365</id><updated>2012-01-01T00:15:06.130-03:00</updated><title type='text'>ENTRE-TEXTOS</title><subtitle type='html'>ENTRE TEXTOS SOBRE LITERATURA, TEATRO, CINEMA, ARTES PLÁSTICAS, FILOSOFIA, ETC...</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>70</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-912789419969553766</id><published>2007-07-22T03:59:00.000-03:00</published><updated>2007-07-25T15:29:37.045-03:00</updated><title type='text'>AVISO AOS LEITORES DESTE SITE</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;Com o objetivo de dinamizar as publicações periódicas, achei por bem transferir este site a outro endereço, de fácil acesso. Isto permitirá maiores agilidade e visualização dos textos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;Assim, solicito a gentileza de clicar no link abaixo para ler as novas publicações do ENTRE-TEXTOS:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;a href="http://www.entre-textos.blogspot.com/"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#cc0000;"&gt;www.entre-textos.blogspot.com&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="center"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;Obrigado pela compreensão.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#3333ff;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-912789419969553766?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/912789419969553766/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=912789419969553766&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/912789419969553766'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/912789419969553766'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/07/aviso-aos-leitores-deste-site.html' title='AVISO AOS LEITORES DESTE SITE'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-242867838184261514</id><published>2007-07-21T02:56:00.000-03:00</published><updated>2007-07-22T03:13:59.011-03:00</updated><title type='text'>A MORTE DO CARLISMO</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RqGisOKmstI/AAAAAAAAAYA/NjfFS7LyyuQ/s1600-h/180px-ACM_2007%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089527934505890514" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RqGisOKmstI/AAAAAAAAAYA/NjfFS7LyyuQ/s200/180px-ACM_2007%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Há homens que, de tão poderosos, dão a impressão de serem inabaláveis, até mesmo imortais. Então, surge uma tragédia pessoal e a montanha inabalável estremece; quando não, esfacela-se. Surge uma doença incurável, um mal súbito, e, depois de algum tempo, a morte leva aquele que parecia blindado, que jamais morreria.&lt;/span&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;A morte do senador Antônio Carlos Magalhães (DEM), que sofreu uma parada cardíaca no dia 20 de julho de 2007, aos 79 anos, é a recente demonstração disso. ACM, como era chamado, constituía-se num empreendimento humano, um patrimônio vivo, tal o poder e influência que exercia na política brasileira. Pois ACM iniciou-se na carreira política na época de estudante, tendo sido presidente do Grêmio do Ginásio da Bahia, e do Diretório Central de Estudantes, da Faculdade de Medicina, onde formou-se.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Em 1954, ACM foi eleito deputado estadual pela conservadora União Democrática Nacional (UDN), ocupando seu primeiro cargo eletivo. Em 1958 e 1962, foi eleito deputado federal, atuando como um dos articuladores do Golpe Militar de 1964. Sob o regime ditatorial que ajudou a instalar-se no país, foi reeleito deputado federal em 1966, desta vez pela não menos conservadora ARENA, sendo nomeado prefeito biônico de Salvador no ano seguinte, ocasião em que construiu a base do carlismo na capital, arregimentando habilmente poder político. O&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;cupou três mandatos como governador da Bahia, sendo eleito diretamente apenas uma vez. O fato é que foi um governador competente e, no primeiro, iniciado em 1971, soube aproveitar-se do chamado “Milagre Econômico”, levando o Estado a entrar num processo acelerado de industrialização, com a instalação de indústrias no Pólo Petroquímico e realização de obras de grande impacto na capital, o que alavancou o turismo. Depois do primeiro mandato, foi nomeado à presidência das Centrais Elétricas Brasileiras S.A. (Eletrobrás), retornando ao governo da Bahia em 1979&lt;/span&gt;&lt;a name="Segundo_governo"&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;, quando sucedeu um afilhado político e deu continuidade ao trabalho do início da década de 70, contando com o apoio da maioria dos prefeitos do Estado, e quase a totalidade das bancadas de deputados federais e estaduais. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Após a abertura política e anistia, ACM ofereceu seu aparato político ao candidato Tancredo Neves, oferecendo-lhe apoio no Colégio Eleitoral. Isto levou-o a ser nomeado ministro &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;de Estado das Comunicações, em 1985. No ano seguinte, ingressou no recém-criado Partido da Frente Liberal (PFL), que, duas décadas depois, viria a ser Democratas (DEM). Toninho Malvadeza, como ACM era jocosamente chamado, devido à truculência e repressão à oposição, durante o regime militar, ocupava um cargo estratégico no governo de José Sarney, ao mesmo tempo em que ampliava seu poder empresarial na Bahia, justamente no setor de telecomunicações.
&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;A derrota do candidato de ACM ao governo da Bahia, em 1986, foi interpretada como a morte anunciada do carlismo, entretanto, em 1990, ACM foi eleito governador no primeiro turno, assumindo no ano seguinte e licenciando-se três anos depois, para concorrer ao Senado, que presidiu entre 1997 e 2001, numa clara demonstração de que o carlismo fortalecera-se ainda mais. Mas, em 1998, seu filho e herdeiro político, deputado federal Luís Eduardo Magalhães, ex-presidente da Câmara dos Deputados, sofreu um ataque cardíaco e faleceu aos 43 anos. Esta, sim, foi a morte anunciada do carlismo, já que ACM pretendia ver o filho no governo da Bahia e, depois, na Presidência da República. &lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Em 2001, após o escândalo da violação do painel do Senado, ACM foi obrigado a renunciar ao cargo de senador. Em 2002, foi novamente eleito senador, com a maior votação para o cargo, na história da Bahia. Porém, em 2004, a oposição derrotou seu candidato ao governo de Salvador, como prenúncio de duas grandes derrotas que ocorreriam em 2006. O carlismo perdeu o governo da Bahia, no primeiro turno, para Jacques Wagner (PT), ex-ministro do governo Lula, e uma vaga no Senado para João Durval Carneiro (PDT). &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;O carlismo agonizante sofreu o último baque com a morte de ACM e, ainda que sua vaga no Senado seja ocupada pelo suplente Antônio Carlos Magalhães Júnior, o filho mais velho e presidente da Rede Bahia, que aglutina as inúmeras empresas da família, é certo que o carlismo cumpriu seu ciclo e será sepultado com seu criador. A morte provou que ACM era mortal, e o carlismo, passageiro. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Mas, em que pesem o conservadorismo, apoio à ditadura militar e truculência de ACM durante sua trajetória política, é preciso reconhecer o dinamismo e capacidade administrativa, demonstrados nos cargos ocupados. A Bahia não seria a mesma sem ACM.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Fotografia: Senador Antônio Carlos Magalhães)

&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-242867838184261514?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/242867838184261514/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=242867838184261514&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/242867838184261514'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/242867838184261514'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/07/morte-do-carlismo.html' title='A MORTE DO CARLISMO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RqGisOKmstI/AAAAAAAAAYA/NjfFS7LyyuQ/s72-c/180px-ACM_2007%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-333645839438390990</id><published>2007-07-21T00:34:00.000-03:00</published><updated>2007-07-21T00:41:41.385-03:00</updated><title type='text'>O ATRASO DE UMA HOMENAGEM ANTECIPADA</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RqGASOKmsrI/AAAAAAAAAXs/6fO2Dvdn-YM/s1600-h/200504151550350.img_sbat%255B1%255D%5B2%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5089490104433947314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RqGASOKmsrI/AAAAAAAAAXs/6fO2Dvdn-YM/s200/200504151550350.img_sbat%255B1%255D%5B2%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Passei a me interessar pela obra do teatrólogo Mauro Rasi, em 1996, quando foi encenada em Bauru, pela primeira vez, seu maior sucesso de público e crítica: a peça “Pérola”, uma belíssima homenagem à sua mãe, Pérola, àquela altura falecida. Foram poucas apresentações no Teatro Universitário Veritas, da USC, inaugurado na ocasião, e os ingressos esgotaram rapidamente. Fiquei entre os sem-ingressos, não consegui assistir às excelentes atuações de Sérgio Mamberti e Vera Holtz, entre outros, mas tive o privilégio de conseguir o autógrafo do autor, numa edição de “Pérola”, que guardo entre as relíquias de minha parca biblioteca. &lt;/span&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Três anos depois, “Pérola” foi novamente encenada em Bauru, no mesmo local, quase simultaneamente a “O Crime do Doutor Alvarenga”, uma “adaptação” ou “recriação” de uma peça escrita por seu pai, Oswaldo Rasi (à época, vivo), que teve a interpretação do incomparável Paulo Autran. É desnecessário dizer que assisti a ambas. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Mas por que recordo-me disso somente agora? Será que deveria ter recordado em 2006, quando completaram-se dez anos da primeira apresentação em Bauru, da peça “Pérola”? Será que deveria ter recordado no dia 27 de fevereiro de 2007, quando teria completado cinqüenta e oito anos? Ou será que deveria ter recordado no dia 22 de abril de 2007, quando completaram-se quatro anos que um câncer no pulmão levou-o à morte? &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;
&lt;p align="justify"&gt;
Recordo-me agora e transgrido a ordem natural de esperar pelo momento certo, aquele que vem acompanhado da data solene, sem o qual parece não haver sentido na homenagem. (O homem fica à espera de ocasiões especiais, quando tem o poder de criá-las.) Recordo-me agora, num dia aleatório, sem música de fundo executada por uma orquestra de câmara, sem chuva de papéis picados, sem pompa, apesar de não deixar de ser um dia festivo. &lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;
Recordo-me que Mauro Rasi, o principal teatrólogo bauruense – e um dos principais do Brasil -, cuja obra deveria integrar o projeto pedagógico-cultural das escolas da cidade, passou a infância e parte da juventude num sobrado estreito, com uma piscina no quintal exíguo, na rua Bandeirantes, no Centro, imóvel imortalizado na peça “Pérola”. Na década de 60, teve que sair de Bauru para ter seu talento reconhecido – à época, a miopia cultural já prevalecia – e lutou para consolidar sua carreira, sendo um dos criadores do “gênero besteirol” (comédias hilárias). Ao longo de sua carreira, recebeu inúmeros prêmios importantes, porém, nunca deixou de referir-se à cidade que tanto estimava, principalmente na peça “Pérola”, assistida por mais de 300.000 pessoas, no Brasil e Europa. &lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;Recordo-me que Mauro Rasi, que possuía sensibilidade artística para captar a ironia e humor presentes no cotidiano, foi objeto de teses acadêmicas e escreveu, além de peças, textos para programas da Rede Globo de Televisão e crônicas para jornais de grande circulação. Utilizava uma linguagem direta, bem elaborada e sem pedantismo; confundia aqueles que, à primeira vista, consideravam sua peças superficiais, pois, com a simplicidade e prazer de quem vai à padaria, à feira ou à banca de jornais numa manhã de domingo, tratava de temas complexos, indagações seculares do homem, em obras que permitiam o prazer de refletir a partir de situações corriqueiras. Elementos autobiográficos eram constantes, serviam como críticas a si mesmo, porém, certas situações pareciam ser o reflexo do cotidiano de qualquer família. &lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;Recordo-me que Mauro Rasi está sepultado longe de sua cidade-natal, no Cemitério dos Ingleses, no Rio de Janeiro, cidade que soube valorizar seu talento. Sua obra consiste num legado dramatúrgico e, conhecer esse legado – em qualquer momento, em qualquer data, em qualquer ocasião –, é a melhor homenagem que pode ser realizada ao saudoso autor, que completaria sessenta anos em 2009. &lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:85%;color:#3333ff;"&gt;(Nota: Crônica publicada no Jornal da Cidade - de Bauru -, em 19/07/2007.)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Arte: Ilustração para uma entrevista do teatrólogo Mauro Rasi, site: &lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.maurorasi.com.br/"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;http://www.maurorasi.com.br/&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso&lt;/span&gt;) &lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-333645839438390990?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/333645839438390990/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=333645839438390990&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/333645839438390990'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/333645839438390990'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/07/o-atraso-de-uma-homenagem-antecipada.html' title='O ATRASO DE UMA HOMENAGEM ANTECIPADA'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RqGASOKmsrI/AAAAAAAAAXs/6fO2Dvdn-YM/s72-c/200504151550350.img_sbat%255B1%255D%5B2%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-9110940640585741398</id><published>2007-07-19T01:56:00.000-03:00</published><updated>2007-07-19T02:28:30.927-03:00</updated><title type='text'>A MORTE CALA FUNDO NO CORAÇÃO</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rp7x0A_NsYI/AAAAAAAAAXk/wxn_GbnsR28/s1600-h/guernica.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088770504895869314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rp7x0A_NsYI/AAAAAAAAAXk/wxn_GbnsR28/s200/guernica.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;O que dizer para alguém que acabou de perder uma pessoa amada? Meus pêsames! Meus sentimentos! Seja forte! Foi a vontade de Deus! Chegou a hora! Estava sofrendo muito! Agora, está descansando! Estas são algumas frases triviais, que não condensam o que a pessoa necessita ouvir num momento de extremo sofrimento, mas quase sempre são utilizadas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Às vezes, o melhor é não dizer nada, mas somente abraçar e deixar o abraço falar por si. O silêncio de um abraço apertado pode trazer consigo uma enxurrada de palavras (não-ditas) de consolo. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Mas como consolar alguém que acabou de perder uma verdadeira parte de si mesmo, alguém que está incompleto? Nenhum ser humano, por mais que saiba que a morte é inevitável, está preparado para a perda definitiva, a perda vedada pelo túmulo. É imensamente doloroso saber que a pessoa com quem convivia, dividindo quase tudo, numa intimidade sublime, simplesmente foi embora, para nunca mais voltar; simplesmente deixou a existência, para viver somente nas lembranças.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;


&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Quando um casal se separa, é como se, um para o outro, tivessem morrido. Todos os momentos vividos juntos são lançados nas lembranças e a sensação de sepultamento será maior, dependendo de como tudo terminou. Um amor que chega ao fim é o mesmo que morrer e permanecer vivo. Mas o renascimento de um novo amor é o mesmo que renascer à vida. Somente quem experimentou essa sensação, sabe o quanto é sublime.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;


&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
O que dizer para alguém que acabou de perder uma pessoa amada numa tragédia? As mesmas frases triviais? Uma morte trágica traz em si a perplexidade, a indignação, a revolta. E, cada vez mais, acontecem mortes trágicas.
&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
A colisão entre o Boeing da Gol e o jatinho Legacy, no Parque do Xingu, no Mato Grosso, no dia 29 de setembro de 2006, provocou 154 vítimas fatais, todos passageiros do Boeing da Gol, dando início à crise do sistema de transporte aéreo no país, que vem beirando o caos.
&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Em São Paulo, o desabamento da linha 4 do metrô, no dia 12 de janeiro de 2007, provocou sete mortos num acidente resultante da falta de fiscalização, algo impensável para a maior cidade do país.
&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;No Rio de Janeiro, no dia 7 de fevereiro de 2007, ocorreu o assassinato mais que horrendo do garoto João Hélio Fernandes, arrastado até a morte por cerca de sete quilômetros, vítima de um crime que abalou ainda mais os pilares da segurança pública do Rio de Janeiro, e do país.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;


&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Se não bastassem essas tragédias, no dia 17 de julho de 2007, em São Paulo, ocorreu o pior acidente aéreo do país. No Aeroporto Internacional de Congonhas, o Airbus 320, da Companhia Aérea TAM, saiu do Aeroporto Salgado Filho, em Porto Alegre, Rio Grande do Sul, e, ao aterrissar em São Paulo, derrapou na pista, atravessou a Avenida Washington Luiz e colidiu com um galpão da empresa, explodindo e provocando cerca de 186 vítimas fatais confirmadas, podendo haver mais. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Um acidente que ultrapassou os limites da tragédia, provocado pela pista escorregadia, falha mecânica ou imperícia humana, ou tudo junto. Uma catástrofe que fez o Brasil chorar. Que sirva para as autoridades refletirem sobre mudanças imprescindíveis no sistema de transporte aéreo do país, incluindo a retirada de aeroportos de áreas com edifícios e casas no entorno.
&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Não é fácil lidar com a morte, não existe uma fórmula. Por mais bem preparada que a pessoa esteja, não estará imune ao sofrimento, à sensação de vazio no coração que a perda provoca. E não adiantará dizer que a morte não é um fim em si mesma, mas uma continuidade, um estágio que tem que ser ultrapassado, enfim, é o prosseguimento da vida. Isto, somente o tempo mostrará. Até lá, a dor profunda terá que ser regada com lágrimas, até a ferida cicatrizar, parar de doer.
&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Talvez não faça diferença, tamanha a dor, mas é possível dizer a todos que perderam o pai, a mãe, o filho, a filha, o irmão, a irmã, o esposo, a esposa, o amigo, que há quem solidarize-se com a perda. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;


 &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Sofrimento compartilhado é sofrimento que transforma-se em força e determinação.
&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Aos que sofrem, recebam o consolo de um abraço. Mesmo que seja um abraço a distância.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Arte: "Guernica", de Pablo Picasso)
&lt;/span&gt;



&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)
&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-9110940640585741398?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/9110940640585741398/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=9110940640585741398&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/9110940640585741398'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/9110940640585741398'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/07/morte-cala-fundo-no-corao.html' title='A MORTE CALA FUNDO NO CORAÇÃO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rp7x0A_NsYI/AAAAAAAAAXk/wxn_GbnsR28/s72-c/guernica.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-7757842370182635222</id><published>2007-07-09T15:35:00.000-03:00</published><updated>2007-07-09T18:12:10.979-03:00</updated><title type='text'>O PERIGO DAS ESCOVAS DE CABELOS</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RpKAjVLqR2I/AAAAAAAAAWI/IY-ewLc9WcU/s1600-h/ewa08g%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085268273724540770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RpKAjVLqR2I/AAAAAAAAAWI/IY-ewLc9WcU/s200/ewa08g%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Mal comecei a tomar banho e minha esposa me chamou desesperada. O que teria acontecido? Um incêndio? A explosão de um posto de gasolina? A fuga dos animais do zoológico? Um terremoto? A cidade estava sendo engolida pelos incontáveis buracos que têm pipocado dia após dia, sem que ninguém faça algo a respeito? Um bombardeio atômico? Um ataque alienígena?
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Nada disso.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Saí enrolado numa toalha, sem tempo de me enxugar e vi minha esposa andando de um lado para o outro, desnorteada, como se fosse corcunda, os cabelos caídos sobre o rosto, cobrindo a luminosidade de sua beleza. Aproximei-me mais e entendi o que havia acontecido. Uma escova estava enroscada em seus cabelos.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Pode parecer algo sem importância, uma escova enrosca nos cabelos e, simplesmente, é retirada. Mas não. A escova estava tão enroscada, que parecia colada aos fios de cabelos, um imã que atraíra cada fio para não soltar mais, o abraço de um tamanduá. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

O que fazer? Ela sugeriu passar creme, porque ficaria fácil de desenrolar os fios da haste da escova. Sob o chuveiro, tentei retirar fio por fio, mas foi inútil. Quanto mais mexia, mais os cabelos ficavam presos à escova, ou a escova aos cabelos. Até arrisquei um pensamento filosófico, mas fui interrompido com seu desespero crescente. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

O que fazer? Pensei em cortar as cerdas rente à haste da escova, o que permitiria que os fios deslizassem tranqüilamente, sendo libertados daquele aprisionamento. Pura teoria; não deu certo, porque não era possível cortar rente à haste da escova, além do mais minha esposa se mexia, levantava a cabeça, balançava os braços, atrapalhava a precisão do corte.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Foi quando tive uma idéia brilhante. Cortar a mexa de cabelos que estava enroscada. Rápido e fácil. Mas minha esposa não concordou, achou um absurdo, como poderia permitir que seus cabelos fossem cortados, se restaria um buraco enorme? Não, era melhor ficar com a escova enroscada, lançaria moda de um acessório, no mínimo, insólito. Afinal, de uma maneira geral, a moda é insólita. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

Tudo bem, desisti de minha idéia brilhante, mas não descartei a tesoura. Retirei o cabo do suporte plástico que formava a haste e comecei a cortar vagarosamente, milímetro a milímetro, de modo a abrir a haste ao meio. Finalmente, os cabelos estavam soltos da escova, ou a escova estava solta dos cabelos. Para mais desespero de minha esposa, alguns fios tinham sido cortados. Foi inevitável, ou alguns fios perdidos, ou uma chamada ao Corpo de Bombeiros.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

A escova estava toda destruída, e pensar que a compráramos há pouco. Então soube que a escova era velha, a nova estava na embalagem. Mas eram iguais. Tínhamos ido a uma loja naquela tarde e, depois de meia hora, minha esposa finalmente escolhera a escova perfeita, igual a que tinha, mesmo tamanho, mesma cor, mesma marca. Difícil saber porquê. Talvez haja um mistério inexplicável, algo que somente as mulheres entendem. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

No dia seguinte, para meu desespero, voltamos à loja e, depois de mais meia hora, minha esposa escolheu outra escova, desta vez diferente, menor, cerdas flexíveis, uma escova mais apropriada aos seus cabelos, esclareceu a vendedora. Saímos satisfeitos, aliviados. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

Depois disso, nunca mais subestimarei o poder das escovas de cabelos. Devem ser escolhidas padronizadamente, não importa quanto tempo demore, pois há o perigo de rebelarem-se e causarem um motim nos cabelos. Objetos inofensivos? Podem ser mais cortantes que lâminas. E, quando enroscam-se nos cabelos, ou o contrário, somente a tesoura pode resolver o problema.




&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Arte: “Nicky Lane, Weymouth”, 1974, de Andy Wharol)




&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-7757842370182635222?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/7757842370182635222/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=7757842370182635222&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7757842370182635222'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7757842370182635222'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/07/o-perigo-das-escovas-de-cabelos.html' title='O PERIGO DAS ESCOVAS DE CABELOS'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RpKAjVLqR2I/AAAAAAAAAWI/IY-ewLc9WcU/s72-c/ewa08g%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-9071414389395403925</id><published>2007-07-03T01:10:00.000-03:00</published><updated>2007-07-03T01:29:40.045-03:00</updated><title type='text'>P  A  L  E  T  A   D  E   P  A  L  A  V  R  A  S</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#ff0000;"&gt;EU QUERO MAIS QUE A SUPERFÍCIE!&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Uma bolha que explodiu no ar e deixou a solidão fragmentar-se em ínfimos, ínfimos, ínfimos pedacinhos de tinta que não combinavam com aquela imagem redonda e perfeita de brilho. Em câmera lenta... splash! Para todos os lados, em todas as direções, flechas de partículas minúsculas, sob o impacto de um simples alfinete. E lá se foi...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;A bolha que voava e acreditava na sua infalibilidade. Que iria para o céu, infinitamente, assim... De repente, ao menor toque, um fim espalhafatoso e agregário, a expulsão da pele de si mesma - a pele que constitui o próprio ser, que cobre o nada e nada protege. O vácuo... &lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Apenas superfície, a bolha. Assim tão fácil de destruir. Uma pele. Uma camada. Uma superfície sem nada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Diana Menasché, escritora, &lt;a href="http://www.dianamenasche.blogspot.com/"&gt;http://www.dianamenasche.blogspot.com/&lt;/a&gt;) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-9071414389395403925?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/9071414389395403925/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=9071414389395403925&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/9071414389395403925'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/9071414389395403925'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/07/p-l-e-t-d-e-p-l-v-r-s.html' title='P  A  L  E  T  A   D  E   P  A  L  A  V  R  A  S'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6142484682728785135</id><published>2007-06-25T02:17:00.000-03:00</published><updated>2007-06-25T02:34:32.358-03:00</updated><title type='text'>P  A  L  E   T  A   D  E  P  A  L  A  V  R  A  S</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn9SyCwZ--I/AAAAAAAAAUk/pZ9d99c90GE/s1600-h/01116_victor_vasarely%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079869924384046050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn9SyCwZ--I/AAAAAAAAAUk/pZ9d99c90GE/s200/01116_victor_vasarely%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#cc0000;"&gt;DEPRESSÃO PÓS-CONTRATO
&lt;/span&gt;



&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Casamento, pra que te quero. Um embrulho de presente. Meia dúzia de flores. Convidados, pastéis, convites. Respondez s`il vous plait. Cestos, ornamentos, estrelas e fru-frus. Um embrulho a segurar pelo resto da vida. Um negócio que não dá pra usar e jogar fora (complicado...). Raro e temerário. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Tanta ansiedade e plim! Bateram-se as taças, acabou o champanhe. Olha, tá na hora de limpar a sala, a tenda, a festa, opa!, cacos de vidro, farelos de bolo, nhac. De encarar - enquanto é tempo - isso não vai durar. Vai murcha-ar...&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Casamento, casamento, casamento. Ele perdura lá, pendurado na parede, &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;perguntando &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;quando vai virar dois belos documentos de óbito. Hehe. Sede, tédio e &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;inveja. Por ali esquecidos os momentos de sonhos, saudaaades... Só vontade &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt; de apagar. A vela. O brinde. A promessa. Um nó, uma aliança sem tamanho &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;ajustado. Bamba no dedo, sobra daqui, falta de lá. Peça que não cai direito, cai &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;na primeira esquina, vai esquecida, roubada... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Mas que às vezes funciona... mistério! O capturado vira mestre e as alianças, algemas de espuma, que ninguém consegue separar. O preso sente o prazer de se deixar cair. O torpor de se deixar levar, livre, sem contornos nem destinos. Num piscar de olhos, a coragem de não ser, em prol de viver a derrota magnânima - enlouquecendo além do ópio, sendo puxado pelos cabelos, arrastando-se pela sedução, até os horripilantes primórdios do delírio... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;


&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;






&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;






&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Arte: Victor Vasarely)

&lt;/span&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;






&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;






&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Diana Menasché, escritora, &lt;a href="http://www.dianamenasche.blogspot.com/"&gt;http://www.dianamenasche.blogspot.com/&lt;/a&gt;)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6142484682728785135?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6142484682728785135/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6142484682728785135&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6142484682728785135'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6142484682728785135'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/p-l-e-t-d-e-p-l-v-r-s_25.html' title='P  A  L  E   T  A   D  E  P  A  L  A  V  R  A  S'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn9SyCwZ--I/AAAAAAAAAUk/pZ9d99c90GE/s72-c/01116_victor_vasarely%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8408939604842604609</id><published>2007-06-24T23:02:00.000-03:00</published><updated>2007-06-25T01:44:10.409-03:00</updated><title type='text'>"ULISSES": A JORNADA ÉPICA DE UM DIA</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;(ENSAIO)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:78%;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Quando James Augustine Aloysius Joyce nasceu, em 2 de fevereiro de 1882, no subúrbio de Rathgar, em Dublin, na Irlanda, o mais velho de dez filhos de uma abastada família católica, não houve sinais místicos de que seria um bolchevique das letras, um revolucionário do fazer literário, tornando-se um dos gênios da literatura universal. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;James Joyce, como ficou conhecido, foi um dos casos raros de escritores que produzem obras à frente de sua época - não como um profeta, mas um visionário. Escreveu poemas, contos e romances, alcançando o feito de não ser "o-escritor-de-uma-única-obra", mas de várias, todas fundamentais à evolução da literatura. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Seguramente, suas principais obras literárias são: "Dublinenses" (1911), "Retrato do Artista Quando Jovem" (1913), Ulisses" (1923) e "Finnegans Wake" (1939). Em todas, inovou nos campos léxico e semântico, causando um misto de estranheza e sedução aos leitores e críticos de meados do século XX, pouco habituados ao anti-convencionalismo nas artes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;Desde então, "Ulisses" é considerado seu romance mais poético, complexo, denso, enigmático, o anti-romance que subverteu as regras ortodoxas da narrativa, através de um processo descontínuo, numa espécie de captação verbal do fluxo mental. De certa forma, antecipou literariamente o que Freud, seu contemporâneo, viria a realizar na Teoria da Psicanálise. Entretanto, nunca se conheceram.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;A vida agitada de James Joyce, com viagens e auto-exílio, contribuiu à criação de personagens visivelmente instáveis psicologicamente. O universo dublinense sempre esteve presente em seus escritos, ainda que tenha passado a maior parte da vida longe de Dublin, e da Irlanda. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;Em 1904, James Joyce conheceu Nora Barnacle, uma camareira que não comungava de sua vida cultural, mas, apesar das diferenças, casaram-se, e o dia 16 &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;de junho, marcado por ter sido o dia em que fizeram sexo pela primeira vez, foi imortalizado no romance "Ulisses", uma espécie de repositório de figuras reais, transfiguradas em personagens que vivem à beira da exaustão psíquica. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Em "Ulisses", o enredo intrincado e poético, espécie de "reinvenção" do personagem mítico de "A Ilíada" e "A Odisséia", do poeta cego Homero, possui inúmeros personagens e cabe no cotidiano de um dia: 16 de junho de 1904, precisamente em dezoito horas, na cidade de Dublin, Irlanda.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt; Tudo gira em torno de Stephen Dedalus (recriação de Telêmaco, além de espécie de alter ego de James Joyce; o personagem surgiu primeiramente em "Retrato do Artista Quando Jovem") e o casal Leopold Bloom (recriação de Ulisses) e Molly (recriação de Penélope). &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(No poema grego, Ulisses, casado com Penélope, deixa-a e o filho, Telêmaco, lançando-se numa jornada durante dezoito anos. Somente ao retornar é que Penélope deixará de fiar, desfiar e refiar, bordar, desbordar e rebordar sua teia, sem ceder aos apelos dos inúmeros pretendentes à sua mão, depois derrotados por Ulisses e seu filho.) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Leopold Bloom é judeu e trabalha como agenciador de anúncios para jornal, é livre pensador de cultura mediana, mas de infinita admiração pelo que supõe ser cultura, é infeliz no casamento e tem uma filha, Milly (já desperta ao sexo). É discriminado por sua delicadeza e urbanidade de trato, por sua ascendência — ora é irlandês, ora judeu, ora estrangeiro, ora cidadão do mundo, suspeito e segregado. A tristeza recorrente em sua vida, e na da esposa, é o filho varão natimorto, personagem que como rima reaparece na mente de ambos, ausência presente que impediu a felicidade do casal. Molly é aquela que podia ou teria querido casar melhor, é a que amou o esposo e não sabe se deixou de amá-lo, é a que o trai imaginariamente, é a que, no devaneio, recapitula amores, recapitulados também pelo esposo. A contagem do casal não coincide: ela não conta os quase-casos, ele os conta em parte, mas omite, ao que parece, alguns reais casos. Molly é humaníssima — Gea Tellus, a Terra Fecunda, a Terra-Mãe —, fora educada para ser dona-de-casa, mas falha nas tarefas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;No decorrer do dia, Stephen Dedalus e dois colegas, albergados nas ruínas de uma torre à beira-mar, debatem temas essencialmente teológicos e teleológicos. Depois, Stephen dá uma aula de história a garotos e recebe um salário. Caminha por uma praia, ruminando os pensamentos e ''lendo'' a marca de cifras, símbolos e signos nas coisas e seres. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Entra em cena Leopold Bloom, matinal, ''conversando'' com a gata, preparando o desjejum da esposa, antegostando o seu. Nada mais corriqueiro. Sai e perambula por Dublin, a cidade personagem, o espaço geográfico de sua jornada épica, puramente psicológica. Chega à casa de um amigo morto, cujo enterro acompanhará. Na redação do jornal, assiste a parte de um diálogo brandido por uns intelectuais presentes, Stephen, inclusive, mas não se conheciam. Vai, a seguir, almoçar, e peregrina em busca de local adequado. Depois, ruma para uma consulta à biblioteca central, e continua suas andanças pelas ruas, temeroso de voltar cedo para casa. Ao contrário do Ulisses grego, a felicidade conjugal não o espera no lar, mas a insatisfação e o fantasma do filho morto. Detém-se num bar e ouve músicas e árias que o inebriam. Passa por uma taverna, visita um hospital, participa de uma comemoração improvisada entre médicos, estudantes e visitantes, inclusive, Stephen, impressionando-se pelo verbo deste, vendo-o endinheirado e quase bêbado, o que o preocupa. O sentimento paterno aflora, numa clara indicação da amizade que está prestes a iniciar-se. Alguns desse grupo resolvem ir a um bordel, ele e Stephen vão juntos. O pai, frustrado pela perda do filho; o filho, frustrado pela sua condição, buscando seu fim, ou um pai de fato. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Bloom e Stephen iniciam um relacionamento interafetivo, que, adiante, prossegue na casa de Bloom, madrugada adentro. Numa interpenetração psíquica, as falhas de cada um juntam-se no convívio de algumas horas do dia, até que o novo amigo chega a dividir o leito interconjugal do casal. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Ao final, Molly, antes de redormir, recapitula o dia e parte de sua vida, num fluxo psíquico, entre lúcida e ilúcida, num derramamento monologal que constitui o clímax do romance. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;A densidade de "Ulisses" decorre da jornada psicológica dos personagens, num cotidiano aparentemente normal, descobrindo-se à medida em que interagem uns com os outros, no palco da cidade de Dublin. Literatura e drama são fundidos, chegando ao ponto de um longo trecho do romance ser escrito à maneira de uma peça teatral, rompendo os limites estéticos impostos, numa ânsia desenfreada dos personagens, em busca da comunicação como atenuante ao universo solitário, em que pessoas são cercadas de pessoas, porém, sem se conhecerem. Notavelmente atual, numa época em que a comunicação direta é substituída pela comunicação virtual, e as pessoas continuam a viver à beira da exaustão psíquica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;Mas, James Joyce não usufruiu em vida do sucesso descomunal de seus escritos, principalmente "Ulisses" e a jornada épica de um dia. A vida desregrada, a bebida - bem ao sabor dos irlandeses -, a angústia de viver numa época que não o compreendia, levou-o a morrer em Zurique, Suíça, relativamente jovem e pobre, deixando um legado imprescindível à compreensão da literatura. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#ff0000;"&gt;(Leia, abaixo, resumo sobre o romance "Ulisses", de James Joyce)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8408939604842604609?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8408939604842604609/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8408939604842604609&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8408939604842604609'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8408939604842604609'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/ulisses-jornada-pica-de-um-dia.html' title='&quot;ULISSES&quot;: A JORNADA ÉPICA DE UM DIA'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-4376514835299571631</id><published>2007-06-24T15:18:00.000-03:00</published><updated>2007-06-25T01:23:07.370-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "ULISSES", DE JAMES JOYCE</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn62LywZ-8I/AAAAAAAAAUU/VA2C3guEgdA/s1600-h/abbott_james_joyce%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079697743440116674" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn62LywZ-8I/AAAAAAAAAUU/VA2C3guEgdA/s200/abbott_james_joyce%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Dublin, Irlanda. O enredo intrincado e poético, espécie de "reinvenção" do personagem mítico de "A Ilíada" e "A Odisséia", do poeta cego Homero, possui inúmeros personagens e cabe no cotidiano de um dia: 16 de junho de 1904, precisamente em dezoito horas. Tudo gira em torno de Stephen Dedalus (Telêmaco) e o casal Leopold Bloom (Ulisses) e Molly (Penélope). &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(No poema grego, Ulisses, casado com Penélope, deixa-a e o filho, Telêmaco, lançando-se numa jornada durante dezoito anos. Somente ao retornar é que Penélope deixará de fiar, desfiar e refiar, bordar, desbordar e rebordar sua teia, sem ceder aos apelos dos inúmeros pretendentes à sua mão, depois derrotados por Ulisses e seu filho.) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Leopold Bloom é judeu e trabalha como agenciador de anúncios para jornal, é livre pensador de cultura mediana, mas de infinita admiração pelo que supõe ser cultura, é infeliz no casamento e tem uma filha, Milly (já desperta ao sexo). É discriminado por sua delicadeza e urbanidade de trato, por sua ascendência — ora é irlandês, ora judeu, ora estrangeiro, ora cidadão do mundo, suspeito e segregado. A tristeza recorrente em sua vida, e na da esposa, é o filho varão natimorto, personagem que como rima reaparece na mente de ambos, ausência presente que impediu a felicidade do casal. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Molly é aquela que podia ou teria querido casar melhor, é a que amou o esposo e não sabe se deixou de amá-lo, é a que o trai imaginariamente, é a que, no devaneio, recapitula amores, recapitulados também pelo esposo. A contagem do casal não coincide: ela não conta os quase-casos, ele os conta em parte, mas omite, ao que parece, alguns reais casos. Molly é humaníssima — Gea Tellus, a Terra Fecunda, a Terra-Mãe —, fora educada para ser dona-de-casa, mas falha nas tarefas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;No decorrer do dia, Stephen Dedalus e dois colegas, albergados nas ruínas de uma torre à beira-mar, debatem temas essencialmente teológicos e teleológicos. Depois, Stephen dá uma aula de história a garotos e recebe um salário. Caminha por uma praia, ruminando os pensamentos e ''lendo'' a marca de cifras, símbolos e signos nas coisas e seres. Entra em cena Bloom, matinal, ''conversando'' com a gata, preparando o desjejum da esposa, antegostando o seu. Sai e perambula por Dublin, a cidade personagem. Chega à casa de um amigo morto, cujo enterro acompanhará. Na redação do jornal, assiste a parte de um diálogo brandido por uns intelectuais presentes, Stephen, inclusive, mas não se conheciam. Vai, a seguir, almoçar, e peregrina em busca de local adequado. Depois, ruma para uma consulta à biblioteca central, e continua suas andanças pelas ruas, temeroso de voltar cedo para casa. Detém-se num bar e ouve músicas e árias que o inebriam. Passa por uma taverna, visita um hospital, participa de uma comemoração improvisada entre médicos, estudantes e visitantes, inclusive, Stephen, impressionando-se pelo verbo deste, vendo-o endinheirado e quase bêbado, o que o preocupa. Iniciam um relacionamento interafetivo, em que todas as falhas de cada um, se juntam no convívio de algumas horas do dia, até que o novo amigo chega a dividir o leito interconjugal do casal. Ao final, Molly, antes de redormir, recapitula o dia e parte de sua vida, num fluxo psíquico, entre lúcida e ilúcida, num derramamento monologal que constitui o clímax do romance. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;color:#3333ff;"&gt;(Fotografia: James Joyce, autor de "Ulisses", em 1928, de Berenice Abbott) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#3333ff;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-4376514835299571631?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/4376514835299571631/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=4376514835299571631&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4376514835299571631'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4376514835299571631'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resumo-sobre-o-romance-ulisses-de-james.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;ULISSES&quot;, DE JAMES JOYCE'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn62LywZ-8I/AAAAAAAAAUU/VA2C3guEgdA/s72-c/abbott_james_joyce%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8869054320927927777</id><published>2007-06-24T11:36:00.000-03:00</published><updated>2007-06-24T11:42:47.142-03:00</updated><title type='text'>A PRIMEIRA IMPRESSÃO É FUGAZ</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn6CWiwZ-7I/AAAAAAAAAUI/XwXAttLNqJ8/s1600-h/amargemmatisse%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079640753519066034" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn6CWiwZ-7I/AAAAAAAAAUI/XwXAttLNqJ8/s200/amargemmatisse%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Seria um passeio comum de final de domingo, enfadonho tanto pelo horário quanto pelo local, cansativo no entardecer de um dia que arrastava-se para dar lugar à noite. Passeio familiar, preparação para o crepúsculo de um domingo inerte, destelhado. Chegamos a um lugar inóspito, pouco habitado. Ouvira falar sobre aquele lugar e o imaginava diferente: verdejante, oriental, circundado de lanternas japonesas, lagos de carpas, um lugar agradável aos olhos. Afinal, era um recanto de propriedade de japoneses, família de imigrantes que chegou ao país em 1908. Mas não. O local estava semiabandonado, poucas pessoas transitavam, caçando contentamento entre as árvores de galhos secos, árvores ralas de folhas. A terra apegava-se aos sapatos, como se quisesse fugir dali, do desterro, para encher outras paragens. Não havia nenhum inseto, por menor que fosse. Era como se tivessem fugido, retirantes, esperançosos de um lugar melhor para habitarem. A natureza estava morta; não num quadro, na realidade. Faltava ar, brilho, alegria. Triste maneira de terminar um domingo, este dia que é gordo, afável, mas que no anoitecer lembra fumaça vulcânica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Senti vontade de ir embora, mas todos estavam animados em permanecer, carentes de natureza, não sabiam distinguir um ambiente saudável, rejuvenescedor, de um desértico. Não tinham experiência, acostumados com a poluição da cidade. Uma moita de fuligem tomava a forma de uma vegetação anã, bonsai cuidado com a meticulosidade de samurais da jardinagem. Queria sair correndo, ir em busca da tranqüïlidade da agitação da rodovia, onde carros voavam frenéticos, entre buzinas e faróis altos, como se guiassem navios que corriam o risco de naufragar no oceano de asfalto. Ao longe, luzes amareladas da cidade. O tempo passava e queriam continuar naquelas ruínas, explorando cada canto do que outrora fora um jardim oriental, estádio do sossego.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Contrariado, tentei imaginar que não estava ali, tentei dormir, mas a insônia me açoitou. Tivera uma péssima impressão, não conseguiria enxergar nada de inovador, nada que remetesse ao passado glorioso do recanto. O que deveria ser prazer, era agonia. Antes tivesse ficado em casa; agora, não estaria me afogando no tédio, não estaria prestes a desmaiar.
Fomos a um bar, a única opção, e, como temia, nos sentamos, seguindo um ritual que indicava que ficaríamos horas estáticos, apreciando o que mostrava-se desagradável, enchendo os poros de angústia. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Minha esposa e meu filho afetivo resolveram cantar. Num piscar de olhos, estavam com microfones, cantando no videokê, enquanto um japonês com o pé quebrado manuseava o equipamento. Fiquei surpreso. Instantaneamente, a cortina espessa do bar, cortiça que impedia de enxergar a diversão, foi rasgada, e o som da música inundou o espaço, transbordou em meus ouvidos, foi ouvido nas matas, morros, chácaras, sítios, fazendas, cidades. Um som preciso que segurou a terra, penetrou-a, fez amor com ela, fecundou-a e proporcionou que as raízes de dezenas, centenas, milhares de arbustos, plantas e árvores irrompessem e substituíssem a vegetação calva, desmotivada. Pessoas cantavam em coro, dançavam, giravam como girassóis, aquecendo o local. Havia felicidade.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Como pude me esquecer da vocação de minha esposa? A música a acompanhava, era seu deleite. Sua voz quebrou o encanto dos escombros e o recanto fez jus ao nome. Pessoas chegavam de vários lugares, vinham sem saber como, içadas pela voz sublime, canto de Sereia, e resplandeciam com o barulho da satisfação.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Poucos sabem, mas basta conversar, ouvir a voz de outra pessoa, mesmo desconhecida, para sentir-se bem. O barulho afugenta a tristeza, a preocupação. Por isso, há quem durma com a TV ligada, o som embala o sono, proporciona a sensação de não estar sozinho, o som acompanha, é amigo. Os personagens dos filmes passam a ser amigos: cawboys, policiais, cavaleiros da idade média, nativos, viajantes estelares, todos povoam a realidade da semiconsciência, até que o sono dá seu beijo, e tudo passa a ser sonho. O sono é um ósculo profundo. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Caminhei alguns passos e espantei-me, porque lá fora tudo estava cheio de vida. Não queria ir embora, mas sorver o embevecimento proporcionado. Tive certeza que a primeira impressão não é a que fica. A primeira impressão é fugaz, desfaz-se num estalar de dedos, desaparece como se nunca tivesse existido. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Somos apresentados a alguém e, ora sentimos simpatia, ora sentimos antipatia. Por quê? A primeira impressão, quase sempre enganosa, nos leva a crer que estamos certos. No auge da arrogância, julgamos o outro sem conhecê-lo, sem saber o que, de fato, pensa. A primeira impressão é um descuido; erramos, porque estamos armados, preparados para enxergar e sentir o que é conveniente ao momento. A primeira impressão é um tormento.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Dei uma gargalhada e não conseguia parar de rir. Minha esposa, que suara de tanto cantar, perguntou se estava bem. Disse que sim. Quis saber porque ria tanto. Respondi que tudo estava diferente, como se fosse uma peça, como se estivéssemos interagindo com o espetáculo. De que está falando? Só porque cantamos? Não mudou nada. Como, não? Veja, a vegetação, as luzes, até as libélulas voltaram. Ela sorriu com um sorriso que foi um libelo à minha atitude.
Saímos, fomos embora, mas antes vi um açude na escuridão espirrar água. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Realmente, nada mudara, porque tudo já existia, eu é quem não percebera. Não é possível perceber as maravilhas quando se está na margem da contrariedade, com uma venda no coração. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;A primeira impressão é fugaz. A segunda impressão é audaz.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Arte: "A Margem", de Matisse) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8869054320927927777?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8869054320927927777/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8869054320927927777&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8869054320927927777'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8869054320927927777'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/primeira-impresso-fugaz.html' title='A PRIMEIRA IMPRESSÃO É FUGAZ'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn6CWiwZ-7I/AAAAAAAAAUI/XwXAttLNqJ8/s72-c/amargemmatisse%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-7837352746879153705</id><published>2007-06-24T02:11:00.000-03:00</published><updated>2007-06-24T11:32:40.361-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "OS IRMÃOS KARAMAZOV", DE DOSTOIÉVSKI</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn3_oSwZ-6I/AAAAAAAAAUA/3_83nh6LlsM/s1600-h/468px-Dostoevsky_1872%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5079497022438505378" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn3_oSwZ-6I/AAAAAAAAAUA/3_83nh6LlsM/s200/468px-Dostoevsky_1872%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;







&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Rússia, século XIX. Um palco de intensos debates e conflitos sociais. O niilismo e o ateísmo são os principais elementos responsáveis pela degeneração familiar dos Karamazov, culminando na tragédia de um parricídio. O crime ocorrera há trinta anos. A vítima do crime, Fiódor Pávlovitch Karamazov, conhecido como "fazendeiro", apesar de mal freqüentar a propriedade. Um burguês mau, devasso, egoísta e pobre de espírito, que fora casado duas vezes e tivera três filhos: Dmítri Fiódorovich Karamazov, da primeira esposa, e Ivã Karamazov e Alieksiéi Karamazov, da segunda. Além da suspeita de um quarto filho, Smierdiákov, um criado imbecil que sofria de epilepsia, mas que não era tão imbecil, já que conhecia o esconderijo na casa, onde o velho Karamazov guardava o dinheiro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Alieksiéi Karamazov, o filho mais jovem, deixou em dado momento o noviciado nas atividades monásticas, aconselhado por seu mestre espiritual, Zósima, para "voltar ao mundo" e, depois, decidir que caminho seguiria. Jovem, equilibrado e justo, agiu como o fiel da balança da família, apaziguando os ânimos e animando os irmãos, que viviam à beira da autodestruição. Seu irmão, Ivã Karamazov, era o mais viajado e inteligente, o niilista que exercia influência controladora sobre as pessoas, especialmente sobre o criado Smierdiákov. Irônico, corrosivo, era um debatedor de problemas sociais e religião, o autor da célebre frase: "(...) Se Deus não existe, então tudo é permitido (...)". Um imoral que tinha seus mistérios e vivia às expensas do pai, sem manter bom relacionamento com ele. Por sua vez, Dmitri Fiódorovich Karamazov, ou apenas Mítia, o meio-irmão, é instável, confuso, ora pende à bondade, ora à maldade. Perdulário, é o principal suspeito da morte do pai, justamente por disputar com ele o amor de uma mulher, além de também passar por problemas financeiros. É acusado, preso e julgado por um júri popular, que o considera culpado pelo crime de morte premeditada para roubar. Sabidamente, o culpaldo era Ivã, que tivera a idéia e instigara Smierdiákov a pô-la em prática, mas Smierdiákov estava morto e tudo conspirava contra Mítia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Cobiça, exploração, deslealdade e mentira, são outros temas do enredo desse romance monumental, onde a intensa carga psicológica constitui não apenas o retrato de uma época conflitante, mas o retrato de várias épocas. Um romance atemporal, onde atos de maldade ecoam junto a atos de bondade. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;




&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Ao final, num discurso num velório, Alieksiéi Karamazov, o quase-monge diz: "(...) não temais a vida! Ela é tão bela quando se praticam o bem e a verdade! (...)" &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;







&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;






&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;color:#3333ff;"&gt;(Arte: Imagem de Fiódor Dostoievski, em 1872, autor de "Os Irmãos Karamazov")&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;








&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;






&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-7837352746879153705?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/7837352746879153705/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=7837352746879153705&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7837352746879153705'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7837352746879153705'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resumo-sobre-o-romance-os-irmos.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;OS IRMÃOS KARAMAZOV&quot;, DE DOSTOIÉVSKI'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rn3_oSwZ-6I/AAAAAAAAAUA/3_83nh6LlsM/s72-c/468px-Dostoevsky_1872%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6614559563313866059</id><published>2007-06-20T12:58:00.000-03:00</published><updated>2007-06-20T13:19:09.505-03:00</updated><title type='text'>SENSAÇÕES</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnlRHSwZ-kI/AAAAAAAAARE/0E9F3y80uPY/s1600-h/foto+-+acervo+pessoal+-+serra+litoral+paulista.JPG"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078179240572746306" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnlRHSwZ-kI/AAAAAAAAARE/0E9F3y80uPY/s200/foto+-+acervo+pessoal+-+serra+litoral+paulista.JPG" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;span style="font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;(PARA LARISSA, AMOR SINCERO)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;


&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#003333;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Abrace uma árvore e você se tornará ela; deite na grama e feche os olhos e se tornará uma formiga; se você ficar olhando por bastante tempo para as nuvens, verá nelas histórias fascinantes. Mas se você não acredita em nada disso, pelo menos ao menos uma vez na vida:&lt;/span&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;




&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;- Abrace uma árvore.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;- Deite na grama.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;




&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;- Olhe as nuvens.
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;




&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;E curta cada momento dessa experiência.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;




&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;(Fotografia: Litoral Paulista, de Guilherme Clérigo de Santo)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;(Guilherme Clérigo de Santo, &lt;a href="http://www.infonewgen.blogspot.com/"&gt;www.infonewgen.blogspot.com&lt;/a&gt;) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6614559563313866059?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6614559563313866059/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6614559563313866059&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6614559563313866059'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6614559563313866059'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/sensaes.html' title='SENSAÇÕES'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnlRHSwZ-kI/AAAAAAAAARE/0E9F3y80uPY/s72-c/foto+-+acervo+pessoal+-+serra+litoral+paulista.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-4795486320343215232</id><published>2007-06-20T00:47:00.000-03:00</published><updated>2007-06-20T00:56:45.839-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "MEMÓRIA DE MINHAS PUTAS TRISTES", DE GABRIEL GARCÍA MÁRQUEZ</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnikxywZ-jI/AAAAAAAAAQ8/a09SK_IFsyk/s1600-h/92E9322770420CAB5FDEC8E77AF38%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077989755205581362" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnikxywZ-jI/AAAAAAAAAQ8/a09SK_IFsyk/s200/92E9322770420CAB5FDEC8E77AF38%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;A época? Início do século XX. O lugar? Alguma cidade da Colômbia. Situação política? Ditadores alternam-se no poder. O protagonista? Um ancião, homem solitário, solteiro, telegrafista aposentado e jornalista atuante, escritor eventual de críticas musicais e cronista semanal do jornal em que trabalha há décadas. O improvável? Ao completar noventa anos, decide dar um presente a si mesmo: uma noite de amor com uma virgem. Durante sua vida, habituara-se à solidão e ao sexo com prostitutas. Nunca amara, o relacionamento mais longo, puramente sexual, fora com uma empregada que, no auge da decrepitude, ainda limpava sua casa. Pois este homem, conhecido como sábio, professor, há décadas fora noivo de uma mulher bem mais jovem, que fugiu com outro, no dia do casamento. Em dado momento, ele diz que o sexo o impedira de amar. Resolvera escrever um livro sobre as centenas de prostitutas com quem fizera sexo. Escreveria "Memória de Minhas Putas Tristes". Decidido, mantém contato com a cafetina mais famosa de sua época e encomenda uma virgem. Teria uma menina de apenas catorze anos. Dirige-se ao bordel, local disfarçado de armazém, numa área da cidade sem o brilho do passado. Mas não aconteceu nada naquela noite. Não quis acordar a menina, que dormia profundamente. Na noite seguinte, foi a mesma coisa. Na terceira noite, também.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Um crime. Um banqueiro famoso é misteriosamente assassinado e ele ajuda a cafetina a vestir o morto. O bordel é fechado. A versão oficial é que o homem fora morto por membros do Partido Liberal. Ele perde o contato com a cafetina e a menina. Procura a menina pela cidade, sem encontrá-la. Desespera-se. Algum tempo depois, a cafetina ressurge e encontra a menina. Ele retorna ao bordel, porém, ao vê-la mudada, crescida, uma prostituta, assusta-se, quebra o quarto. Acalma-se e visita-a frequentemente, decorando o quarto à sua maneira, dando-lhe presentes, sem jamais fazerem sexo. Amava a menina. A menina o amava. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;O tempo passou e quis comprar o bordel, a casa, o armazém, o pomar, mas a cafetina preferiu fazer um acordo: o primeiro que morresse deixaria tudo para o outro. Ou melhor, para a menina. Concordou. Ele estava feliz, porque, velho, estava condenado a morrer amando, em qualquer dia depois dos cem anos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Fotografia: O prêmio Nobel de Literatura, Gabriel García Márquez) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-4795486320343215232?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/4795486320343215232/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=4795486320343215232&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4795486320343215232'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4795486320343215232'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resumo-sobre-o-romance-memria-de-minhas.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;MEMÓRIA DE MINHAS PUTAS TRISTES&quot;, DE GABRIEL GARCÍA MÁRQUEZ'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnikxywZ-jI/AAAAAAAAAQ8/a09SK_IFsyk/s72-c/92E9322770420CAB5FDEC8E77AF38%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-3062145372173586715</id><published>2007-06-19T02:09:00.000-03:00</published><updated>2007-06-19T02:45:20.031-03:00</updated><title type='text'>P A L E T A    D E    P A L A V R A S</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RndpLiwZ-hI/AAAAAAAAAQs/iZ1BlCe6HKo/s1600-h/Vasarely%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077642751912835602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RndpLiwZ-hI/AAAAAAAAAQs/iZ1BlCe6HKo/s200/Vasarely%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size:130%;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;span style="color:#ff0000;"&gt;CONFUSION AND LONELYNESS&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;
&lt;/span&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;font-size:130%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Para onde eu vou? Para onde eu vou? Para onde eu vou? Pensei que eu ia para lá. Espelho. Pensei que eu vinha para cá. Miragem. Acordei, os sonhos persistiram. Voltei. Dei de cara com a parede. De vidro. Recebi um balde de tinta. Encharcada, fui pro brejo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;Não consegui fazer nada e só perdi meu tempo buscando, buscando, buscando algo que não será encontrado tão cedo. Paciência. Quem falou em paciência? Eu falei em desespero! Em não ter mais opção e ter que esperar, esperar, esperar, enquanto a carne é crua. Por que não ligar a televisão? Porque Vasarely é mais interessante. Por que não ouvir o rádio? Porque não tem IMAGEM. Por que não a teia de seda? Porque nem só de solidão vive o homem. &lt;/span&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;
&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;O descontrole total e a perdição. Caminhos e resquícios. Labirintos intransitáveis. Limites. Suspenses. A dor de querer ir e pó. Nada. Puft! Sumiu. Estar na ilusão e pretender alguma arte. Alguma receita. Alguma sabedoria. É só tomar doril... e some tudo entre os reflexos... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Arte: Vasarely)
&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:verdana;"&gt;(Diana Menasché, escritora, www.dianamenasche.blogspot.com)&lt;/span&gt;


&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-3062145372173586715?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/3062145372173586715/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=3062145372173586715&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3062145372173586715'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3062145372173586715'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/p-l-e-t-d-e-p-l-v-r-s.html' title='P A L E T A    D E    P A L A V R A S'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RndpLiwZ-hI/AAAAAAAAAQs/iZ1BlCe6HKo/s72-c/Vasarely%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8234443398086603144</id><published>2007-06-18T13:11:00.000-03:00</published><updated>2007-06-18T13:41:26.417-03:00</updated><title type='text'>A CRÔNICA QUE NUNCA ESCREVI</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rna0yCwZ-eI/AAAAAAAAAQU/gnippAHPYkE/s1600-h/eba01g%5B1%5D.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077444401733171682" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rna0yCwZ-eI/AAAAAAAAAQU/gnippAHPYkE/s200/eba01g%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt; &lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A madrugada já havia invadido a noite, talvez num estupro. Eu me acomodava na mesma velha cadeira marrom dos últimos anos, solitário como a Lua. Um cigarro numa das mãos, noutra o copo servido do velho uísque com gelo, tirado da garrafa vermelha. No terceiro andar, meu refúgio taciturno. Repouso noites a fio, tentando não encontrar os mesmos rostos medíocres e hipócritas que perambulam às ruas imundas, acompanhados de falsa modéstia e cinismo. Apesar da pintura desgastada, é um apartamento razoável, o suficiente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A velha máquina de escrever na mesa, o carro e as teclas desgastados, vez ou outra enrosca no j ou m; não vou aderir a esta tecnologia imperialista. Sei que dizem ser ignorância, falam da globalização, me chamam de casmurro, que se danem todos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ao fundo, na parede também velha, a janela permite a vista da avenida, sempre movimentada e mal pavimentada. Nas manhãs, é por ali que o sol invade. A correria diária se prolonga às tardes como diarréia, pernas mazeladas percorrendo caminhos esburacados. As noites se repetem em amiúdes desgraças.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Às vezes me é possível observar prostitutas e transexuais quase desnudos, talvez perfumados com algum sabonete barato, condensado a cheiro de escarro e esperma. Logo se confundem com marginais, vendedores ambulantes e tiras fardados ou à paisana correndo atrás de cheiradores de cola e de crack, “cobrando pedágio”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Logo olhando pela indiscreta janela, lembro do mestre do suspense, envolto num grito abafado e silencioso, misturado ao hálito quente na voz rouca que eu tanto..., perdão, os lábios enormes e carnudos que mordiam meu corpo. Sem que se esforce para perceber, tudo ao redor é carregado de passado. Talvez também eu o seja, se tanto, basta olhar os cabelos grisalhos ou as rugas que cercam os olhos deformando o rosto.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;As mãos firmes, apesar do pesar dos tempos, nem apanharam o papel quando vozes alteradas e tensas se acusam. Levantei da cadeira, tranqüilo, em direção à janela. Dois homens discutindo e se apontando. A cena, ímpar; dois carros, vidro macetado no chão e lataria afundada. Questionavam o de sempre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Alguém de fora aproximou, tentou dar razão a um, ao outro, nada. Por fim, a situação parecia controlada, perdi o interesse no caso. Voltei à velha cadeira, a fim de escrever a crônica do dia. Não tinha o que escrever; o gelo quase derretido, o uísque quase todo bebido e o cigarro já apagado; eu estava decadente. Era necessário me recompor, acender outro cigarro, servir mais bebida, se é que restara, e acrescentar gelo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Novamente fui ao pequeno bar no canto direito da sala, quase de frente à janela, e me servi. Não precisava escolher, o mesmo velho uísque da garrafa vermelha parecia ser a única ali, ainda que existissem outras. Disposto a beber até o último gole, fui esvaziando a garrafa. Ainda se podia ouvir as discussões, mas espera, não me interessava olhar novamente. Caso acontecesse, acabaria o uísque e o cigarro apagaria, e eu teria que levantar e fazer tudo novamente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Passei despercebido pela janela. Sentei em frente à máquina e dei uma tragada. Peguei a folha ainda branca e, antes de colocá-la na máquina, um gole. Sem ter o que escrever percebi a fumaça que subia reta saindo do cigarro e logo acima se perdia no ar, tanto a da minha boca quanto a do cigarro. O uísque me pareceu mais interessante. Outra tragada, seguida de outro gole. Enquanto marcava a margem, prosseguia a discussão que da avenida subia reto à janela do meu apartamento e, em seu interior, se perdia ecoando pelos cantos da sala.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Levantei da cadeira novamente, domado pela curiosidade. Fui à janela observar os ares impuros da madrugada, sem ver a confusão, insistindo em continuar. Olhei o céu, escuro, algumas estrelas mantinham um brilho fosco. Logo se percebia uma madrugada tímida e solitária. Ventava pouco, a temperatura quase agradável e ali, um tanto ébrio, a solidão se fazia minha companheira.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Voltei da janela, talvez aliviado. Cachimbo estava no mesmo lugar de sempre, ao pé oposto da mesa onde eu sentara, deitado sobre o tapete vermelho. O que posso falar de tal bichano sossegado? Quase não dá trabalho! Basta colocar comida duas vezes ao dia e lhe fazer um punhado de carinho no final da tarde. Nunca é mal agradecido, nem esconde minhas revistas e jornais. Não se importa com o canal de televisão ou com a estação de rádio. Ouve qualquer tipo de música e não faz comentários durante ou no intervalo dos filmes. Por esse motivo me é mais agradável a companhia de um gato, e não a dela.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ela. Mesmo que não quisesse falar sobre, seria impossível não percebê-la entre os cômodos. Pra tanto, basta olhar o quadro no corredor, um exagero! Pudera, com tanta beleza, logo quis modificar a decoração, mulher tempestiva! Seu perfume invadia a casa logo que entrava pela porta ou saía do banho, com a pele rosada e os cabelos molhados se deixando escorrer pelo rosto. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; &lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Agora resta o mofo nas paredes do quarto e um gosto azedo na cozinha. Mas não posso viver de saudades, e tenho que escrever a crônica para o jornal. Pior! Tenho que levantar às seis da manhã. Com tantos compromissos, não resisti a outro gole e tragada. Tento me concentrar e escrever algo, pudera, ouço sirene! A discussão permanecia. Talvez um tiro, dois, a situação parecia piorar. Agora vozes que, talvez nítidas, anunciavam voz de prisão.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;- Mãos na cabeça!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Lamentável o português errado e vulgar que se podia ouvir. Ignorância pura ou era um polvo defeituoso. Outro tiro, que silenciou e esvaziou o local. Não tardou para que a sirene voltasse novamente. Olhei para Cachimbo, que me re-olhava intrigado. Não muito, pois baixou a cabeça e voltou a dormir. Continuei a olhar a máquina. O papel, ainda branco, já não suportava mais ficar preso e contorcido naquele carro de metal. Nem ao menos a data, o título, a idéia. Eu estava evasivo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A sirene permanecia, a discussão baixara o tom, era possível ouvir algum vizinho mais desesperado e mula manca berrar silêncio, ou trancar as janelas. Após anos morando neste cortiço, confesso estar acostumado a tais cenas. E pensar que, com tantas coisas, nada em mente para transformá-la num texto. Talvez medíocre, como os escritos das noites anteriores, mas a inspiração não me vinha.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sei que o pessoal da redação anda comentando, um zunzunzum dizendo que escritor e jornalista velho nem sempre é como uísque, mas não estou a ponto de me preocupar com tal posição. Apenas estou intrigado com a qualidade dos textos que deixaram a desejar nos últimos dias. E falando em uísque, olhei para o copo, vazio. Se cada vez que iniciasse o texto tivesse que interromper para buscar algo, jamais a crônica seria escrita. Logo voltei com a garrafa e uma porção de amendoim torrado. Coloquei-os ao lado do maço de cigarros e, enfim, estava decidido a iniciar a crônica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O dedo já pronto a disparar a letra f e, um ronco de motor, gritos abafados e um automóvel apressado com os pneus gritantes me furtaram. Novamente olhei para Cachimbo, que dormia um sono leve. Com certeza não estava preocupado com as crônicas do dia seguinte, que seriam publicadas no seguinte ao seguinte. Já o uísque não surtia efeito, o cigarro apagava-se entre fumaça e esquecimento. Restara o quadro na parede, bobagem, restara a janela, silenciada.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Painéis acesos, poucas luzes de néon, uma ou duas almas vagando pela calçada, se arrastando embriagadas e sem destino, e um táxi amarelo que rapidamente virara à esquerda. Com certeza ia em direção ao Bexiga. Chega! Atingi o limite da mediocridade! Além de não escrever, tentava adivinhar o percurso dos táxis e ambulâncias que rapidamente cruzavam a avenida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ao longe, a banca de revistas era visível, fechada. Somente às cinco da manhã abriria. Quantas tantas vezes eu ficava da janela a olhando andar dengosa, comprando revista de moda, querendo ser elegante para que pudéssemos jantar fora.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ainda restara algum tempo, umas quatro horas. O suficiente para um bom cochilo. E por falar em banca de jornal, me lembrei da crônica, que não estava pronta. Logo viriam à minha porta, lá pela seis horas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Talvez como Gregor Samsa, eu me transformasse num inseto e não conseguisse levantar da cama. Não precisaria abrir a porta e, não que a crônica não estivesse pronta, porém ficaria impossibilitado de entregá-la. Com certeza iriam embora e jamais voltariam. Ou voltariam mais tarde ou no dia seguinte, e logo desistiriam. Olhei para Cachimbo, que novamente me olhara. Não sei se pelo excesso de uísque, Cachimbo balançou a cabeça negativamente e voltou a dormir. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt; &lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Já aceitava e talvez devesse agradecer, ela não mais retornaria. Estava decidida em sua última carta, mulher geniosa. Talvez pela diferença de idades, ela ainda uma jovem com a vida pela frente; eu, um velho beberrão e mal humorado que tentava ensinar-lhe os truques do mundo. Ninguém sabe os truques do mundo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Uma das mãos na quina da janela, a outra segurando o queixo, posição que não me inspirara nunca, apenas uma falsa alusão aos bustos de praça. Num instante minha atenção fora roubada. Olhei, em princípio assustado, logo tentei me recompor. Olhei novamente. Não poderia ser possível, diante dos meus olhos daquela maneira. Alguém também deve estar vendo, me perguntei comedido. Caso contrário, seria necessário contar. Foi num estalar que me veio a idéia. Olhei as janelas do prédio, nenhum mula manca olhando à avenida. Corri à mesa, sentei, um gole antes de escrever, para estar preparado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Espaço, espaço... espaço. Palavras, pá-lavras e pála-vras. Algumas ficaram por aí, vagando alcoólatras. Ainda faltava o título, faltava mais, eu precisava descrever. Outro gole. Já não restara tempo para acender outro cigarro, o texto parecia interessante e ébrio, apesar de absurdo. Levantei, corri à janela e olhei. A inspiração vinha à tona. Voltei à cadeira, junto à mesa, e mais pá-lavras.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;As mãos escreviam como se tivessem vontade própria. Fixei os olhos por instantes, as imagens invadiam minha retina com vibração, as luzes eram reluzentes, nem ao menos um piscar. Ponto, parágrafo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Nem percebi se Cachimbo ainda dormia; com certez,a sim. Como um pintor observando sua inspiração e a descrevendo, não com tintas, com letras, todas vivas e, logo aconteceria o último ponto, o Final.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Mas eu não encontrava o triunfante desfecho. Não encontrava realidade suficiente que desse credibilidade aos escritos. Era necessário terminar a crônica, mas como? Li, reli, e nada! Voltei à janela, esta não me desapontaria, salvadora janela, e... e... já não estava mais lá. Desabei!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Alguns instantes não me foram creditados. Como? Onde? Por quê? ??? Havia desaparecido! Como, se há instantes...??? Restara voltar à mesa e terminar de contar... mas o quê contaria? Jamais diriam ser verdade, tal absurda história. Pensei em descer e procurar melhor, talvez não conseguisse ver da janela. Talvez tivesse afastado, poderia estar por ali, nada adiantaria. Voltei à máquina, retirei a folha, peguei o texto com uma das mãos e o esmaguei. Logo em seguida caminhei em direção à janela. Ouvi uma voz ao fundo, que dizia para que não fizesse aquilo, mas eu estava decidido!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;- Alguém há de acreditar, não faça isso!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;- Cala a boca, voz maldita! Ela nunca mais vai voltar!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Já estava decidido. Olhei para a janela, o silêncio, passos pela calçada, a banca de jornal fechada, outro táxi amarelo, que desta vez virou à direita, tudo como sempre, e faltava algo, que há pouco eu vira e desaparecera. Não importava mais. Coloquei a mão fora da janela e a abri. Lentamente o texto foi caindo. Não cheguei a vê-lo chocar-se contra o chão. Todas aquelas palavras esmagadas. Voltei, com um sorriso cínico. O texto fora assassinado. Agora seria impossível entregá-lo. Olhei para Cachimbo, que dormia continuamente.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Decidi pelo mesmo. Noutro dia, talvez uma desculpa, ou a verdade. Logo me perdi no corredor. Deixei para trás o maço de cigarros, a velha máquina, a janela aberta, as luzes acesas, o quadro e outros pormenores. Apenas passei a mão na garrafa de uísque e a levei ao quarto, boa companheira. Cachimbo percebeu e logo veio atrás, sem alarde. Então um silêncio invadiu por quase completo e uma ponta de curiosidade veio, perguntando para onde teria ido. Fechei os olhos, resisti. Finalmente o sono!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;(Arte: "The Dutch Settlers - Part I", de Jean-Michel Basquiat) &lt;/p&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Alberto Granato, escritor, &lt;/span&gt;&lt;a href="mailto:albertogranato@fgtreinamentos.com.br"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;albertogranato@fgtreinamentos.com.br&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;) &lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8234443398086603144?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8234443398086603144/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8234443398086603144&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8234443398086603144'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8234443398086603144'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/crnica-que-nunca-escrevi.html' title='A CRÔNICA QUE NUNCA ESCREVI'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rna0yCwZ-eI/AAAAAAAAAQU/gnippAHPYkE/s72-c/eba01g%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5696533536961449794</id><published>2007-06-16T12:11:00.000-03:00</published><updated>2007-06-16T12:18:22.360-03:00</updated><title type='text'>A FEIÚRA É A BELEZA QUE SOFRE DE TIMIDEZ</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnP_KiwZ-dI/AAAAAAAAAQM/vYUcI3CS8ok/s1600-h/galarina.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076681761570290130" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnP_KiwZ-dI/AAAAAAAAAQM/vYUcI3CS8ok/s200/galarina.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;div&gt;&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Dizer que uma pessoa é feia é o mesmo que dizer que não existe, que é um rascunho descartado, um desenho borrado, uma pintura que não aconteceu. Dizer que uma pessoa é feia é o mesmo que dizer que é inválida, imprestável. Dizer que uma pessoa é feia é o mesmo que dizer que sucumbe como uma morta-viva, que degrada o meio ambiente, que é inconveniente. Dizer que uma pessoa é feia é demonstrar o quanto há de fel no coração, o quanto o coração está enegrecido de raiva, preconceito, frustração, o quanto o coração é pior que o pulmão de um fumante inveterado. Dizer que uma pessoa é feia é ser analfabeto visual, é não possuir uma gotícula de sensibilidade, é ser cego, é estar muito ocupado massageando o próprio ego, é andar de muletas achando que é um corredor profissional. Dizer que uma pessoa é feia é afirmar-se ignorante, é ser daltônico sentimental, é não olhar para o próprio desleixo, é não entender nada de beleza, é viver na completa incerteza, é não entender, é atestar a própria imcompetência para viver. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A feiúra não existe. A feiúra é a beleza que sofre de timidez. A feiúra é a beleza que não consegue ser ouvida, porque não ousa, permanece calada, buscando ser esquecida. A feiúra é a beleza com crise de identidade, com sentimento de inferioridade. A feiúra é o avesso da beleza, o reverso do brilho, da ostentação. A feiúra foi inventada para disfarçar a beleza, para que esta pudesse ter sossego, pudesse ir a vários lugares sem despertar a atenção. A feiúra é o sossego da beleza. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O problema é que a feiúra quis ser independente, ter vida própria, não viver à mercê da beleza, mas sair e encher os pulmões de liberdade. Mas arrependeu-se, porque foi rejeitada. O diferente é rejeitado por quem não o compreende, não o aceita. É a forma de anulá-lo, de extingui-lo. A feiúra é a beleza diferente, incompreendida. A feiúra é a beleza perseguida, presa, torturada, queimada numa fogueira, acusada de bruxaria. A feiúra é a beleza despreparada, inocente, virgem, pura. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A feiúra é a beleza que não se mostrou, preferiu permanecer intacta, longe dos carinhos grosseiros de bêbados, longe do apetite sensual de sóbrios. A feiúra é a beleza aquecida numa crisálida, é uma rosa cálida, faminta da seiva do amor. A feiúra é o teste supremo do amor. A feiúra é a beleza que escorregou numa poça. A feiúra é o teste supremo da beleza. A feiúra é o medo que a beleza tem de despertar de manhã e chocar os outros, não a si mesma. A feiúra é a jornada que a beleza realiza por um caminho árido, em busca do autoconhecimento. A feiúra é a válvula de escape para viver para si, não para os outros. A feiúra é uma máscara carnavalesca, refúgio em busca da alegria. A feiúra duela com a beleza, esquecendo-se que duela consigo mesma. A feiúra inexiste, não passa de um conceito inventado por quem não tinha imaginação. Ou tinha em demasia.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Como compreender o chamado padrão de beleza? A feiúra não existe, mas o padrão de beleza é horrendo. É artifical. Mulheres esqueléticas, caveiras com longos cabelos esfiapados, desfilam por passarelas, corredores injustos, ditando como todas as demais devem ser e se vestir. E todas as demais devem ser magérrimas, ossos envoltos em vestidos de cetim, com pele esticada de avelã, sem qualquer indício de rugas ou gorduras, com olhares esguios e sorrisos de maçãs murchas. A beleza artifical não se alimenta. O alimento é seu maior inimigo. A fome, sua maior companheira, sua maior confidente.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A mulher é bela em todas as ocasiões. Não importa se não tenha certos atributos físicos, somente o fato de ser mulher, de poder dar à luz, de amamentar, de sorrir sorrisos de marfim, de ser leal, dinâmica, forte, segura, a tornam bela. Há mulheres que parecem ter sido esculpidas à mão por um gênio, mas destilam veneno e de nada vale a face de pétala. Há mulheres rústicas na forma, porém, sublimes no trato. Estas, cativam pela voz e cavam a beleza represada na alma, afugentando a feiúra, porque sabem que não existe, não passa de uma timidez latente que teima em permanecer.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A beleza está nos corpos levemente roliços, nos cabelos de florestas, nas faces operárias, nas faces lavradoras, onde o suor hidrata e as rugas enfileiram-se, sulcos formados por arados, preparando as plantações vindouras, por máquinas, preparando a produção seguinte. A beleza está no corpo natural, sem implantes, cortes, toques e retoques. A beleza está na pele de riacho cristalino, na música de um violino, nas mãos tenras de emoção. A beleza existe. A beleza é a feiúra que teve coragem de aparecer e mostrar-se, de sair do caixote e lutar contra gigantes, como Dom Quixote. A beleza é a coragem, enquanto a feiúra é a fuga.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Dizer que uma pessoa é bela é dizer que é especial, única. Dizer que uma pessoa é bela é assumir a própria beleza, é despojar-se da hipocrisia, da vaidade, do sofrimento. Dizer que uma pessoa é bela é ser o espelho pelo qual ela verá seu reflexo. Dizer que uma pessoa é bela é alimentá-la com o alimento da alma, é fazê-la sorrir numa chuva de nuvens, é fazê-la flutuar pelos ares, é enchê-la de satisfação, é ler aquilo que está em seu coração, entalhado em ouro. Dizer que uma pessoa é bela, é dizer que não é tímida, que venceu a si mesma, que retirou o casaco da feiúra e o lançou num precipício, que libertou-se do vício da autopiedade, que aceitou a idade. Dizer que uma pessoa é bela é dizer que existe, que é uma obra-prima que existe para ser feliz. Dizer que uma pessoa é bela é dizer que a ama.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "Galarina", de Pablo Picasso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm" align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;


&lt;p class="western" style="MARGIN-BOTTOM: 0cm"&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5696533536961449794?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5696533536961449794/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5696533536961449794&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5696533536961449794'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5696533536961449794'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/feira-beleza-que-sofre-de-timidez_16.html' title='A FEIÚRA É A BELEZA QUE SOFRE DE TIMIDEZ'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnP_KiwZ-dI/AAAAAAAAAQM/vYUcI3CS8ok/s72-c/galarina.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2066162104252376700</id><published>2007-06-15T02:02:00.000-03:00</published><updated>2007-06-15T02:28:52.381-03:00</updated><title type='text'>FÊNIX (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnIhuiwZ-YI/AAAAAAAAAPc/ACc-aQVA_HA/s1600-h/mphoenix[1].jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076156813487503746" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnIhuiwZ-YI/AAAAAAAAAPc/ACc-aQVA_HA/s200/mphoenix%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnIgESwZ-XI/AAAAAAAAAPU/KPQJ01K0eVM/s1600-h/mphoenix[1].jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando ele morreu, uma parte dela foi cremada junto e lançada ao mar. Ao conhecer novamente o amor, o que parecia impossível, as cinzas recompuseram-se e renasceu, tal uma fênix. &lt;/span&gt;
&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;(Nota: Segundo a mitologia grega, a fênix é um pássaro descomunal, capaz de entrar em autocombustão e renascer das próprias cinzas, além de possuir grande força, podendo carregar até mesmo um elefante.)
&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#cc0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;(Arte: Ilustração de uma fênix)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2066162104252376700?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2066162104252376700/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2066162104252376700&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2066162104252376700'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2066162104252376700'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/fnix-miniconto.html' title='FÊNIX (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnIhuiwZ-YI/AAAAAAAAAPc/ACc-aQVA_HA/s72-c/mphoenix%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-7035079504660575717</id><published>2007-06-14T20:31:00.000-03:00</published><updated>2007-06-14T23:32:05.611-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE A BIOGRAFIA "CHE GUEVARA - UMA BIOGRAFIA" ("CHE GUEVARA: REVOLUTIONARY LIFE"), DE JON LEE ANDERSON</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnHQKCwZ-UI/AAAAAAAAAO8/Ssgb_W_853g/s1600-h/che_1000[1].jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076067125980428610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnHQKCwZ-UI/AAAAAAAAAO8/Ssgb_W_853g/s200/che_1000%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Na certidão de nascimento, Ernesto Guevara de La Serna nasceu em 14 de junho de 1928, porém, nasceu um mês antes, em 14 de maio, em Rosario, Argentina. Isto, porque sua mãe ficou grávida antes do casamento, contrariando as normas da sociedade fidalga a que pertencia. Algum tempo depois do casamento, a riqueza desapareceu, restando apenas o sobrenome pomposo e recordações. Mesmo assim, Ernesto e os irmãos tiveram uma excelente educação, como se o pai não perdesse um negócio atrás do outro, acabando com seu dinheiro e o da esposa. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;No início da juventude, Ernesto demonstrou possuir espírito aventureiro e, sozinho, realizou uma viagem pelo interior da Argentina, numa bicicleta com motor. Anos depois, percorreu a Europa na garupa de uma moto, com aquele que viria a ser seu melhor amigo, Alberto Granado. Ernesto, inteligente, pesrpicaz, culto, estudou medicina e especializou-se em alergias. Intencionava realizar uma grande descoberta científica, para tornar-se conhecido. Realizou pesquisas, escreveu artigos científicos, viajou pela América do Sul, constatando como a população sofrida vivia. Chegou ao México numa época em que havia muitos revolucionários asilados. Conheceu aquela que seria sua primeira mulher, uma guerrilheira peruana. Conheceu Raúl Castro, e, por seu intermédio, o irmão dele, Fidel Castro, o jovem advogado, líder do Movimento 26 de Julho, uma espécie de união de movimentos contrários, que lutavam pela revolução em Cuba. Foi convidado por Fidel Castro a integrar a guerrilha e aceitou, sem saber o que o esperava. Àquela altura, era chamado de Che Guevara.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em Cuba, Che adaptou-se a outra pátria, liderou guerrilheiros em batalhas sangrentas, viajou por lugares inóspitos, ganhou a confiança de Fidel, estudou, consolidou-se como comunista, mesmo não pertencendo ao Partido Comunista. Anos depois, em 1959, os rebeldes cubanos finalmente desceram a Sierra Maestra e tomaram Havana. Cuba estava livre.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Che passou a viver com uma jovem revolucionária cubana, com quem se casaria, e, no governo de Fidel, teve enorme importância na execução de práticas inspiradas tanto no socialismo marxista, quanto em outros filósofos esquerdistas da época. Implementou o Instituto Nacional de Reforma Agrária (INRA), que, em essência, seria a gênese da Revolução Cubana, com o Departamento de Industrialização, e auxiliou na elaboração da Lei de Reforma Agrária. Entretanto, Fidel relutava em proclamar a Revolução Cubana como sendo socialista, já que muitos que a integravam não eram socialistas. Isto somente ocorreu anos depois, chegando a dizer: "Sou marxista-leninista e o serei até morrer (...)". Depois, criou o Partido Comunista Cubano. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Che era uma figura incomum e exercia uma influência quase mística sobre as pessoas, reunindo em torno de si um número cada vez maior de discípulos, mas vivia modestamente, como se ainda vivesse clandestinamente nas serras cubanas, e trabalhava até tarde da noite. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Che desagradou a ala moderada do Movimento 26 de Julho, pelas práticas visivelmente comunistas e violentas, mas prosseguiu com o trabalho, contando com a confiança de Fidel, que, aos poucos, controlava todo o Movimento 26 de Julho e instituições cubanas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Che foi enviado por Fidel a vários países, como representante de Cuba. Entre outros, visitou a URSS e China, potências comunistas que divergiam. Foi nomeado, também, presidente do Banco Nacional de Cuba, encontrando tempo para continuar a escrever artigos e livros, e visitar países da América Latina, com intenções revolucionárias, principalmente Argentina e Brasil. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em 1964, deixou Cuba e regressou ao campo de batalha, mais propenso ao modelo comunista chinês, enquanto Fidel estreitava os laços econômicos com a URSS, de quem Cuba tornaria-se dependente por mais de duas décadas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Che experimentou derrotas táticas, como no Congo e, mais tarde, na Bolívia, onde foi capturado. Em 9 de outubro de 1967, foi executado. Segundo a lenda, suas últimas palavras foram, dirigindo-se ao executor: "Sei que você veio para me matar. Atire, covarde,você só vai matar um homem." Seu corpo foi ocultado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A morte de Che transformou-o em marte da Revolução Cubana e de outras revoluções vindouras. Mais que isso, passou a ser um mito mundial, um exemplo. A célebre fotografia de Alberto Korda, em que captou Che olhando ao horizonte, de boina, cabelos revoltos e barba desgrenhada, com expressão de revolta, indignação, em 1960, é a marca indelével do médico de família rica, porém, falida, que tornou-se guerrilheiro, abdicando do convívio familiar para dedicar-se à revolução, sem jamais desistir dos ideais. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Trinta anos depois da execução, Cuba festejou o encontro dos restos mortais de seu filho adotivo e herói da revolução. Entretanto, segundo diário do oficial encarregado de ocultar os corpos executados, disponibilizado por sua viúva, o local do encontro não era o mesmo do ocultamento, porém, não havia indicação precisa do local real. Ou seja, é possível que o corpo do mito Che Guevara ainda esteja oculto, quarenta anos depois de sua morte. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: Célebre fotografia de Che Guevara, captada por Alberto Korda, em 1960)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.cuba-solidarity.org/che/index.asp"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-7035079504660575717?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/7035079504660575717/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=7035079504660575717&amp;isPopup=true' title='12 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7035079504660575717'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7035079504660575717'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resumo-sobre-biografia-che-guevara-uma.html' title='RESUMO SOBRE A BIOGRAFIA &quot;CHE GUEVARA - UMA BIOGRAFIA&quot; (&quot;CHE GUEVARA: REVOLUTIONARY LIFE&quot;), DE JON LEE ANDERSON'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RnHQKCwZ-UI/AAAAAAAAAO8/Ssgb_W_853g/s72-c/che_1000%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>12</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2911882593757303783</id><published>2007-06-11T14:17:00.000-03:00</published><updated>2007-06-18T13:53:00.162-03:00</updated><title type='text'>P A L E T A       D E       P A L A V R A S</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rm2D8ywZ-NI/AAAAAAAAAN8/HOOFDS8yTyY/s1600-h/rembrandt_stormy_landscape.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074857435556608210" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rm2D8ywZ-NI/AAAAAAAAAN8/HOOFDS8yTyY/s200/rembrandt_stormy_landscape.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-size:130%;color:#ff0000;"&gt;PAISAGEM TORMENTOSA

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:130%;color:#ff0000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;

&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Um clarão de luz e de repente o tumulto. Massas de água cinza perturbadas, rodando no centro da escuridão. De onde chega a ameaça? Como um animal feroz, ela corta todas as camadas do céu insaciável. Tempestade. Tempestade. TROVÕES. Nada que se julga existente sobrevive às águas revoltas, à fúria dos redemoinhos contra a prepotência asmática dos pequenos. Grandes navegações caem subitamente a pó e lágrimas atrás de correntes infernais. Prepotência... O tempo come e a carne que sobra se esconde atrás dos rochedos. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Texto inspirado na pintura de Rembrandt
Paisagem Tormentosa, cerca de 1640 /
Óleo sobre madeira, 51,3 por 71,5 cm /
Brunsvique, Herzog Anton Ulrich-Museum&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Diana Menasché, escritora, &lt;a href="http://www.dianamenasche.blogspot.com/"&gt;www.dianamenasche.blogspot.com&lt;/a&gt;) &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2911882593757303783?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2911882593757303783/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2911882593757303783&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2911882593757303783'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2911882593757303783'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/paisagem-tormentosa.html' title='P A L E T A       D E       P A L A V R A S'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rm2D8ywZ-NI/AAAAAAAAAN8/HOOFDS8yTyY/s72-c/rembrandt_stormy_landscape.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-1605306637738734091</id><published>2007-06-11T12:04:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T14:35:54.804-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE A AUTOBIOGRAFIA "MINHA VIDA", DE BILL CLINTON</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rm1ohiwZ-MI/AAAAAAAAANs/YgecIJhCPCI/s1600-h/Canidate%20Governor%20Bill%20Clinton-web-1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074827280591222978" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rm1ohiwZ-MI/AAAAAAAAANs/YgecIJhCPCI/s200/Canidate%2520Governor%2520Bill%2520Clinton-web-1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Algo comum entre as grandes personalidades da História é terem passado por tragédias pessoais. Com o ex-presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton, não foi diferente. O pai de William Jefferson Clinton, morreu num acidente de carro, antes de seu nascimento. O padrasto, de quem adotou espontaneamente o sobrenome Clinton, era mulherengo, beberrão e violento. Por outro lado, sua mãe desdobrou-se para criar os filhos, em meio a dificuldades de toda ordem, sendo um exemplo àquele que viria a ser um dos homens mais influentes do mundo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando criança, Bill Clinton brincava com crianças negras, no Arkansas, um dos Estados mais racistas dos Estados Unidos. Jovem, enveredou-se pela política, trabalhando em comitês do Partido Democrata. Estudou Relações Internacionais e fez estágio no gabinete de um senador democrata. Graças a uma bolsa de estudos, estudou Direito em Oxford, onde conheceu a também estudante de Direito, Hillary Rodham, com quem se casaria anos depois. Formados, trabalharam num escritório de advocacia, até que Bill Clinton candidatou-se ao cargo de Procurador-Geral do Arkansas. O excelente desempenho e a grande popularidade como Procurador-Geral, estimularam-no a candidatar-se ao Governo do Estado. Eleito governador, a esposa Hillary Clinton participou ativamente do planejamento e desenvolvimento de projetos. Ela, que era especialista em políticas para crianças e adolescentes. Porém, o governador Bill Clinton não foi reeleito, devido a um aumento de impostos, que foi obrigado a realizar. A primeira derrota política foi marcante, mas serviu de impulso para não desistir de seus ideais, e somente entrar numa eleição com a certeza da vitória.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Candidatou-se novamente e foi eleito, sendo reeleito várias vezes, notabilizando-se pelos avanços em políticas de igualdade racial, atenção aos deficientes físicos e desenvolvimento do Estado. A competência gerencial e o carisma, foram fundamentais à candidatura à Presidência dos Estados Unidos, em 1992. Foi eleito, cumprindo um mandato de quatro anos que agradou os americanos, que o reelegeram em 1997. O segundo mandato foi difícil, pois o Partido Republicano alcançou maioria no Congresso e emperrou votações fundamentais. Além de que, afloraram escândalos sexuais impensáveis a um presidente do país mais rico do mundo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O presidente Bill Clinton mentiu à população, num pronunciamento em cadeia nacional, dizendo ser inocente das acusações. Mas, diante de evidências, admitiu a culpa e pediu perdão à esposa que nunca o abandonara e à população. Humilhou-se. Tudo indicava que sofreria um impeachment. Entretanto, a população e a esposa o perdoaram, e não houve força política suficiente para destituí-lo do cargo. Encerrou o segundo mandato em 2000, aclamado pelos americanos, como um dos melhores presidentes da História dos Estados Unidos. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sua autobiografia, mais que recordações da infância e juventude pobres, e feitos dos cargos eletivos ocupados, é uma verdadeira autocrítica de sua vida e um profundo agradecimento a todos que compartilharam os momentos agradáveis e tempestuosos, e o quanto aprendeu com personalidades do porte de Nelson Mandela. O auge da autocrítica é quando refere-se aos sofrimentos pelos quais ele, a esposa e a filha passaram, admitindo que todos foram culpa dele. Sua autobiografia é um tributo à esposa, mulher inteligente e dedicada, que construiu uma carreira política não apenas graças ao sobrenome Clinton, mas à vocação e experiência na formulação de políticas públicas. Também, ou principalmente, é um tributo à mãe, que passou por três casamentos, foi viúva duas vezes e somente encontrou a felicidade duradoura no último. Ela sofreu pelos filhos, privando-se de muitas coisas, mas pôde ver Bill Clinton como presidente dos Estados Unidos&lt;/span&gt;. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Fotogafia: O ex-presidente dos Estados Unidos, Bill Clinton, discursando)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-1605306637738734091?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/1605306637738734091/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=1605306637738734091&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1605306637738734091'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1605306637738734091'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resumo-sobre-autobiografia-minha-vida.html' title='RESUMO SOBRE A AUTOBIOGRAFIA &quot;MINHA VIDA&quot;, DE BILL CLINTON'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rm1ohiwZ-MI/AAAAAAAAANs/YgecIJhCPCI/s72-c/Canidate%2520Governor%2520Bill%2520Clinton-web-1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-704091174127742991</id><published>2007-06-09T23:10:00.000-03:00</published><updated>2007-06-10T01:57:00.124-03:00</updated><title type='text'>PRIMEIRA VEZ (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmuCrywZ-KI/AAAAAAAAANc/cKrmFGI_SXU/s1600-h/picasso_nuazul.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074293094033782946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmuCrywZ-KI/AAAAAAAAANc/cKrmFGI_SXU/s200/picasso_nuazul.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Esperara por aquele momento, não poderia desistir, não queria adiar mais. No quarto, as paredes pulsavam, nervosas, ansiosas, banhando os dois corpos despojados de timidez. Trocaram carícias ingênuas, afagos tórridos e permitiram que os corpos fossem embalados por um beijo reconfortante. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Ela suspirou naquele instante mágico; seus poros dilataram e flores cresceram, tulipas. Ela não era mais ela. Ela era outra, a menina dera lugar à mulher. Chorou, comovida, trêmula de êxtase. Fora sua primeira vez.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Sobre a cama, os corpos desejosos de prazer arderam em brasa, um refugiou-se no outro, um exauriu as forças do outro. Sob a luz opaca do quarto, as almas dissolveram-se e repousaram na ardência do amor consumado.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;p align="justify"&gt;Ela estava feliz, sentia-se leve, pluma levada pelo vento. Mas uma ponta de saudade da menina que, agora, existia nas lembranças, fez com que prostrasse o rosto entre as pernas e soluçasse. Julgava ter perdido algo. Sentiu-se culpada. Mas isso durou apenas alguns minutos. Teve certeza que não perdera, mas ganhara, era uma vencedora. Interrompeu seus pensamentos quando ele aproximou-se e perguntou se estava bem. Disse que sim e derramou-se num abraço recíproco. Foi o recomeço da ópera de corpos entrelaçados, entregues ao amor.  &lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;

(Arte: "Nu de Dos", de Pablo Picasso)&lt;/div&gt;


(Elson Teixeira Cardoso)




&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-704091174127742991?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/704091174127742991/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=704091174127742991&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/704091174127742991'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/704091174127742991'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/primeira-vez-miniconto.html' title='PRIMEIRA VEZ (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmuCrywZ-KI/AAAAAAAAANc/cKrmFGI_SXU/s72-c/picasso_nuazul.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-3635734478184263864</id><published>2007-06-09T21:36:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:14:49.241-03:00</updated><title type='text'>AUTOR E OBRA</title><content type='html'>&lt;span style="color:#cc0000;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;SOBRE O CONTO "LUZES DA RIBALTA"&lt;/span&gt;
&lt;/span&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Apesar do mesmo título, o conto "Luzes da Ribalta" não tem relação com o belíssimo filme "Luzes da Ribalta" ("Limelight", 1952) de Charles Chaplin, cuja música é sublime. Se bem que conserva a mesma névoa de melancolia. Uma prostituta prepara-se para "o batente", enquanto ouve Roberto Carlos e enxerga no quarto um camarim, pois quisera ser atriz... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Para saber o restante, é preciso ler o conto p&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;ublicado, abaixo, que integra o livro "Janelas para Babilônia", do premiado escritor Alberto Granato, meu amigo de muitos anos, companheiro de faculdade e divagações sobre literatura, cinema, teatro, artes plásticas, filosofia, etc. Sua obra literária, além de romances, é constituída de contos, peças teatrais e poemas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Curiosamente, os contos "Luzes da Ribalta" e "Crônica Que Nunca Escrevi" (este será publicado em breve), ambos do livro "Janelas para Babilônia", foram escolhidos num concurso literário, entre mil trabalhos inscritos, para integrar uma coletânea de contos, porém, na útlima hora, Alberto Granato não permitiu a publicação. Por que? Nem ele mesmo sabe. Talvez tenha sido um rompante da juventude. Talvez tenha sido uma forma de protesto. (Lembrem-se que o filósofo francês Jean Paul Sartre recusou o Prêmio Nobel de Literatura, na década de 60. O motivo? Protesto.) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Sobre os contos, Alberto Granato enviou-me o seguinte comentário:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#000099;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;"Quando eu comecei a juntar algumas idéias para escrever os contos, eu não imaginava muito bem o que escrever. Depois, imaginei que em um prédio decadente, numa rua movimentada do centro de São Paulo, daquelas com banca de jornal, padaria, prostitutas à noite, camelôs, etc, pudesse ser a inspiração que eu precisava. Então, imaginei que se subisse por esse prédio, cada janela de cada apartamento diferente teria algo a me dizer. Fiz questão de buscar pessoas que a maioria pudesse chamar de decadentes, pois era exatamente ali que queria descobrir as coisas. Outro dia vi num filme, acho que foi num filme, que um cara falou que estava à procura de conhecimento, e não da verdade. Eu não tinha entendido direito o que ele estava dizendo. Mas percebi que a proposta do "Janelas para Babilônia" era exatamente isto. Buscar uma versão das coisas, das pessoas, das suas histórias. Nao me importa, aqui, a verdade, me importa apenas conhecer, aprender, descobrir&lt;/span&gt;."&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#000099;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Pois bem, passemos à leitura do conto "Luzes da Ribalta".&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-3635734478184263864?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/3635734478184263864/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=3635734478184263864&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3635734478184263864'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3635734478184263864'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/autor-e-obra.html' title='AUTOR E OBRA'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-1435127555877759193</id><published>2007-06-09T21:20:00.000-03:00</published><updated>2007-06-18T13:50:39.133-03:00</updated><title type='text'>LUZES DA RIBALTA</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmtF7iwZ-HI/AAAAAAAAANE/qWutl8jCyaM/s1600-h/picasso2[1].jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074226294407428210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmtF7iwZ-HI/AAAAAAAAANE/qWutl8jCyaM/s200/picasso2%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;( CONTOS ENCONTROS ENCANTOS)

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Um risco de lágrima na pouca maquiagem sobre o rosto impossibilitava concluir o trabalho daquele momento; apoiou contra a face o dedo indicador na altura da boca, e foi subindo sutilmente até os olhos, fechou-os. Faltava pouco para o que ela chamava de “batente”. Balançou a cabeça, não resistia àquele disco do Roberto Carlos, &lt;em&gt;eu choro mesmo&lt;/em&gt;, &lt;em&gt;quando eu ouço essa&lt;/em&gt; &lt;em&gt;música&lt;/em&gt;, dizia ela, engolindo alguns soluços. Todo início de noite era a mesma coisa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Única recordação de casa, lembrou do filho, dos pais, das irmãs. “Hora do batente, hora do batente!” Seu ponto era o mesmo, a esquina da banca de jornal com a padaria, quase cem metros da portaria do prédio.&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Já vestira o vestido curto de couro sintético, vermelho com alças, acima dos joelhos. Longo demais, em comparação aos das outras meninas. Não gostava muito das pernas, tentava escondê-las, pois acreditava já ter passado da idade. A meia era quase branca; sobre a mesa, os brincos de argola; se olhou no espelho, lugar à sala que considerava o camarim. Havia duas lâmpadas acima, refletiam direto ao rosto, sentia-se uma atriz. Iniciou outra do Roberto, soluçava. Recordava o rapaz de sua cidade; “por que não me casei com aquele desgraçado, meu Deus? Por quê?”&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Percebeu o rosto um pouco inchado, olhos quase vermelhos e embaçados, colocou os brincos e esboçou um sorriso tímido, disfarçando-se para si mesma. Mais outra lágrima escorreu-lhe dos olhos. E com a voz em soluços abafados, tentava acompanhar, “do tipo que ainda manda flores, apesar do velho tênis...e da calça desbotada, ainda chamo de querida a namorada!”.&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Veio-lhe a imagem de Atílio, era dele que gostava; ele, o mesmo que foi ao portão de sua casa, o mesmo que a levou para passear na boléia do caminhão, o mesmo que ela desprezara.&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Na estante marrom, desbotada, envelhecida e coberta de poeira, o relógio acusava mais uma hora. Gostava do relógio, comprado no camelô, rosa. Também havia foto do filho, num porta-retratos de plástico preto com detalhes em flores contorcidas e prateadas.&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Sentiu um aperto com o peso da solidão, a hora do trabalho aproximava-se, talvez para distraí-la; na realidade já deveria estar lá; “as meninas já devem estar sentindo minha falta”!&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Tirou os brincos, veio a imagem da companheira que a abandonara; nem tanto pelo aluguel, com quem dividia, mais pelas conversas que iniciavam lá pelas cinco da manhã, quando terminavam com o último cliente e subiam o prédio pela escadaria, em geral levemente alcoolizadas. A colega fora para o Rio de Janeiro, dançar em boate de Copacabana, estava melhor lá, dizia; “os gringos todos vão para lá, meu bem, fuck me dóllars”. Ela, nem pensar. Ficaria ainda mais longe do filho e dos pais.&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Sequer os visitava, mas acreditava estar perto o suficiente para se tranqüilizar. Se ao menos encontrasse uma boate, dançarina virava mais dinheiro. Mas as coisas estavam em crise, assistia ao fim da tarde, ao jornal televisivo; adorava a voz do presidente, achava-o sensual. Felizmente (ou não) aquele dinheiro suado que ganhava pagava o aluguel, a comida, as bijuterias e perfumes que comprava a duras prestações com a moça de nariz fino e voz engraçada. Sobrava algum para mandar ao filho, era pouco.&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
A pizza esfriava sobre o fogão, não tinha tanta fome, mas era preciso, alguns clientes exigiam demais, às vezes reclamava às companheiras. Sabia também que na sua idade estava ficando galinha velha. Seios caídos, rugas nas pálpebras, o antigo problema com as pernas, “finas demais, até a bunda fica estranha. Sem grana pra plástica, realmente a coisa tá ficando difícil”. &lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Teria que comer sozinha, estava atrasada e se observava no espelho; usava cílios e unhas postiças. Adorava os programas de final de ano, tudo para ouvir Roberto Carlos, “ele também é lindo”. Parecido com o seu Atílio, ou com o pai, ou com a fantasia que fazia para o filho; era o símbolo do círculo que a cercava. “Ainda falta tanto”.&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
“Calabresa?!” Não queria comer; por ela, ficava ouvindo aquelas músicas até o amanhecer. Não as ouvia em tom alto, havia criança nova no apartamento ao lado, de olhos brilhantes, iguais aos do seu quando nascera.&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
A música a impedia de continuar, terminou de comer uma fatia. Não era o suficiente, forçosamente deu mais mordidas noutro pedaço. Voltou ao “camarim”. Tinha que terminar a maquiagem, algumas das meninas com certeza já tinham embarcado nos primeiros afetados, como elas costumavam dizer. &lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Foi obrigada a reforçar o pó-de-arroz, sempre precisava esconder aquela “cara feia de chorona”. Era sentimental, pesou novamente a solidão. Talvez convidasse alguma para dormir com ela; tinha cama vazia, alguma comida na geladeira, também cerveja gelada, meia garrafa de conhaque e outra de rum, acaso fizesse frio. E o principal, sua vitrola com o disco que trouxera como recordação. &lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Correu para a janela, tentando identificar quais ainda estavam lá. Era primeiro andar. Viu Aninha Buracão; chamou-a, esta não ouvia. “A Geni também, e a Pérola Negra, metida”! Gritou, ficou ruborizada pela atitude, Buracão percebeu. “Você não vai descer, não? Já perguntaram por você. Desce logo, menina!” Acenou com a mão, correu para o espelho. &lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Da gaveta tirou a pequena bolsa; levava batom, lápis, preservativos, pois era instruída pela assistência social de uma comunidade filantrópica; também carregava um punhal, que nunca usara. Papel, caneta de brinde, uma pequena agenda, moedas, cartão telefônico, outra caneta, uma toalha de rosto, um lenço, cartão de advogado, às vezes precisava de doutor pra se safar de carrerão de polícia, uma pequena foto do filho e uma medalha de Nossa Senhora, “pra me proteger”.&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;
Antes de levantar, quis permanecer mais. Ficou a olhar a foto do filho, com certeza estava maior que ali. Fixa, sequer se importou com clientes que a esperavam, se é que a esperavam. “Que esperem, maldição!” Não tinha notícias de casa, devia descer e ligar pra eles, saber das coisas. Esperou que terminasse a música. Não havia tempo para virar o disco. A janela podia deixar aberta, apagou a luz que ficava acima do espelho, apanhou a bolsa e foi. &lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;
(Arte: "Nu Sentado", de Pablo Picasso)&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;(Alberto Granato, escritor, &lt;a href="mailto:albertogranato@fgreinamentos.com.br"&gt;albertogranato@fgreinamentos.com.br&lt;/a&gt;)&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-1435127555877759193?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/1435127555877759193/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=1435127555877759193&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1435127555877759193'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1435127555877759193'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/luzes-da-ribalta.html' title='LUZES DA RIBALTA'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmtF7iwZ-HI/AAAAAAAAANE/qWutl8jCyaM/s72-c/picasso2%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-7481005319857671250</id><published>2007-06-09T02:12:00.001-03:00</published><updated>2007-06-09T02:19:12.605-03:00</updated><title type='text'>CADA COISA NO SEU NÃO-LUGAR</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rmo3QiwZ-GI/AAAAAAAAAMg/P-8oKQRhS-0/s1600-h/rodadebicicleta.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5073928687533553762" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rmo3QiwZ-GI/AAAAAAAAAMg/P-8oKQRhS-0/s200/rodadebicicleta.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;Ficava irritado quando tropeçava em sapatos deixados pela casa, espalhados, jogados, atrapalhando o tráfego. Ficava irritado quando os lençóis, cobertores, travesseiros, eram jogados no chão, expulsos do recôndito da cama. Ficava irritado quando as roupas eram esquecidas por lugares improváveis, montículos de cores variadas. Ficava irritado quando não encontrava as roupas que queria, nas respectivas gavetas, mas transitando entre outros páramos do guarda-roupa, estrangeiras que não compreendiam o idioma alheio. Ficava irritado quando a louça acumulava-se sobre a pia, copulando e multiplicando-se, formando castas de pratos, copos, talheres, disputando o melhor lugar à sombra da torneira, louça ávida pelo derramamento da cachoeira, banho demorado de detergente e massagem relaxante de esponja. Ficava irritado quando os livros eram retirados das prateleiras das estantes, para não serem lidos, mas somente contemplados e deliberadamente plantados nos sofás, nas mesas, nas cadeiras, nos bancos, tornando a casa uma biblioteca caótica. Ficava irritado quando o DVD do filme raro de Hitchcoch não era retirado do aparelho depois de assistido, e o CD de Seu Jorge sumia da capa original para cair no buraco negro do estojo de inúmeros outros, sem identificação, e demorar a ser encontrado, e não ser encontrado. Ficava irritado quando as portas e janelas da casa eram abertas, mas não fechadas, perdendo o fôlego, esvaziando-se de vitalidade, devido a atitudes inoportunas, relapsas. Ficava irritado quando o porta-malas do carro era enchido de objetos inúteis, encolhendo o espaço, retirando a praticidade e tornando-o obeso, preguiçoso.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Com uma metodicidade que beirava a obsessão, buscava a organização exacerbada, com cada coisa no seu lugar. Admirava a disciplina, o rigor militar de uma caixa de fósforos, com os palitos simetricamente dispostos, à espera do momento de retirada e utilização. Considerava que não havia o que personificasse tanto a ordem quanto uma caixa de fósforos, invenção que julgava perder somente à roda. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Quando vi pela primeira vez a escultura "Roda de bicicleta", de 1913, de Marcel Duchamp, enxerguei apenas uma quinquilharia, um embuste, nada mais que uma roda de bicicleta sobre um banco. Não passava da representação de cada coisa no lugar errado. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Mas despojei-me do preconceito das convenções e olhei além da escultura, perscrutei seu interior, sua alma. Então contemplei duas peças, dois objetos, duas coisas aparentemente sem vocação artística: um banco e uma roda de bicicleta, a roda de bicicleta sobre o banco, sintetizando o pleno equilíbrio da assimetria, a ordem da desordem. Cada coisa no seu não-lugar.
Marcel Duchamp foi um dos precursores da arte conceitual, e criador do ready made, a incorporação de elementos da vida cotidiana ao universo artístico. Ou seja, a produção de arte com objetos comprados em qualquer loja, encontrados em qualquer casa. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
A obra "Roda de bicicleta" abriu meus olhos para compreender que a beleza da arte está no grau de ousadia, não na busca da perfeição, pois esta inexiste. Um banco e uma roda de bicicleta, madeira e metal interagindo, fazendo amor, dois corpos diluindo-se numa única forma volumosa. Geometria da sensualidade. Síntese de que a inutilidade é um conceito vazio. Há utilidade para tudo. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Hoje tenho outro conceito sobre os lugares em que as coisas devem ser deixadas, guardadas. Penso assimetricamente, não busco a forma, mas a reforma. Quase sempre, a desforma, para explorar os limites do possível. Já não admiro a ordem de uma caixa de fósforos, mas o que pode ser criado a partir dela. Mais que personificação da ordem, é um elemento artístico por si só.
É preciso subverter os pilares das convenções, permitir que as coisas tenham a dinâmica da transformação. Cada coisa no seu lugar soa reacionário. É preciso contestar o porquê do lugar ser cativo da coisa. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Cada coisa no seu não-lugar. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Quando este conceito incorpora-se à vida, a sensibilidade para perceber a arte e produzi-la torna-se infinita. Tem-se a percepção de que a realidade é toda uma obra de arte, e o ser humano, um de seus elementos. Aliás, o principal deles. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Arte: Fotografia do ready made "Roda de bicicleta", de Marcel Duchamp) &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-7481005319857671250?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/7481005319857671250/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=7481005319857671250&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7481005319857671250'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7481005319857671250'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/cada-coisa-no-seu-no-lugar.html' title='CADA COISA NO SEU NÃO-LUGAR'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rmo3QiwZ-GI/AAAAAAAAAMg/P-8oKQRhS-0/s72-c/rodadebicicleta.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5674957444069401988</id><published>2007-06-05T00:39:00.000-03:00</published><updated>2007-06-05T01:20:50.624-03:00</updated><title type='text'>MOSAICO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmTbhSwZ-FI/AAAAAAAAAMY/DZhaUNL8R3E/s1600-h/mosaico.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072420445343053906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmTbhSwZ-FI/AAAAAAAAAMY/DZhaUNL8R3E/s200/mosaico.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-size:78%;color:#3333ff;"&gt;(A partir de hoje, alguns textos serão acompanhados de belíssimos mosaicos da artista plástica Yone Lins, que gentilmente permitiu a utilização)
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Dançou tanto que seu corpo desprendeu-se milimetricamente, formando uma roda de pequenas partes, mosaico vivo. Seus cabelos confundiram-se com a noite; seus olhos, com as estrelas. Mas não podia permanecer desconexa, longe dela mesma; ela, que tanto buscava entender suas atitudes. Recompôs-se, fragmento por fragmento, recuperando a forma. Entretanto, estava diferente, colorida. O vestido quadriculado apenas protegia seu corpo do vento sereno, porque, transparente, denunciava a mulher que despontara de uma criança.&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;Dançou novamente, circundada por cores bailantes, mosaicos flutuantes. Enquanto erguia a cabeça, as mãos acompanhavam o gesto, imberbes, à espera do derramamento de prazer, que, antes, sentira, o ritual de passagem que a transformou numa mulher, a chuva fina, mosaico líquido, que a deixou inebriada, mosaico formado.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#3333ff;"&gt;(Arte: Mosaico de Yone Lins, extraído do site br.geocities.com/yonelinsmosaicos)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;   &lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5674957444069401988?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5674957444069401988/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5674957444069401988&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5674957444069401988'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5674957444069401988'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/mosaico-miniconto.html' title='MOSAICO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmTbhSwZ-FI/AAAAAAAAAMY/DZhaUNL8R3E/s72-c/mosaico.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8823277353267520344</id><published>2007-06-04T16:33:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:37:32.572-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "O EVANGELHO SEGUNDO JESUS CRISTO", DE JOSÉ SARAMAGO</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmRpJz3Y2YI/AAAAAAAAAMA/sdZRUVWjXus/s1600-h/jesusdali2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072294697588283778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmRpJz3Y2YI/AAAAAAAAAMA/sdZRUVWjXus/s200/jesusdali2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;( LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;


&lt;div align="justify"&gt;O anjo Gabriel anunciou à Maria que seria mãe, sem conhecer homem; seria fecundada pelo Espírito Santo. Jesus nasceu como um homem nasceria; chorou, porque o fizeram chorar, e choraria adiante pelo mesmo motivo. Cresceu, personificou o amor, trouxe a si discípulos, apóstolos. Salvou Maria Madalena do apedrejamento, sentenciando à multidão que, aquele que não tivesse pecados que atirasse a primeira pedra. Com Maria Madalena, conheceu o amor de um homem e uma mulher. "(...) Mais que abraçá-la, abraçou-se nela. (...)" Não poderia proclamar o amor se não o conhecesse em sua porção humana. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Jesus atraiu multidões em torno de si, ensinou a misericórdia, o perdão. Foi assediado por Satanás, mas desvencilhou-se. Traído por Judas Iscariotes, foi entregue aos romanos, que temiam as proporções de sua liderança. Preso, foi negado três vezes por Pedro, antes que o galo cantasse. O governador Pilatos não viu culpa em Jesus, mas deixou a multidão escolher entre Ele e Barrabás. Escolheram Barrabás, que foi solto. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Jesus foi crucificado, entre dois ladrões. Sofreu como nenhum outro ser humano poderia sofrer, mas foi abandonado por Seu Pai, no momento de dor, sem saber porque sofria. Sozinho, morreu pela humanidade, a mesma que o matara. E não tivera o amparo de Deus. Seu sangue foi recolhido em jarros. Chorou, porque o fizeram chorar. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Arte: "Cristo Crucificado", de Salvador Dalí)&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8823277353267520344?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8823277353267520344/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8823277353267520344&amp;isPopup=true' title='5 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8823277353267520344'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8823277353267520344'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resumo-sobre-o-romance-o-evangelho.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;O EVANGELHO SEGUNDO JESUS CRISTO&quot;, DE JOSÉ SARAMAGO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmRpJz3Y2YI/AAAAAAAAAMA/sdZRUVWjXus/s72-c/jesusdali2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8203006899692154066</id><published>2007-06-02T19:42:00.000-03:00</published><updated>2007-06-02T20:18:22.431-03:00</updated><title type='text'>O TEMPO NÃO PASSOU (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmHzmz3Y2UI/AAAAAAAAALg/YRpu3gTgvzM/s1600-h/osonhoaproxima-se.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071602503478991170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmHzmz3Y2UI/AAAAAAAAALg/YRpu3gTgvzM/s200/osonhoaproxima-se.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p align="justify"&gt;Terminava de pintar um quadro, quando uma nuvem envolveu o estúdio, tornando-o um quadro vivo, um castelo com torre alta, uma outra época. Ele chegou à porta, com o semblante decidido, e tomou-a nos braços. Ela, surpresa, envolta pelo mistério, sentiu seu corpo ser envolvido por uma sensação inebriante, fragrância do amor. &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Acordaram ao entardecer, com o desejo exalando dos poros, o amor querendo novas formas. Lá fora, as nuvens eram de várias tonalidades e bailavam à luz ensolarada. As sombras, livres, libertas dos grilhões, formavam uma grande roda, de mãos dadas, entoando canções medievais.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Eles eram um só, na dimensão do prazer. Não diziam nada. Não era preciso. Os movimentos, os olhares, os gestos, bastavam. Compreendiam-se. Ela, terna, recebeu um toque na face ruborizada e permitiu que seus sonhos saíssem da caixa de Pandora. Névoas transparentes, pingos de chuva, reflexos, imagens grávidas, pássaros voando em formação, baleias saltando dos mares, o céu tansbordando de um azul intenso. Tudo podia ser contemplado, enquanto os lábios encontravam-se, imantados pelo amor.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Passaram-se mil anos, apesar de parecer uma hora. Ali, o tempo não passou, permaneceu cristalizado no relógio de parede derretido, ampulheta imóvel. Cada um enxergava-se nos olhos do outro, viajava pela imaginação do outro, respirava a respiração do outro. Cada um era um espelho em que o outro via seu reflexo. Os dois jamais saíram de perto um do outro. Não podiam. Estavam selados pelo amor.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Arte: "O sonho aproxima-se", de Salvador Dalí)&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8203006899692154066?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8203006899692154066/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8203006899692154066&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8203006899692154066'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8203006899692154066'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/o-tempo-no-passou-miniconto.html' title='O TEMPO NÃO PASSOU (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmHzmz3Y2UI/AAAAAAAAALg/YRpu3gTgvzM/s72-c/osonhoaproxima-se.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6052874233404373653</id><published>2007-06-02T02:07:00.000-03:00</published><updated>2007-06-02T02:50:59.548-03:00</updated><title type='text'>VERNISSAGE (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmEA6z3Y2RI/AAAAAAAAALI/AKnS_dkX10s/s1600-h/MONE24.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071335665750825234" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmEA6z3Y2RI/AAAAAAAAALI/AKnS_dkX10s/s200/MONE24.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Todos os convidados da vernissage haviam ido embora, mas ele continuava na sala principal da galeria de arte, estático diante de um quadro, os olhos fixos, esperando algo acontecer. Alguém aproximou-se e gentilmente disse que iriam fechar, ele pediu mais alguns minutos, precisava esperar. O tempo lhe foi concedido, mas as luzes das outras salas foram apagadas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Houve um relâmpago azul e a mulher saltou do quadro, pele de marfim, brilhante, surrealista, vestida com os cabelos dourados que desciam como água sobre seu corpo. Abraçaram-se e saltaram pela janela, dez andares, mas flutuaram na noite enluarada, revestidos pelo amor, amando-se num amor infinito. Pousaram numa ponte com os corpos entrelaçados, em brasa, iluminados pela aurora que despontava adiante, dando-lhes boas-vindas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Na galeria de arte, estranharam que no lugar do quadro houvesse apenas uma silhueta da mulher e uma inscrição, talvez um trecho de poema: "e no azul do horizonte,/ o reflexo da lua numa poça,/ acende sobre a ponte,/ corpos de louça/ transmutados, acalorados, encontrados..."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;(Arte: "Le Bassin aux Nymphéas", de Monet)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6052874233404373653?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6052874233404373653/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6052874233404373653&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6052874233404373653'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6052874233404373653'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/vernissage-miniconto.html' title='VERNISSAGE (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmEA6z3Y2RI/AAAAAAAAALI/AKnS_dkX10s/s72-c/MONE24.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5564691366269804141</id><published>2007-06-01T22:49:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:38:00.433-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE A PEÇA "CYRANO DE BERGERAC", DE EDMOND ROSTAND</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmReVT3Y2WI/AAAAAAAAALw/GpwU3ngMY2w/s1600-h/jferrer[1].jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072282800528873826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmReVT3Y2WI/AAAAAAAAALw/GpwU3ngMY2w/s200/jferrer%5B1%5D.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;( LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;


&lt;div align="justify"&gt;Um apaixonado poeta. Um perspicaz dramaturgo. Um exímio espadachim. Um bravo soldado. Um grande filósofo. Um profundo estudioso da Física, Matemática e Astronomia. Gênio nas artes e nas ciências, Cyrano Savinien Herculés du Bergerac, ou apenas Cyrano de Bergerac, possui qualidades incomuns, porém, a feiúra as encobre, como uma somba sinistra. O nariz avantajado é o motivo de sua frustração. Na França do século XVII, sofre por amar intensamente sua prima, Roxane, jovem, bela, emotiva.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Cyrano de Bergerac, sentindo-se ofendido por um ator medícore, que galanteara Roxane, impede-o de representar sob o pretexto de que era medíocre, e é desafiado a um duelo por um nobre. Enquanto castiga o nobre com a espada, compõe uma balada, ferindo-o no último verso. Após, recebe uma mensagem de Roxanne, que queria encontrá-lo. Supondo que a prima fosse declarar-se enamorada, enche-se de ânimo e, imbatível, ajuda o amigo Ragueneau, poeta, dramaturgo e pasteleiro, que seria morto naquela noite, vencendo nada menos que cem homens, matando cerca de oito.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Durante o encontro com Roxane, na pastelaria de Ragueneau, recebe uma notícia entristecedora. Sua prima amava o jovem cadete do regimento do Capitão Carbon de Castel-Jaloux, Barão Bernard Christian du Neuvillete. Como Cyrano era veterano no regimento, Roxane pede-lhe que proteja Christian. Desolado, aceita. Estava certo que o nariz longo jamais permitiria que tivesse o amor de Roxanne. Cyrano é ofendido por um jovem cadete e o desafia a um duelo. Mas descobre a tempo que é Christian e, para estranhamento dos companheiros, não o fere; antes, o protege. O jovem desculpa-se quando descobre que Cyrano é primo de Roxane e confessa amá-la, mas era ignorante de espírito, não conseguia expressar-se poeticamente. Os dois tornam-se amigos e confidentes, e Cyrano decide ajudá-lo, escrevendo cartas e poemas a Roxane, que apaixona-se cada vez mais, encantada com as belíssimas palavras. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Uma das cenas mais tocantes é quando Christian, sob a sacada de Roxane, diz palavras que são sopradas por Cyrano, a poucos metros de distância. Como Christian não conseguia ouvir direito, o próprio Cyrano derrama-se em palavras de amor, confessando o que julgava ser inconfessável. Mas Roxane achava que era Christian e, encantada, o recebe em seu quarto. Cyrano vai embora, arrasado. Cyrano ainda ajuda Christian e Roxane a casarem-se às escondidas, mas Christian é enviado a uma batalha para morrer, pois um dos mandatários do país intencionava casar-se com Roxane. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Cyrano vai com Christian, para protegê-lo, escrevendo uma carta por dia a Roxane, em nome de Christian. Chora, manchando uma das cartas com a lágrima do sofrimento pelo desamor. Christian descobre que Cyrano amava Roxane e o estimula a declarar-se a ela, para que pudesse escolher entre os dois. É ferido de morte. Mas Cyrano não se declara a Roxane, respeitando o amor que sentia por Christian, ainda que amasse a alma de Cyrano nas cartas que julgava ser de Christian.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Roxane guarda luto permanente por Christian e refugia-se num convento. Depois de catorze anos de visitas diárias a Roxane, Cyrano chega ferido. Nunca rendera-se a bajulações, sempre fora crítico. Uma das críticas publicadas rendeu-lhe um atentado vingativo. Ferido, quase morto, foi visitar seu amor e levar as notícias de fora, como de costume. Inesperadamente, pediu a Roxane para ler a última carta de Christian, que ela carregava consigo, num escapulário. Ele, fraco, debilitado, inicou a leitura e, traindo-se, deixou à mostra o mesmo timbre de voz da sacada, a mesma emoção, o mesmo amor. Roxane, às lágrimas, teve certeza de que ele era o autor da carta, aquele que a embevecera sob a sacada. Disse amá-lo, sempre o amara, a alma das cartas era sua. Mas Cyrano, àquela altura caído, ainda conseguiu dizer-lhe que era tarde. E morreu. &lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;(Arte: Fotografia do ator José Ferrer, premiado pela impressionante interpretação em "Cyrano de Bergerac", na primeira adaptação para o cinema, na década de 40.) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5564691366269804141?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5564691366269804141/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5564691366269804141&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5564691366269804141'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5564691366269804141'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/resenha-sobre-pea-cyrano-de-bergerac-de.html' title='RESUMO SOBRE A PEÇA &quot;CYRANO DE BERGERAC&quot;, DE EDMOND ROSTAND'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmReVT3Y2WI/AAAAAAAAALw/GpwU3ngMY2w/s72-c/jferrer%5B1%5D.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6463144819773757485</id><published>2007-06-01T20:57:00.000-03:00</published><updated>2007-06-18T13:54:02.645-03:00</updated><title type='text'>HIPOCRISIA (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmCywz3Y2PI/AAAAAAAAAK4/MwBTndKABmo/s1600-h/f_0506.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5071249732045166834" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmCywz3Y2PI/AAAAAAAAAK4/MwBTndKABmo/s200/f_0506.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS - TEMA: HIPOCRISIA)&lt;/span&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;Ao descer da tribuna, após veemente discurso de condenação ao aborto, sua assessora lhe entrega o celular familiar. Após três minutos apenas escutando, a mesma lágrima que lhe afoga o olho, acaba por engasgar-lhe numa frase:
- Manda tirar!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;(Arte: "Madame Roulin Rocking the Cradle (La Berceuse), de Vincent Van Gogh)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Silvio Vasconcellos, poeta, &lt;a href="http://www.minicontos.blogspot.com/"&gt;www.minicontos.blogspot.com&lt;/a&gt;)&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6463144819773757485?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6463144819773757485/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6463144819773757485&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6463144819773757485'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6463144819773757485'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/hipocrisia-miniconto.html' title='HIPOCRISIA (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RmCywz3Y2PI/AAAAAAAAAK4/MwBTndKABmo/s72-c/f_0506.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6051695778457679598</id><published>2007-06-01T02:57:00.000-03:00</published><updated>2007-06-01T03:23:00.072-03:00</updated><title type='text'>AMOR ENCONTRADO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl-1gD3Y2MI/AAAAAAAAAKg/8rTkaFbDEoc/s1600-h/olympiamanet.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070971267840530626" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl-1gD3Y2MI/AAAAAAAAAKg/8rTkaFbDEoc/s200/olympiamanet.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p align="justify"&gt;Dizia que nunca amaria novamente; sofrera muito e as marcas ainda pemaneciam no coração, visíveis em seu semblante sofrido. Chegara a pensar em morrer. Mas, ao conhecê-lo, algo mudou. Lutou contra si mesma, mas não adiantou. Ele também desistira do amor, porém, os sorrisos denunciaram que tinham em comum mais do que imaginavam. O aperto de mão, formal, foi singelo, um beijo, elo que uniu os corpos, no estremecimento do prazer. Foi a síntese do amor encontrado. &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;Sob a lua, em alto-mar, os corpos firmaram-se, estrelas no cosmos. Sob o sol, na areia da praia, os corpos reluziram, nuvens sutis. Fecharam os olhos e, ofegantes, chegaram ao futuro, sedentos de amor. Caminharam pelas alamedas dos sonhos, de mãos dadas e corpos unidos, por sessenta anos. Amando-se a cada instante.&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Arte: "Olympia", de Édouard Manet)&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6051695778457679598?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6051695778457679598/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6051695778457679598&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6051695778457679598'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6051695778457679598'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/06/amor-encontrado.html' title='AMOR ENCONTRADO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl-1gD3Y2MI/AAAAAAAAAKg/8rTkaFbDEoc/s72-c/olympiamanet.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6555525963040932403</id><published>2007-05-31T14:28:00.001-03:00</published><updated>2007-05-31T14:52:57.886-03:00</updated><title type='text'>COR DA SAUDADE</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl8JWD3Y2HI/AAAAAAAAAJ4/JW7F9MM0jug/s1600-h/1042007053013094415jamilbittarreuters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070781980041861234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl8JWD3Y2HI/AAAAAAAAAJ4/JW7F9MM0jug/s200/1042007053013094415jamilbittarreuters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;(DA SEÇÃO BLOGS E SITES RECOMENDADOS)
&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;
 &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;
&lt;a href="http://www.estadao.com.br/ultimas/cidades/noticias/2007/mai/30/188.htm"&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;Lenços brancos lembram vítimas de assassinato em 2007&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;
(Fonte: Estadão, 31/05/2007)
&lt;/div&gt;&lt;div&gt; &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;A mãe saiu de casa cedo com seu lenço branco na bolsa. Não precisou fazer o café de seu filho, ou pedir que levasse um casaco porque ia esfriar. Não poderia fazer mais nada onde ele estava agora.
Estendeu seu lenço ao vento como protesto e tirou da bolsa outro negro para enxugar suas lágrimas. &lt;/div&gt;

&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;(Marcadores: &lt;a href="http://minicontos.blogspot.com/search/label/EstadÃ£o" rel="tag"&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;Estadão&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;, &lt;/span&gt;&lt;a href="http://minicontos.blogspot.com/search/label/trÃ¢nsito" rel="tag"&gt;&lt;span style="color:#3333ff;"&gt;trânsito&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;)
&lt;/div&gt;&lt;div&gt;

(mini-contado por Silvio Vasconcellos, em Quinta-feira, Maio 31, 2007)
&lt;/div&gt;&lt;div&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div&gt;(Gentilmente enviado pelo poeta Silvio Vasconcellos, do Rio Grande do Sul, blog: &lt;a href="http://www.minicontos.blogspot.com"&gt;www.minicontos.blogspot.com&lt;/a&gt;)&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6555525963040932403?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6555525963040932403/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6555525963040932403&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6555525963040932403'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6555525963040932403'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/cor-da-saudade.html' title='COR DA SAUDADE'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl8JWD3Y2HI/AAAAAAAAAJ4/JW7F9MM0jug/s72-c/1042007053013094415jamilbittarreuters.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-3790609788601594078</id><published>2007-05-31T10:58:00.000-03:00</published><updated>2007-06-01T03:20:45.112-03:00</updated><title type='text'>BEIJO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl7U9T3Y2DI/AAAAAAAAAJY/78Mb03O1zrs/s1600-h/sem+tÃ&amp;shy;tulo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070724380235454514" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl7U9T3Y2DI/AAAAAAAAAJY/78Mb03O1zrs/s200/sem+t%C3%ADtulo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Beijavam-se ininterruptamente desde quando não existiam, desde a criação do universo. Beijavam-se num beijo infinito, ao som de uma orquestra de violinos. Beijavam-se singularmente e o amor cabia na dimensão dos lábios uníssonos, apaixonados numa epopéia sublime. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Arte: "Violinos", de Ana Luisa Kaminski, pintora-poeta e vice-versa, de Santa Catarina, blog: &lt;a href="http://www.ancoraeasas.blogspot.com)."&gt;www.ancoraeasas.blogspot.com).&lt;/a&gt; Pintura extraída do site &lt;a href="http://www.luisakaminski.nafoto.net"&gt;http://www.luisakaminski.nafoto.net&lt;/a&gt;) &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-3790609788601594078?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/3790609788601594078/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=3790609788601594078&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3790609788601594078'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3790609788601594078'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/beijo-miniconto.html' title='BEIJO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl7U9T3Y2DI/AAAAAAAAAJY/78Mb03O1zrs/s72-c/sem+t%C3%ADtulo.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-4071865525419212411</id><published>2007-05-31T01:29:00.000-03:00</published><updated>2007-06-01T03:45:56.094-03:00</updated><title type='text'>A PROSA VOADORA DE DIANA MENASCHÉ</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl_AST3Y2OI/AAAAAAAAAKw/viDAN6hFfhE/s1600-h/mulheresnannoitemirÃ³.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070983126245234914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl_AST3Y2OI/AAAAAAAAAKw/viDAN6hFfhE/s200/mulheresnannoitemir%C3%B3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl5pdD3Y2CI/AAAAAAAAAJQ/j52CeWfZDws/s1600-h/mulheresnannoitemirÃ³.jpg"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;O mundo da literatura é realmente incrível. Num instante, não temos conhecimento da existência de determinado escritor, poeta. De repente, lemos algo casualmente e é como se conhecêssemos os textos do autor, de longa data. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Experimentei isso recentemente, quando li um conto da escritora Diana Menasché. Bastou um único conto para que sua poética se refugiasse na minha alma, e me tornasse dependente. Dependente de algo estimulante, instrutivo. Dependente de textos curtos que traduzem a alma através da linguagem da beleza. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Quem não conhece Diana Menasché, deve rapidamente conhecê-la, acessando seu interessante blog (&lt;/span&gt;&lt;a href="http://www.dianamenasche.blogspot.com"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;www.dianamenasche.blogspot.com&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;), que tem o sugestivo título de LIVROVOADOR - O LIVRO É INSTRUMENTO DE SOPRO. Onde encontrar algo mais moderno, lírico e conciso ao mesmo tempo? Há poucos textos publicados, pois o blog é recente. Entretanto, é possível encontrar preciosidades como o miniconto "O Livro Voador", uma espécie de texto híbrido - poema em prosa - onde a utilização de paralelismos (repetições) denuncia o estilo dialético, debatedor, da autora:&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;
&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;"Quando chove, os trovões o ferem...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Quando é tarde, ele dorme no ar.&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Quando é cedo, ele espera - até as lojas fecharem... &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Mas se ninguém o abre, ele se encolhe atrás do disco voador."&lt;/span&gt;
&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;




&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Cada linha é um verso formado pela repetição do "quando", que condensa uma explicação própria, até desaguar na explicação final. O paralelismo remete às águas correntes de um rio. Vê-se, claramente o cotidiano ser transformado em sonho. É o cotidiano literarizado. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Isto é visível, também, ou principalmente, no miniconto "Dez Farpas Encravadas", sobre a hipocrisia, publicado neste blog, na SÉRIE MINICONTOS TEMÁTICOS, em 30/05/2007. Título forte que condensa o texto cortante, penetrante. Belo.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Os contos de Diana Menasché são sutis, inventivos. São contos que permitem enxergar a resposta do presente. Presente, enquanto tempo. Presente, enquanto dádiva. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;O valor literário de um texto pode ser medido quando uma situação simples, corriqueira, é captada, fotografada e transposta com beleza. O conto "Faxina", é um exemplo típico:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;"Vai o pó pelos caminhos dos corredores, vão os pedaços de madeira pelos ralos da cozinha, vão as fitas de vídeo para o elevador social, os tecidos velhos para os fundos dos fundos da casa, a louça antiga para o congelador. (...)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;"(...) Vão os livros para o brechó, os cadernos para a casa da Maria. (...) &lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;"(...) Eu quero saber onde está o meu destino, o meu pedaço nesse mundo, o meu consolo de solidão."&lt;/span&gt;




&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;No conto, o ato de limpar, arrumar, guardar, procurar, remexer, ganha dimensão reflexiva, rasgo psicanalítico. A necessidade de uma faxina material é a mesma necessidade de uma faxina emocional, rememorar o passdo e expurgar o que não é mais útil. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Encontro do destino, inventário que há por vir. Encontro do espaço geográfico da vida, presença marcante. Encontro do que pode suplantar a solidão. &lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O conto em si, é um monólogo. A prosa flui, marcante, cortante, dilacerante, em cenas seqüenciais. A prosa de Diana Menasché dialoga com a dramaturgia. Não é preciso ler vários contos para perceber isso. As cenas estão prontas, à espera da interpretação. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;A prosa de Diana Menasché é voadora; voa sobre o cotidiano, as situações aparentemente banais e capta as cenas, como um satélite, literarizando, mostrando o ritmo acelerado da vida, a sentença que a vida impõe, como no conto "Frangalhos":&lt;/span&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;

&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;"(...) Mova-se ou a vida te come."&lt;/span&gt;

&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;


&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;Síntese da condição humana. Assim pode ser descrita a prosa voadora de Diana Menasché.&lt;/span&gt;

&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;

&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;(Arte: "Mulheres na noite", de Joan Miró)
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;

&lt;p align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;color:#000000;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-4071865525419212411?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/4071865525419212411/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=4071865525419212411&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4071865525419212411'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4071865525419212411'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/prosa-voadora-de-diana-menasch.html' title='A PROSA VOADORA DE DIANA MENASCHÉ'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl_AST3Y2OI/AAAAAAAAAKw/viDAN6hFfhE/s72-c/mulheresnannoitemir%C3%B3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8470298425743682743</id><published>2007-05-31T00:36:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T22:55:05.046-03:00</updated><title type='text'>...MURMÚRIO MUSICAL....</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl5EpD3Y1-I/AAAAAAAAAIw/3ScfFTwF6V8/s1600-h/sem+tÃ&amp;shy;tulo.bmp"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070565702668703714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl5EpD3Y1-I/AAAAAAAAAIw/3ScfFTwF6V8/s200/sem+t%C3%ADtulo.bmp" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;...Os movimentos musicais se alternam e se confundem, em espiral, na história de cada um de nós... Afinações, sinfonias... Entre sons e silêncios, a canção vital vai surgindo em cada coração, em cada alma que singra, sangra e sonha... Caminhos e pautas entrecruzados, harmonias e dissonâncias, em me lodias que acalmam, encantam, envolvem, libertam,incitam, enfeitiçam, esperam, renascem, renovam a seiva compondo novas notas e invenções, dando voz e luz ao "murmúrio infinito do cosmos"... &lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Arte: "Violinos", da pintora-poeta e vice-versa, Ana Luisa Kaminski, extraído do site: &lt;a href="http://www.luisakaminski.nafoto.net"&gt;www.luisakaminski.nafoto.net&lt;/a&gt;)&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Fragmento de texto gentilmente enviado por Ana Luisa Kaminski, poeta-pintora e vice-versa, de Santa Catarina, blog: &lt;a href="http://www.ancoraseasas.blogspot.com"&gt;www.ancoraseasas.blogspot.com&lt;/a&gt;) &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8470298425743682743?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8470298425743682743/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8470298425743682743&amp;isPopup=true' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8470298425743682743'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8470298425743682743'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/murmrio-musical.html' title='...MURMÚRIO MUSICAL....'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl5EpD3Y1-I/AAAAAAAAAIw/3ScfFTwF6V8/s72-c/sem+t%C3%ADtulo.bmp' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2844293362799627022</id><published>2007-05-30T17:31:00.001-03:00</published><updated>2007-06-18T13:52:12.078-03:00</updated><title type='text'>DEZ FARPAS ENCRAVADAS</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl3mzD3Y19I/AAAAAAAAAIo/ZnUXnWwrqvc/s1600-h/f_0007.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070462520374384594" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl3mzD3Y19I/AAAAAAAAAIo/ZnUXnWwrqvc/s200/f_0007.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS - TEMA: HIPOCRISIA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;


Quando ela diz come, come, pega mais um pedacinho, e depois diz que eu estou gorda. Quando ela diz realmente, esse teu ex é um crápula, e em seguida o devora na primeira oportunidade. Quando ela fala claro, pode dormir aqui, e mal chega a noite já começa a reclamar. Quando ela diz eu te empresto, fica ótimo em você, enquanto acha horrível, mas é o único que ela pode emprestar. Quando ela desmancha o noivado na noite de casamento e simplesmente repete: foi ele que insistiu comigo para casar, eu nunca quis.
&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Quando corro atrás do que não desejo, para depois reclamar da pressão social. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Quando aceito cargos que não suporto, para me fazer de vítima e mártir da nação. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Quando mancho minha saia com o molho que eu mesma preparei, e percebo que a culpa é do tomate. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Quando me aproveito do próximo, e concluo que ele me usou. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Quando tomo chá-de-simancol, apenas para começar tudo outra vez.

&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;(Arte: "Glass with Hellebores", de Vincent Van Gogh)&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;(Gentilmente enviado por Diana Menasché, escritora, Rio de Janeiro, &lt;a href="http://www.dianamenasche.blogspot.com/"&gt;www.dianamenasche.blogspot.com&lt;/a&gt;)&lt;/p&gt;





































&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;



&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;


&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2844293362799627022?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2844293362799627022/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2844293362799627022&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2844293362799627022'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2844293362799627022'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/dez-farpas-encravadas.html' title='DEZ FARPAS ENCRAVADAS'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rl3mzD3Y19I/AAAAAAAAAIo/ZnUXnWwrqvc/s72-c/f_0007.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2596625366882760419</id><published>2007-05-30T01:04:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:40:43.435-03:00</updated><title type='text'>PENA CAPITAL (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlz4Gj3Y16I/AAAAAAAAAIQ/K0qeFs7wmUE/s1600-h/edvardmunch.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070200072102795170" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlz4Gj3Y16I/AAAAAAAAAIQ/K0qeFs7wmUE/s200/edvardmunch.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS - TEMA:  HIPOCRISIA)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Defendia a pena de morte exaustivamente, não apenas para crimes hediondos, mas para todo tipo de crime. Crime é Crime. Como não defendê-la se a criminalidade crescia a passos largos e era perigoso ir à padaria? Como não defendê-la se crianças eram mortas como se fossem cães sarnentos? Como não defendê-la se os cidadãos honestos, trabalhadores, viviam à mercê de vagabundos que, além de levar o que era ganho graças ao suor, espancavam, matavam?&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Finalmente, a pena de morte, a pena capital, foi instituída no país. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Rejubilou-se de alegria. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Algum tempo depois, seu filho foi preso, acusado de participação num seqüestro. Crime hediondo. Foi julgado e condenado à pena capital. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Perguntaram-lhe o que achava da condenação de seu filho. Desolado, respondeu: &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;"A pena de morte é a maior crueldade que existe. Um ato desumano. Um ato bestial." &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "O Grito", de Edvard Munch)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2596625366882760419?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2596625366882760419/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2596625366882760419&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2596625366882760419'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2596625366882760419'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/pena-capital.html' title='PENA CAPITAL (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlz4Gj3Y16I/AAAAAAAAAIQ/K0qeFs7wmUE/s72-c/edvardmunch.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-101188422032903567</id><published>2007-05-30T00:40:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:41:31.364-03:00</updated><title type='text'>INVASÃO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlz0Kz3Y15I/AAAAAAAAAII/skExmSGhyMk/s1600-h/f_0777.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070195747070728082" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlz0Kz3Y15I/AAAAAAAAAII/skExmSGhyMk/s200/f_0777.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS -  TEMA: HIPOCRISIA)

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;"Sou favorável à reforma agrária. É um absurdo que este país possua uma imensidão de terras improdutivas, enquanto centenas de milhares de agricultores perambulam sem um único hectare para plantar uma lavoura, sem poder cuidar de uma roça. É uma desumanidade."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Aplausos. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Ao terminar seu discurso, num auditório repleto de líderes de movimentos sociais, o candidato a deputado federal, soube pelo seu assessor, que um grupo de cem homens, ao que parecia, do MST, invadira uma de suas fazendas, no início da noite. Ele, possesso, bradou:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;"Bandidos. Mande os jagunços irem pra lá. Que os expulsem à bala."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "Daubigny's Garden", de Vincent Van Gogh)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)
&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-101188422032903567?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/101188422032903567/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=101188422032903567&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/101188422032903567'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/101188422032903567'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/invaso-miniconto.html' title='INVASÃO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlz0Kz3Y15I/AAAAAAAAAII/skExmSGhyMk/s72-c/f_0777.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8807348762952593413</id><published>2007-05-30T00:09:00.001-03:00</published><updated>2007-06-11T13:42:10.012-03:00</updated><title type='text'>ESCRAVIDÃO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzuUz3Y13I/AAAAAAAAAH4/oe1Cz2plRuQ/s1600-h/f_0620.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070189321799653234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzuUz3Y13I/AAAAAAAAAH4/oe1Cz2plRuQ/s200/f_0620.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS  - TEMA:  HIPOCRISIA)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Abolicionista por convicção, conseguira convencer vários colegas do curso de Direito a aderirem a uma causa tão importante para o Brasil. O século XIX estava no fim, a escravidão deveria ser abolida como nos Estados Unidos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Inesperadamente, soube que um tio-avô distante deixara-lhe grande soma em contos de réis, além de uma fazenda de café. Ao receber a notícia, entre surpreso e confuso, teve a má notícia de que a fazenda contava com algumas dezenas de escravos. O portador das notícias completou que uma cláusula no testamento impossibilitava que recebesse a herança, caso alforriasse os escravos. Como sabia que era abolicionista, perguntou-lhe, ironicamente:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;"O que Vossa Mercê pretendes fazer a respeito? Certamente, recusarás a herança?"&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Sem piscar os olhos, respondeu, de chofre:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;"Manterei os escravos. Se for preciso, comprarei outros. Onde assino."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "Cyprestes With Two Female Figures, de Vincent Van Gogh)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8807348762952593413?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8807348762952593413/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8807348762952593413&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8807348762952593413'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8807348762952593413'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/escravido-miniconto.html' title='ESCRAVIDÃO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzuUz3Y13I/AAAAAAAAAH4/oe1Cz2plRuQ/s72-c/f_0620.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5173215167799833467</id><published>2007-05-29T23:48:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:42:44.183-03:00</updated><title type='text'>ABORTO (2) (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzmtT3Y12I/AAAAAAAAAHw/ByLDQ-MzqW4/s1600-h/f_0013.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070180946613426018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzmtT3Y12I/AAAAAAAAAHw/ByLDQ-MzqW4/s200/f_0013.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS  - TEMA:  HIPOCRISIA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Fervorosa defensora do aborto, dizia que toda mulher tinha o direito de escolher o que fazer com o próprio corpo. Portanto, poderia escolher entre ter ou não ter um filho. O Estado não poderia intervir nessa questão, ninguém poderia intervir nessa questão; deveria deixar à escolha das cidadãs.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Voltou de uma longa viagem e soube que o filho, universitário, engravidara a namorada. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;"Grávida? Um filho? Você não tem responsabilidade para ser pai. Nem terminou os estudos." &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;"Mas, mãe, aconteceu. Nós nos amamos. Queremos esse filho. Vamos nos casar."&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;"Casar? Nada disso. Quem vai sustentá-los? Eu? Ela vai ter que abortar. Eu pago."&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "Girl in the street, Two coaches in the background, A, de Vincent Van Gogh)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5173215167799833467?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5173215167799833467/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5173215167799833467&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5173215167799833467'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5173215167799833467'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/aborto-2-miniconto.html' title='ABORTO (2) (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzmtT3Y12I/AAAAAAAAAHw/ByLDQ-MzqW4/s72-c/f_0013.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-4054413881682585471</id><published>2007-05-29T23:13:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:43:24.034-03:00</updated><title type='text'>ABORTO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzlDD3Y11I/AAAAAAAAAHo/0VnvY-MtQRk/s1600-h/f_0008a.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070179121252325202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzlDD3Y11I/AAAAAAAAAHo/0VnvY-MtQRk/s200/f_0008a.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(CONTOS ENCONTROS ENCANTOS - TEMA: HIPOCRISIA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Notoriamente contrário ao aborto, fundara o &lt;em&gt;MOVIMENTO EM DEFESA DA VIDA, &lt;/em&gt;que, em dez anos de existência, contava com milhares de membros em todo o país. Ele viajava de norte a sul, defendendo o fechamento de clínicas clandestinas, e promovendo debates acalorados sobre o aborto, que dizia ser assassinato, crime. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Mas, quando soube que a filha adolescente estava grávida, sofreu um ataque cardíaco e quase morreu. Ao recuperar-se, olhou com raiva para a mulher e a filha, e, peremptório, sentenciou: "Vai ter que abortar."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
(Arte: "Girl in the woods", de Vincent Van Gogh)


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-4054413881682585471?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/4054413881682585471/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=4054413881682585471&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4054413881682585471'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4054413881682585471'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/aborto-miniconto.html' title='ABORTO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlzlDD3Y11I/AAAAAAAAAHo/0VnvY-MtQRk/s72-c/f_0008a.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5702466064434389989</id><published>2007-05-28T22:37:00.001-03:00</published><updated>2007-05-28T22:57:52.884-03:00</updated><title type='text'>ACORDES (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RluETT3Y10I/AAAAAAAAAHg/zpdCGUIVr-0/s1600-h/musa.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069791272820594498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RluETT3Y10I/AAAAAAAAAHg/zpdCGUIVr-0/s200/musa.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sobre a mesa, a taça de vinho evaporava a goles lentos, a meia-luz serenizava a sala e o som acalentava os ouvidos&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;. Pediu licença, levantou-se e foi olhar-se no espelho. A imagem que via era outra, estava resplandecendo, estava diferente. Voltou à mesa e sentiu-se levitando. Alguém tocava violino, acordes sensíveis. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Soube que a felicidade não estava ali, mas nela. Sempre esteve nela. Flutuou, saiu pela janela e, na vastidão noturna, continuou ouvindo os acordes que liam sua alma. Pousou no alto de uma árvore e contemplou a si mesma, bela, musa, com as asas acariciando o vento. &lt;/span&gt;


&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "Musa", de Pablo Picasso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5702466064434389989?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5702466064434389989/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5702466064434389989&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5702466064434389989'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5702466064434389989'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/acordes-miniconto.html' title='ACORDES (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RluETT3Y10I/AAAAAAAAAHg/zpdCGUIVr-0/s72-c/musa.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-99538052729531773</id><published>2007-05-28T19:39:00.000-03:00</published><updated>2007-05-28T21:38:54.467-03:00</updated><title type='text'>O CHAMADO ROUCO DA IMAGINAÇÃO</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlts8z3Y1xI/AAAAAAAAAHI/uB6Us1Afxk4/s1600-h/LM415-Basquiat~Untitled-1981-Posters.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069765597506098962" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlts8z3Y1xI/AAAAAAAAAHI/uB6Us1Afxk4/s200/LM415-Basquiat~Untitled-1981-Posters.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Estava com frio, mas atendi ao convite. Como não atender, se a sogra me convidava para jantar em sua casa. Comida deliciosa! O problema é que ventava muito, o vento decidira passear pelas ruas, caminhando lentamente, apreciando cada objeto que pudesse envolver com seu manto gélido - ele tem dessas coisas, não passa de um brincalhão. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Iria esperar a esposa voltar das compras e iríamos todos. Mas, novamente, a sogra ligou. Teria que ir sozinho, a esposa estava a caminho de seu apartamento, pois fizera compra nas imediações. Significava que teria que ir de moto, tendo o vento como companhia. Tremi. De frio. O vento olhou-me da janela e sorriu, sarcástico. Não perderia a oportunidade de congelar meus ossos. Pensei em desistir, dizer que era melhor deixar para outra vez. Outro dia jantarei aí, não quero sair de casa agora à noite. Sabe, a moto, a rodovia, o vento, o movimento. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Outro dia, quando? Se não queremos sair ou receber alguma coisa, dizemos: fica proutro dia, e, quase sempre, esse "outro dia" não chega. É um dia fictício, o mesmo que dizer: não, obrigado, não quero, nem agora, nem depois. Mas, no meu caso, o outro dia poderia ser na semana seguinte, já que toda semana jantamos juntos, uma, duas vezes.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Fraquejava, quando a esposa ligou e disse que me esperava, que deveria me agasalhar bem, pôr duas calças e cachecol. Recobrei o ânimo e disse que logo chegaria. Não poderia deixá-la recomendar daquela forma e, depois, simplesmente dizer que não iria. Não seria justo com ela, com todos que me esperavam. Saí, sem usar o que achei ser um exagero: duas calças, cachecol. Na verdade, não estava frio, apenas ventava. Teorizei mentalmente que eram duas coisas diferentes. Se apenas ventava, frio não passaria com a concentração no trânsito, agitação das ruas, paradas em inúmeros semáforos. O vento não me alcançaria. Saí, confiante, achando que burlara o vento. Estava tudo calmo, silencioso. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Adiante, um cão uivava baixo, sem voz, mais pela necessidade de uivar, que de chamar seus companheiros, que, àquela altura, estavam recolhidos, dormindo após a refeição de ração. O cão era singular, lembrou-me Médor, o cão do romance "A Jangada de Pedra", de José Saramago. O cão uivava tristemente, como se compusesse uma elegia. Magro, pêlo ralo, raquítico, não devia ter casa, por isso lamentava em seu canto, numa tentativa de exaltar os feitos das alcatéias do passado, de cuja linhagem nada se via nele.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Prossegui, mas tive vontade de parar e falar com o cão. Talvez falasse. Ouviria sua história, cão perdido que era, sua degradação. Mas não parei, fui adiante, me esperavam. Além do mais, não poderia levá-lo para casa, já tenho um que, às vezes, dá vontade de não ter. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Numa esquina, o vento me emboscou, não tive saída, fui atacado. Acelerei e, em questão de minutos, cheguei. O vento, ágil como um puro sangue árabe, esteve ao meu lado, me aporrinhando, como era de se esperar. Antes de subir ao apartamento, ofegante pelo esforço físico - o vento retirara meu fôlego -, percebi que há alguns metros, o cão que uivava estava parado, silencioso, cubista, olhar lânguido em minha direção. Como? Não poderia ter corrido quilômetros. Não teria condições e força, e, mesmo que tivesse, não seria possível. O vento, antes de me deixar em paz, disse para não subestimar nada, nem ninguém. Pensei em ao menos alimentar o cão, é claro que estava com sede, mas, entre o instante de tocar o interfone e olhar novamente à rua, o animal sumira. Estranhei.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Subi. Não disse nada a ninguém. Minha esposa, sorridente, veio até mim e me deu um par de luvas de presente. Fiquei feliz. Como é bom ganhar algo que se tem necessidade, água fresca no deserto quente. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;As luvas são as meias das mãos. As luvas são os agasalhos das mãos. As luvas são a segunda pele das mãos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Jantamos, fomos embora e não vi mais o cão. A partir daquele dia, ouço minha esposa quando diz que está frio e que devo usar agasalho reforçado, e não subestimei mais nada, nem ninguém. E fiz amizade com o vento. Quando estou de moto, ele vai de carona.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;De vez em quando, ouço um uivo distante, como se fosse de lobo. Um uivo colorido, plástico, um uivo com os toques de um pintura de Basquiat. O chamado rouco da imaginação.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "Untilled, 1981", de Jean-Michel Basquiat)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-99538052729531773?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/99538052729531773/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=99538052729531773&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/99538052729531773'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/99538052729531773'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/o-chamado-rouco-da-imaginao.html' title='O CHAMADO ROUCO DA IMAGINAÇÃO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlts8z3Y1xI/AAAAAAAAAHI/uB6Us1Afxk4/s72-c/LM415-Basquiat~Untitled-1981-Posters.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-4884578703983774847</id><published>2007-05-28T17:03:00.000-03:00</published><updated>2007-05-28T17:16:11.450-03:00</updated><title type='text'>MERGULHO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rls1wj3Y1wI/AAAAAAAAAHA/5j3DpDx0uzw/s1600-h/dali_gala.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069704913913173762" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rls1wj3Y1wI/AAAAAAAAAHA/5j3DpDx0uzw/s200/dali_gala.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;Sentia o chamado das águas. Não conseguia passar pelo mar sem aproximar-se e, ao menos, molhar os pés na água salgada, água de sua infância, água em que repousara, informe, no ventre materno. Naquela noite, contemplava o mediterrâneo. Sentia seu aroma, frescor, romantismo. Um mergulho. Seu corpo incorporou-se ao mar, liquefez-se. Sempre fora do mar, voltara à origem.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;No navio, homens desesperados tentavam salvar a mulher que, misteriosamente, lançara-se às águas noturnas do mediterrâneo. Mas não tiveram sucesso. Desaparecera.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Ela flutuava, levada pela correnteza, diluída no êxtase do chamado das águas. &lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;(Arte: "Gala olhando o mar mediterrâneo", de Salvador Dalí)&lt;/div&gt;&lt;div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-4884578703983774847?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/4884578703983774847/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=4884578703983774847&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4884578703983774847'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4884578703983774847'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/mergulho.html' title='MERGULHO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rls1wj3Y1wI/AAAAAAAAAHA/5j3DpDx0uzw/s72-c/dali_gala.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-3962294868888453002</id><published>2007-05-27T22:43:00.001-03:00</published><updated>2007-05-27T22:58:12.509-03:00</updated><title type='text'>APONTAMENTO LITERÁRIO (5)</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlo0ET3Y1kI/AAAAAAAAAFk/FJKA8Et8QAQ/s1600-h/CC000380.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069421579215623746" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlo0ET3Y1kI/AAAAAAAAAFk/FJKA8Et8QAQ/s200/CC000380.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p align="justify"&gt;O poeta cósmico Silvio Vasconcellos, do Rio Grande do Sul, também tem um blog (&lt;a href="http://www.minicontos.blogspot.com"&gt;www.minicontos.blogspot.com&lt;/a&gt;) exclusivo para minicontos, uma espécie de subgênero literário, que ganhou força nos últimos anos, entre escritores que gostam de ousar tanto na estética, quanto no conteúdo. O diferencial é que são minificções produzidas a partir de fatos cotidianos, notícias veiculadas pela mídia. É a arte servindo como reflexão da vida, ajudando a compreendê-la melhor. Ótima iniciativa. Confiram. &lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Arte: Fotografia de satélite da Terra com a Lua ao fundo)&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-3962294868888453002?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/3962294868888453002/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=3962294868888453002&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3962294868888453002'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3962294868888453002'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/apontamento-literrio-5.html' title='APONTAMENTO LITERÁRIO (5)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlo0ET3Y1kI/AAAAAAAAAFk/FJKA8Et8QAQ/s72-c/CC000380.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-145449767307482119</id><published>2007-05-27T22:22:00.000-03:00</published><updated>2007-05-27T23:15:16.406-03:00</updated><title type='text'>SOPRO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlowuj3Y1jI/AAAAAAAAAFc/vaQJejy9-sk/s1600-h/picasso-30.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069417907018585650" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlowuj3Y1jI/AAAAAAAAAFc/vaQJejy9-sk/s200/picasso-30.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;(À maneira do poeta cósmico Silvio Vasconcellos, amigo)&lt;/span&gt;





&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Aos 13 anos, a vida significava uma imensidão de sonhos. Era linda, alegre, amiga. Naquela noite, iria fotografar as amigas de diversão e cumplicidade. Os monstros surgiram do nada e exigiram sua câmera, mas não entregou, não poderia, era valiosa. Correu. Um estampido e caiu. Os sonhos desfizeram-se num sopro. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: Pintura de Pablo Picasso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-145449767307482119?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/145449767307482119/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=145449767307482119&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/145449767307482119'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/145449767307482119'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/sopro-miniconto.html' title='SOPRO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlowuj3Y1jI/AAAAAAAAAFc/vaQJejy9-sk/s72-c/picasso-30.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5434670066019266577</id><published>2007-05-27T02:19:00.000-03:00</published><updated>2007-05-27T02:37:39.310-03:00</updated><title type='text'>TEMPO (MINICONTO)</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlkX-D3Y1iI/AAAAAAAAAFU/hy9dbAucKCo/s1600-h/a0660.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069109210539152930" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlkX-D3Y1iI/AAAAAAAAAFU/hy9dbAucKCo/s200/a0660.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;Olharam-se e ao longo dos olhares os corações soluçaram. Sobre a cama, diluíram-se, reinventaram-se e acordaram já casados há sessenta anos, ainda com os corpos trêmulos e com a impressão de que o tempo não passara. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;(Arte: "Jogo de Formas XII", de Odetto Guersoni)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5434670066019266577?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5434670066019266577/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5434670066019266577&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5434670066019266577'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5434670066019266577'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/tempo-miniconto.html' title='TEMPO (MINICONTO)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlkX-D3Y1iI/AAAAAAAAAFU/hy9dbAucKCo/s72-c/a0660.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2209372122378171109</id><published>2007-05-27T01:40:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:44:03.089-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "TODOS OS NOMES", DE JOSÉ SARAMAGO</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlkNmD3Y1gI/AAAAAAAAAFE/hexJUwcFh9o/s1600-h/satorumabe.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069097803106014722" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlkNmD3Y1gI/AAAAAAAAAFE/hexJUwcFh9o/s200/satorumabe.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Sr. José é um homem de meia-idade, vive só, numa casa contígua ao prédio da Conservatória Geral do Registo Civil, onde trabalha. Pertence à categoria subalterna dos auxiliares de escrita, trabalhando da manhã à noite, sem parar, para que os oficiais trabalhem de vez em quando; os subchefes, raramente; e o conservador-geral, quase nunca. Nesta distribuição injusta, mede-se o valor de cada um pelo lugar da mesa; a do conservador-geral fica no centro, à frente de todos, acima do nível do chão, imponente, controladora. Sr. José, por falta de opção, distrai-se com o hábito de colecionar recortes sobre pessoas famosas, algo inocente, porém, movido pela curiosidade, lança-se numa empreitada para completar informações imprecisas, investigando, subvertendo regras e regulamentos da repartição. Um dia, manuseia a ficha de uma mulher, morta, e procura desenfreadamente saber como morrera, pois não havia informação. Isto leva-o a adentrar à repartição depois do expediente, falsificar uma credencial e falar em nome da Conservatória, como se estivesse em diligência profissional. Descobre que a mulher suicidara-se. Mergulha em fichas, documentos comprobatórios de vida e morte, e senta-se na cadeira do conservador-geral, sentindo-se o próprio. No auge da clandestinidade, deixa a mediocridade de simples cumpridor de ordens para alçar o posto de um deus, detentor do controle sobre os arquivos, as vidas. Sr. José sempre fora assíduo, mas a tarefa extra deixa-o extenuado; os sinais logo aparecem no trabalho. Inventa doenças e falta, pede para sair mais cedo, não para descansar, mas para ir à cata de informações. O conservador-geral desconfia que há algo errado com o funcionário antigo, exemplar. Sr. José sente-se observado em seu delito, se é que delito cometia. Ouve passos estranhos à noite, na Conservatória. Um dia, vê o conservador-geral dirigir-se à repartição, quando não haveria expediente. Estava para ser descoberto, deveria ser cauteloso. O momento fatídico chega quando o conservador-geral mostra-lhe que descobrira tudo. Sr. José estava enrascado, seria demitido. Mas o conservador-geral prefere agir de outra maneira; cúmplice, sugere que a ficha da mulher fosse simplesmente alterada, de morta para viva, já que a certidão de óbito fora perdida. E sai, deixando-lhe a chave da Conservatória. Sr. José sabe que o documento existe. Decidido, pega uma lanterna na gaveta do conservaodr-geral e, precavido, lança-se à escuridão da sala, com o fio de ariadne, tal Teseu no labirinto do Minotauro. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "Jardim", de Satoru Mabe)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2209372122378171109?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2209372122378171109/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2209372122378171109&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2209372122378171109'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2209372122378171109'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-todos-os-nomes.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;TODOS OS NOMES&quot;, DE JOSÉ SARAMAGO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlkNmD3Y1gI/AAAAAAAAAFE/hexJUwcFh9o/s72-c/satorumabe.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-7458036303424916136</id><published>2007-05-26T21:36:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:44:31.081-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "GRANDE SERTÃO: VEREDAS", DE GUIMARÃES ROSA</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RljVhT3Y1fI/AAAAAAAAAE8/lcDY1XqjiLI/s1600-h/mosaico12006014a_big.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069036148850480626" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RljVhT3Y1fI/AAAAAAAAAE8/lcDY1XqjiLI/s200/mosaico12006014a_big.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;



&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O fazendeiro Riobaldo esclarece a um forasteiro que os tiros que o homem ouvira não eram de nenhuma briga, mas ele que estava atirando numa árvore, abaixo do córrego, praticando, como fazia desde moço. Inicia uma narrativa longa sobre o tempo em que fora jagunço e pertencia a bandos, e percorria o sertão, pilhando cidades, lutando, matando, fugindo da polícia. Acreditava ter feito um pacto com o diabo e, um dia, deveria encontrá-lo para acertar as contas. Vivera inúmeras aventuras, mas nenhuma comparava-se ao que sucedeu depois que conheceu outro jagunço, Diadorim, cujos olhos verdes o queimavam. Diadorim perturbava-o, mas não sabia porquê. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Riobaldo era um homem corajoso, não fugia de brigas, não temia outros jagunços. A vida deixara-lhe bruto por fora, mas conservava uma sensibilidade que o levava a refletir sobre coisas. "(...) Mestre não é aquele que ensina, mas aquele que aprende. (...)" Era um filósofo sertanejo, que enxergava na amplidão do sertão, mais que podia ser visto pelos olhos. "(...) O sertão é o mundo (...)". E pela vastidão desse mundo, deixou de ser jagunço para ser líder. No entanto, temia o encontro fatal com o diabo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Quando criança, Riobaldo salvou outro garoto de ser violentado por um homem, matando-o. Salvou Diadorim. Adultos, reencontraram-se, e Riobaldo viu-se enredado, sentiu-se frágil, atraído, queria cheirar o corpo de Diadorim, mas repelia essa vontade. Amaria Diadorim? Teve medo de si mesmo, ele que somente tinha medo do diabo. Pensava em Otacília, a mulher que o esperava, e fingia consolar-se.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A agonia de Riobaldo somente chegou ao fim, quando Diadorim foi baleado, morto. Ele chorou. Tirou o casaco de vaqueiro de Diadorim e teve o mistério revelado. Soube porque aquele homem perturbava-o: seu corpo era de mulher, Diadorim era muher. Uma mulher que fingira ser homem para ser jagunço e vingar-se de outro jagunço. Vivera uma farsa que impediu que Riobaldo confesasse seu amor. O medo que Riobaldo sentiu de si mesmo impediu que vivesse o amor. Sofreu. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Riobaldo descobriu, adiante, que não havia pacto com o diabo, que não estava preso a nada. Velho, restavam-lhe as lembranças do que não fora, e a certeza de que o diabo não existia, o que existia era o homem. O mais era travessia. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Fotografia de Guimarães Rosa, autor de "Grande Sertão: Veredas")&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-7458036303424916136?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/7458036303424916136/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=7458036303424916136&amp;isPopup=true' title='12 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7458036303424916136'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7458036303424916136'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-grande-serto.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;GRANDE SERTÃO: VEREDAS&quot;, DE GUIMARÃES ROSA'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RljVhT3Y1fI/AAAAAAAAAE8/lcDY1XqjiLI/s72-c/mosaico12006014a_big.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>12</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-1357500362402366786</id><published>2007-05-26T18:11:00.000-03:00</published><updated>2007-05-26T18:36:44.443-03:00</updated><title type='text'>APONTAMENTO LITERÁRIO (4)</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlinAj3Y1eI/AAAAAAAAAE0/cvviLgL6dkg/s1600-h/minas.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068985008674887138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlinAj3Y1eI/AAAAAAAAAE0/cvviLgL6dkg/s200/minas.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Agradeço ao novo amigo, escritor Lúcio Emílio, de Minas Gerais, professor e estudioso da literatura, pela visita ao meu blog e gentileza em deixar à disposição, no seu blog PENETRÁLIA, repleto de preciosidades, meu ensaio "A PROSA CONDUZ. A POESIA SEDUZ.". Uma honra.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;Abraço fraternal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;(Arte: Da Exposição Artistas de Minas, Beatriz Abi-acl, com montanhas de Minas)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-1357500362402366786?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/1357500362402366786/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=1357500362402366786&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1357500362402366786'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1357500362402366786'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/apontamento-literrio-4.html' title='APONTAMENTO LITERÁRIO (4)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlinAj3Y1eI/AAAAAAAAAE0/cvviLgL6dkg/s72-c/minas.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-7351851168751120258</id><published>2007-05-26T17:10:00.001-03:00</published><updated>2007-05-26T17:42:30.481-03:00</updated><title type='text'>APONTAMENTO LITERÁRIO (3)</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RliUej3Y1dI/AAAAAAAAAEs/sMzxOyBOgtQ/s1600-h/CC000380.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068964633350034898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RliUej3Y1dI/AAAAAAAAAEs/sMzxOyBOgtQ/s200/CC000380.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Agradeço ao poeta (cósmico) Silvio Vasconcellos, novo amigo, pela visita ao meu blog, comentário perspicaz e convite para visitar seu blog, o livro-eletrônico "Uni-Verso In-Verso", já encerrado (&lt;a href="http://www.silviovasconcellos.blogspot.com"&gt;www.silviovasconcellos.blogspot.com&lt;/a&gt;). &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;É claro que aceitei o convite. Fiquei admirado pela profundidade de seus textos cósmicos, transcendentais, verbo que transita pelas galáxias da expressão, poesia física, poesia estratosférica. Sua &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;poética é formada por poeira de estrelas. Que continue sendo expressa em outros blogs, e que os endereços me sejam enviados, pois já fiz um link permanente com o seu.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Abraço fraternal. &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;font-size:85%;"&gt;(Arte: Foto de satélite da Terra com a Lua ao fundo)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso) &lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-7351851168751120258?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/7351851168751120258/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=7351851168751120258&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7351851168751120258'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/7351851168751120258'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/apontamento-literrio-3.html' title='APONTAMENTO LITERÁRIO (3)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RliUej3Y1dI/AAAAAAAAAEs/sMzxOyBOgtQ/s72-c/CC000380.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-9134487098328463056</id><published>2007-05-26T16:45:00.000-03:00</published><updated>2007-05-26T16:55:56.512-03:00</updated><title type='text'>APONTAMENTO LITERÁRIO (2)</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RliPhD3Y1cI/AAAAAAAAAEk/51luaq8-V3g/s1600-h/sarmgrev2.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068959178741568962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RliPhD3Y1cI/AAAAAAAAAEk/51luaq8-V3g/s200/sarmgrev2.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Agradeço ao amigo de muitos anos, romancista Alberto Granato, e sua esposa, Vanessa Granato, além de tudo companheiros de trabalho, por viajarem pelo meu blog e deixarem um comentário motivador. Estou tentando convencê-lo a ter um blog, para divulgar em tempo real sua vasta obra literária, que inclui peças teatrais.  &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Abraço fraternal ao casal amigo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:85%;"&gt;(Arte: Foto do romancista José Saramago, único autor de língua portuguesa a receber o Prêmio Nobel de Literatura, em 1998)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-9134487098328463056?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/9134487098328463056/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=9134487098328463056&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/9134487098328463056'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/9134487098328463056'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/apontamento-literrio-2.html' title='APONTAMENTO LITERÁRIO (2)'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RliPhD3Y1cI/AAAAAAAAAEk/51luaq8-V3g/s72-c/sarmgrev2.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6328755332201543398</id><published>2007-05-26T13:43:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:45:03.075-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "O APANHADOR NO CAMPO DE CENTEIO", DE J. D. SALINGER</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlh9Dz3Y1aI/AAAAAAAAAEU/tiCt_I_wuSY/s1600-h/11-1159-28DU000Z.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068938885021095330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlh9Dz3Y1aI/AAAAAAAAAEU/tiCt_I_wuSY/s200/11-1159-28DU000Z.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;

&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Aos dezessete anos, Holden Caulfield narra um aventura vivida aos dezesseis, quando fora expulso do terceiro colégio e decidira retornar imediatamente à casa dos pais. Inicia uma viagem, uma jornada por Nova Iorque, passando por hotéis, bares, Central Park. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Holden Caulfield é herói e vilão ao mesmo tempo, é rebelde, sensível e ama a irmã acima de tudo, mas também é irresponsável, mentiroso e covarde. É o adolescente rico, desajustado, vítima do capitalismo dos Estados Unidos, na década de quarenta, que permite-lhe transitar pelos prazeres mundanos, que, no entanto, são repletos de pessoas interesseiras, falsas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em dado momento, Holden Caulfield é assediado pelo professor que admira, o mesmo que dissera que ele estava caindo, tentando mostrar-lhe a anormalidade. A descoberta da homossexualidade do professor o deixa enojado, e consegue fugir do apartamento. &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Em outro momento, encontra outros adolescentes, entre eles uma ex-namorada que julgava ainda amar, porém, constatou que era estúpida, assim como os demais ali. Seu universo social era de débeis, vazios. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Holden Caulfield perambula pela cidade, à procura de si mesmo, de um sentido para continuar a viver, e rememora momentos marcantes de sua vida. Entre eles, quando a irmã pergunta-lhe porque era rebelde, porque se auto-destruía e porque não gostava de nada. Ele, angustiado, depressivo, evoca a imagem criada pelo poeta escocês Robert Burns, uma metáfora de sua vida. Imaginou um campo de centeio repleto de crianças brincando e a si na borda do abismo apanhando as que caíam! Assim sentia-se, um reflexo de sua geração. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "Mona Lisa", de Jean-Michel Basquiat)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6328755332201543398?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6328755332201543398/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6328755332201543398&amp;isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6328755332201543398'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6328755332201543398'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-o-apanhador-no.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;O APANHADOR NO CAMPO DE CENTEIO&quot;, DE J. D. SALINGER'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlh9Dz3Y1aI/AAAAAAAAAEU/tiCt_I_wuSY/s72-c/11-1159-28DU000Z.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-1138177287596554057</id><published>2007-05-25T18:10:00.001-03:00</published><updated>2007-06-11T13:45:46.401-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "O ANO DA MORTE DE RICARDO REIS", DE JOSÉ SARAMAGO</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RldQ0z3Y1XI/AAAAAAAAAD8/pLAAfMqnr10/s1600-h/9-912-JJ9X000Z.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068608773834724722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RldQ0z3Y1XI/AAAAAAAAAD8/pLAAfMqnr10/s200/9-912-JJ9X000Z.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;


&lt;div align="justify"&gt;Ricardo Reis ocupava-se do ofício da medicina e do prazer da poesia. Avesso a totalitarismos, deixara Portugal fugindo da ditadura salazarista, refugiando-se no Brasil, onde algum tempo depois, instalou-se a ditadura Vargas. Isto, somado à morte de seu amigo Fernando Pessoa, fez com que retornasse a Portugal. Instalou-se num hotel e conheceu aquela que viria a ser sua musa, sua amada, Lídia. Entre lembranças e indagações, conversava com Fernando Pessoa, que volta e meia, visitava-o, mesmo morto. Ricardo Reis desfrutou do amor com uma mulher mais jovem, linda, revigorante. Ela engravidou. Ele mudou-se para uma casa; não visitava seu país, mas voltara a viver nele, um lugar que ainda tinha as marcas dos horrores despóticos. Isto era percebido nas caminhadas que realizava. Entretanto, a angústia de existir atormentava-o à exaustão. Ricardo Reis era discípulo da poesia latina, bebia na fonte de Horácio, o poeta-filósofo, e escrevia odes singulares; tinha em Fernando Pessoa um amigo e um mestre; nascera dele, fora sua criação, sua parte, seu lirismo. Sentia falta de Fernando Pessoa, porque, apesar de receber suas visitas, eram irregulares. Na última visita feita pelo mestre, conversaram como de outras vezes. Depois, Fernando Pessoa foi. Ricardo Reis foi com ele. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Arte: "Petite Fleurs", de Pablo Picasso)&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-1138177287596554057?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/1138177287596554057/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=1138177287596554057&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1138177287596554057'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/1138177287596554057'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-o-ano-da-morte.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;O ANO DA MORTE DE RICARDO REIS&quot;, DE JOSÉ SARAMAGO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RldQ0z3Y1XI/AAAAAAAAAD8/pLAAfMqnr10/s72-c/9-912-JJ9X000Z.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-185958905689799973</id><published>2007-05-25T17:30:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:46:22.578-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "O HOMEM DUPLICADO", DE JOSÉ SARAMAGO</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RldIIj3Y1VI/AAAAAAAAADo/OzFvdNcV1wc/s1600-h/nug.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068599217532491090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RldIIj3Y1VI/AAAAAAAAADo/OzFvdNcV1wc/s200/nug.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)
&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Tertuliano Máximo Afonso, ou apenas Máximo Afonso, é professor de História, divorciado e vive só. Sua mãe vive no interior e ele sucumbe à solidão em seu modesto apartamento, ainda que Maria da Paz o ame e queira casar-se com ele. Máximo Afonso alugou um filme, indicado por um colega, professor de Matemática, e teve uma revelação absurda, senão horrenda. O ator do filme tinha sua aparência, não era apenas parecido, mas totalmente igual a ele; via-se a si mesmo, vivendo uma história medíocre, como medíocre era a sua. Descobriu que o ator chamava-se Daniel Santa-Clara, pseudônimo de António Claro, e assistiu a outros filmes, confirmando que a imagem que via era a sua. Delírio? Loucura? Soube que António Claro vivia na mesma cidade e era casado. Quis o destino que nunca esbarrasse com seu sósia, seu gêmeo, seu duplicado. Procurou António Claro, mantendo segredo de tudo. O mistério era seu, deveria desvendá-lo sozinho, como sozinho sentia-se. A muito custo, conseguiu um encontro com o outro. Frente à frente, não era preciso dizer nada, seria inútil, olhavam-se num espelho. Restava saber quem era a cópía de quem. António Claro nascera antes, tinha a premência. Devasso, chantageou Máximo Afonso. Queria ser ele para fazer amor com Maria da Paz. Máximo Afonso não teve saída, cedeu. Mas uma tragédia mudou tudo. António Claro e Maria da Paz morreram num acidente na estrada, depois de dormirem juntos. Ea descobrira que ele não era Máximo Afonso, soubera pela marca da aliança no dedo, brigaram e o veículo colidiu. Mas a notícia divulgada foi que Máximo Afonso morrera. Como explicar a todos? Tinha perdido sua amada, identidade, vida. Já não era ele, mas António Claro, o ator, casado com Helena.Recebeu um telefonema, alguém queria encontrá-lo, precisava falar-lhe, pois eram iguais. Saiu, mas armou-se com uma pistola. Dessa vez, não falharia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "Nu descendant un escalier" &lt;"Nu descendo uma escada"&gt;, de Marcel Duchamp)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-185958905689799973?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/185958905689799973/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=185958905689799973&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/185958905689799973'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/185958905689799973'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-o-homem.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;O HOMEM DUPLICADO&quot;, DE JOSÉ SARAMAGO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RldIIj3Y1VI/AAAAAAAAADo/OzFvdNcV1wc/s72-c/nug.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2760496612662185343</id><published>2007-05-25T16:52:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:46:57.592-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "ENSAIO SOBRE A LUCIDEZ", DE JOSÉ SARAMAGO</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlc_Vz3Y1UI/AAAAAAAAADg/WrN9HtAybcI/s1600-h/PaisagemcatalÃ£.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068589549561107778" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlc_Vz3Y1UI/AAAAAAAAADg/WrN9HtAybcI/s200/Paisagemcatal%C3%A3.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Num país qualquer, num dia chuvoso de votação, poucos eleitores compareceram para votar, durante a manhã. As autoridades eleitorais, preocupadas, chegaram a supor que haveria uma abstenção gigantesca. À tarde, quase no encerramento da votação, centenas de milhares de eleitores compareceram aos locais de votação. Formaram-se filas quilométricas, e tudo pareceu normal. Mas, para desespero das autoridades eleitorais, houve quase setenta por cento de votos em branco. Uma catástrofe. Evidentemente que as instituições, partidos políticos e autoridades, haviam perdido a credibilidade da população. O voto em branco fora uma manifestação inocente, um desabafo, a indignação pelo descalabro praticado por políticos pertencentes aos partidos da direita, da esquerda e do meio. Políticos de partidos diferentes, mas de atuações iguais, usufruindo de privilégios que afrontavam a população. Os eleitores estavam cansados, revoltados.Os governantes, sentindo-se ameaçados, trataram de agir em nome da ordem, perseguindo, prendendo, maltratando, eliminando. Alguns que viveram os horrores da cegueira branca, novamente sofreram. Os governantes, preocupados em salvar a própria pele, em garantir o poder, não perceberam que a cegueira branca de outrora, demonstrativo de que há muito o homem estava cego, tinham paralelo com o voto branco de agora, indicativo de que a população não perdera a lucidez&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "Paisagem catalã", de Joan Miró)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2760496612662185343?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2760496612662185343/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2760496612662185343&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2760496612662185343'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2760496612662185343'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-ensaio-sobre_25.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;ENSAIO SOBRE A LUCIDEZ&quot;, DE JOSÉ SARAMAGO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/Rlc_Vz3Y1UI/AAAAAAAAADg/WrN9HtAybcI/s72-c/Paisagemcatal%C3%A3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8610957181845128783</id><published>2007-05-25T05:10:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:48:19.600-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O POEMA MÁXIMO "A DIVINA COMÉDIA", DE DANTE ALIGHIERI</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlabMT3Y1SI/AAAAAAAAADQ/w65QRbMlK78/s1600-h/Dante_DorÃ©.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068409066445395234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlabMT3Y1SI/AAAAAAAAADQ/w65QRbMlK78/s200/Dante_Dor%25C3%25A9.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;a name="mainTable"&gt;&lt;/a&gt;
&lt;a name="HtmlBox1"&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name="left_side"&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Numa época imprecisa, talvez entre o final do século XIII e início do XIV, o poeta-filósofo Dante Alighieri, estando no meio de sua vida, seguiu por uma selva escular, uma jornada pelo além, transitando entre Inferno, Purgatório e Paraíso. Tinha como objetivo reencontrar sua amada, Beatriz, falecida quando jovem. Foi guiado pelo Inferno e Purgatório, pelo poeta latino Virgílio, autor de "Eneida", falecido há muito. Ambos cruzaram o portal do Inferno, onde Cérbero, o cão-demônio guardião, permanecia. Seguiram e viram o barqueiro Caronte, a receber as almas com uma moeda na boca. Depararam-se com personalidades da Filosofia, Platão, Aristóteles; da Poesia, Sêneca, Horácio, entre outros grande nomes do Pensamento e da Arte, pagãos em vida. Depararam-se com contemporâneos de Dante, notáveis da Arte, Política e Igreja, pessoas que, em vida, não haviam primado pela ética e práticas cristãs. Passaram por demônios horrendos e regiões temerosas do limbo, até chegarem ao Purgatório. Lá, havia almas que aguardavam o lugar para onde iriam, com a esperança de não ser o Inferno. Por fim, chegaram ao Paraíso. Não era permitido a Virgílio entrar, pois fora pagão; o Inferno era seu lugar. Ao final da jornada, Dante fora recebido pela própria Beatriz, seu amor não-consumado, impossível de acontecer no lugar divino. Beatriz era uma santa. Dante contentou-se em vê-la, falar-lhe, ouvir-lhe pronunciar seu nome, e ser guiado pelas paragens celestiais. passando por São Francisco de Assis, entre outros que viveram pelo próximo. Mas Dante não poderia ficar; seu tempo de vida ainda não findara. Teve que regressar, e, com a alma embevecida, teve a certeza primorosa de que é "(...) o amor que move o Sol, como as estrelas (...)". &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "Retrato de Dante Alighieri", de Gustave Doré)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8610957181845128783?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8610957181845128783/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8610957181845128783&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8610957181845128783'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8610957181845128783'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-divina-comdia-de-dante.html' title='RESUMO SOBRE O POEMA MÁXIMO &quot;A DIVINA COMÉDIA&quot;, DE DANTE ALIGHIERI'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlabMT3Y1SI/AAAAAAAAADQ/w65QRbMlK78/s72-c/Dante_Dor%25C3%25A9.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-953427162789163512</id><published>2007-05-23T11:23:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:48:46.951-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE O ROMANCE "O ENGENHOSO FIDALGO DOM QUIXOTE DE LA MANCHA", DE MIGUEL DE CERVANTES</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlRRgj3Y1PI/AAAAAAAAAC4/YHVH764hrjs/s1600-h/HonorÃ©_Dumier_Dom_Quixote_e_Sancho_PanÃ§a_.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067765100523869426" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlRRgj3Y1PI/AAAAAAAAAC4/YHVH764hrjs/s200/Honor%25C3%25A9_Dumier_Dom_Quixote_e_Sancho_Pan%25C3%25A7a_.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;A pretenção era uma sátira aos romances de cavalaria, sempre com o mesmo enredo, medíocres no conteúdo. Mas tornou-se um libelo ao herói sonhador, imaginário, louco. Um romance que inventou o romance atual. O protagonista, Quixano, leitor compulsivo, de tanto ler passou a vivenciar as histórias. Considerava-se cavaleiro. Como tal, seu nome não era suficientemente sonoro, pomposo, como Amadis, Galaor e Cid, principais cavaleiros dos romances que lia. Então, decidiu que se chamaria Quixote. Dom Quixote. Dom Quixote de la Mancha. Evocou Alexandre Magno, com seu cavalo Bucéfalo, e nomeou o seu Rocinante, pois era um rocim antes. Era preciso uma amada. A horrenda camponesa Aldonça Lourenço passou a ser uma bela princesa, Dulcinéia, sua amada. Seu escudeiro passou a ser Sancho Pança, fiel amigo. Juntos, viajaram, percorreram inúmeras localidades, lutando contra inimigos existentes na mente de Dom Quixote. Uma estalagem em ruínas transformava-se em castelo; bandidos presos, em escravos maltratados; moinhos de vento, em gigantes. Ao final da jornada, agonizante, sereno, Dom Quixote, acreditando-se nobre, morreu. Em vida, encarnou tudo o que havia de puro na fase heróica da cavalaria, antes que fosse desvirtuada pelos maus romances. E fora profundamente bom, com uma simplicidade quase infantil, pois enxergava as coisas ao seu redor de maneira diferente. Morreu calmo. Partiu para outra jornada heróica.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: "Dom Quixote e Sancho Pança", de Honoré-Victorien Daumier)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-953427162789163512?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/953427162789163512/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=953427162789163512&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/953427162789163512'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/953427162789163512'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-o-romance-o-engenhoso.html' title='RESUMO SOBRE O ROMANCE &quot;O ENGENHOSO FIDALGO DOM QUIXOTE DE LA MANCHA&quot;, DE MIGUEL DE CERVANTES'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlRRgj3Y1PI/AAAAAAAAAC4/YHVH764hrjs/s72-c/Honor%25C3%25A9_Dumier_Dom_Quixote_e_Sancho_Pan%25C3%25A7a_.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-4977956827778309334</id><published>2007-05-23T09:56:00.000-03:00</published><updated>2007-06-11T13:49:21.951-03:00</updated><title type='text'>RESUMO SOBRE A TRAGÉDIA GREGA "ANTÍGONE", DE SÓFOCLES</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:arial;font-size:78%;"&gt;(LIVRO DE CABECEIRA)&lt;/span&gt;
&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlQ-uT3Y1OI/AAAAAAAAACw/ALzHCySzx-0/s1600-h/grÃ©ciaantiga.gif"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067744446026142946" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlQ-uT3Y1OI/AAAAAAAAACw/ALzHCySzx-0/s200/gr%C3%A9ciaantiga.gif" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;


&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Antígone ("aquela que se opõe"), Ismene, Etéocles e Polinices, são filhos da tragédia que unira mãe e filho, Édipo e Jocasta. Após a morte de Édipo, Créon, irmão de Jocasta, casado com Eurídice e pai de Hémon, conquistara o trono da cidade de Tebas. Devido à tragédia, Etéocles e Polinices lutaram e mataram-se. Etéocles teve um funeral de honra, Polinices foi enterrado, pois era considerado traidor; seu corpo deveria ficar sob o sol, até ser devorado pelas ave. Opondo-se ao rei, Antígone decidiu enterrar Polinices e pediu a ajuda de Ismene, mas agiu sozinha. Quando Créon soube do enterro, ordenou que descobrissem o culpado. Caso não fosse encontrado, aquele que enviara-lhe a má notícia receberia o castigo. Antígone retornou à sepultura, e novamente sepultou Polinices. Foi presa e, diante de Créon, confessou tudo. A proibição era de Créon, não de Zeus. Créon ordenou que fosse enterrada viva. Ismene tentou tomar seu lugar, mas não conseguiu. Hémon, noivo de Antígone, lembrou Créon que o sábio é aquele que muda de opinião, mas não adiantou. Créon não ouviu nem o coro de velhos tebanos. O cego Tirésias, adivinhador, dirigiu-se ao rei, guiado por um garoto e o alertou sombriamente. Àquela altura, Antígone fora enterrada. Créon, temeroso, dirigiu-se até sua sepultura e deparou-se com uma cena horrenda: Antígone enforcara-se. Ao seu lado, Hémon chorava. Quando viu seu pai, tentou matá-lo, mas Créon fugiu. Com ódio, Hémon suicidou-se. A notícia das mortes chegaram a Eurídice, que também suicidou-se. Créon viu-se rodeado de desgraças; não possuía sabedoria para governar. Odiou e utilizou a arma nefasta da vingança para ser rei e perdeu a esposa e o filho. Ao final, diz: "(...) Já tudo ao redor de mim é ruína. Tudo oscila. Abateu-me um destino implacável."Antígone nascera da tragédia, mas opusera-se ao ódio. Viveu para o amor. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Arte: Grécia Antiga)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-4977956827778309334?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/4977956827778309334/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=4977956827778309334&amp;isPopup=true' title='7 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4977956827778309334'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/4977956827778309334'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/resenha-sobre-tragdia-grega-antgone-de.html' title='RESUMO SOBRE A TRAGÉDIA GREGA &quot;ANTÍGONE&quot;, DE SÓFOCLES'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlQ-uT3Y1OI/AAAAAAAAACw/ALzHCySzx-0/s72-c/gr%C3%A9ciaantiga.gif' height='72' width='72'/><thr:total>7</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-3133315581427456480</id><published>2007-05-11T22:03:00.000-03:00</published><updated>2007-05-21T13:32:18.841-03:00</updated><title type='text'>MÃE</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHJGT3Y09I/AAAAAAAAAAc/MGnzQF72c_s/s1600-h/pieta.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067052166017504210" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHJGT3Y09I/AAAAAAAAAAc/MGnzQF72c_s/s200/pieta.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Para minha mãe, Ermínia, minha esposa, Claudia, e minha sogra, Cida)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é uma ópera singular, espetáculo mágico que sintetiza a magnitude da vida. Mãe é uma sinfonia harmoniosa, equilíbrio na corda bamba da vida. Mãe é uma cantata, coro de vozes que preenche a vida. Mãe é uma canção, acordes afinados que traduzem o brilho da vida de forma audível.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é o libreto de uma ópera, acompanhamento sutil de uma apresentação única, emocional. Mãe é a partitura de uma sinfonia, definição precisa de uma peça celeste. Mãe é uma letra musical, complemento sensível à interpretação da beleza. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é o carinho sonoro sentido antes do nascimento, o afago indescritível na cabeça, que tranqüïliza e proporciona o sono dos justos, o embalo infinito que não se iguala, a leveza que preenche o vazio. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é a música do coração. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é uma carta que retrata a vida, bilhete sussurrado nas manhãs ensolaradas. Mãe é a literatura viva, receptáculo de sonhos. Mãe é um poema lírico, versos suspirados ainda quentes, imagens sutis, vontades cravejadas de rubis. Mãe é um poema épico, palavras de ouro que abarcam o universo. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é a poesia da alma. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe são as muitas recomendações para não sair sem agasalho, não ficar sem comer, fazer os deveres de casa, não chegar tarde, dormir cedo, não ligar para o escuro, chamar por ela sempre que sentir medo, pensar no futuro, estudar, amar e ser amado, chorar, mas não permitir ser maltratado. Mãe são os ensinamentos da vida, os instantes agradáveis da memória, a presença que jamais desaparece, a consciência que proporciona certeza, o abraço que nunca acaba. Mãe são os conselhos para dirigir devagar, os olhos que enxergam o íntimo, o colo nas tristezas, o ânimo nas incertezas, a força nas fraquezas. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é a compreensão que não se esgota.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe também é filha, pedra preciosa que tornou-se dádiva. Mãe é uma chuva de flores, um oceano repleto de ternura, uma cachoeira onde jorra esplendores, um continente formado por filhos diferentes. Mãe é a medida certa para toda a vida, o refúgio procurado mesmo quando se é adulto, a seiva das árvores, o alimento imprescindível, a bronca indiscutível, o antídoto para o tormento, o retiro espiritual, a paz, o contentamento. Mãe é a sensibilidade, a sabedoria divina, a profundidade, o pilar que sustenta, a sinceridade, aquela que amamenta com o leite da vida, a preocupação traduzida em oração, a muher que nunca é esquecida. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Mãe é a explicação do amor, a razão da vida...
&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;(Arte: "Pietá", de Michelângelo)
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;p&gt;(Publicado no Jornal da Cidade, em 13/05/2007)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;
&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)

&lt;/p&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-3133315581427456480?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/3133315581427456480/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=3133315581427456480&amp;isPopup=true' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3133315581427456480'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/3133315581427456480'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/me.html' title='MÃE'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHJGT3Y09I/AAAAAAAAAAc/MGnzQF72c_s/s72-c/pieta.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5761915262352926819</id><published>2007-05-07T03:07:00.001-03:00</published><updated>2007-05-21T13:37:18.125-03:00</updated><title type='text'>SOBRE MEUS AMIGOS-FILHOS</title><content type='html'>&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHKVj3Y0-I/AAAAAAAAAAk/3gtWhFu4jTc/s1600-h/asagradafamilia.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067053527522137058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHKVj3Y0-I/AAAAAAAAAAk/3gtWhFu4jTc/s200/asagradafamilia.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Pois é. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é atingir um estado de pleno autoconhecimento. É como ter o libreto de uma ópera da alma, e acompanhar essa ópera com os olhos do coração – estes, nunca fecham, nunca piscam, vêem o que está encoberto, lêem o ilegível.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é o mesmo que enxergar nos filhos aquilo que estava represado em si mesmo, aquilo que o consciente, em sua limitação, não podia ter acesso.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é ter certeza de que a vida não é irrelevante, apesar de complexa e, quase sempre, massacrante. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é receber mais explicações que fazer indagações, ainda que as explicações venham ao avesso, como as meias que os filhos teimam em não virar depois de retirar do aconchego dos pés, como os agasalhos deixados à deriva, nas cabeceiras das camas, como os sapatos plantados nos corredores, murchando ao relento da casa, pálidos de abandono. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
(Então surge a lembrança de que, quando criança, fazia o mesmo. O tempo mudou, mas certas coisas permanecem imóveis: hábitos, tradições, manias... Tudo dentro das gavetas do criado-mudo empoeirado das maneiras de ser e agir.)&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é repreender, é falar áspero, com voz de leão, mas é afagar as cabeças dos filhos, querendo passear com eles e gritar para todos que são seus filhos, são uma parte de você, com personalidades próprias, que viverão vidas independentes da sua, que um dia serão pais e dirão aos seus filhos como era passear com o avô deles.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é nadar junto aos filhos, na piscina, no rio, no mar, acompanhando o progresso das resistências físicas, enquanto você já não é mais aquele de outrora, que nadava metros e metros, deslizando n'água como se ela e você fossem um só.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é entender que o amor sentimental somente se completa no amor filial; o que antes era vaidade, hoje é percepção, pois a vaidade diluiu-se na necessidade de deitar-se no tapete da sala, depois de um dia estafante, e imaginar com o amigo-filho, civilizações, castelos, aeronaves – criações de bolha de sabão que contrastam com as diferenças próprias de gerações não tão distantes.&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
(O velho soldado de chumbo, já antigo quando lhe deram de presente, disputa batalhas homéricas com bonecos articulados e carros de controle-remoto. Quase sempre, os jogos eletrizantes do playstation e do computador de última geração, preenchem o tempo escasso das brincadeiras. Há a necessidade de parar, estudar, trabalhar, mas o apelo para ficar um pouco mais é convincente. Principalmente porque surge a lembrança de que, há séculos, quando criança, não saía da frente do aplle, jogando, treinando para o futuro repleto de MP3s, MP4s, ipods, laptops e palmtops... E todo um emaranhado que, às vezes, o deixa confuso, mas que os amigos-filhos, como mestres da tauromaquia, craques do futebol, regentes de orquestras sinfônicas, dominam, desvendam, regem e vencem, entregando-lhe a solução ao que parecia ser desesperadamente insolúvel.)&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é orgulhar-se. Não de si mesmo, porque tem consciência das limitações, mas daqueles que dizem “paiiiiiii...” num som infinito de canários, deixando-o embevecido. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é entender que não é somente a morte que é definitiva, mas a vida também. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
(E se a morte assusta por ser dura, compacta em sua finitude, a vida provoca um sorriso de contentamento, porque viver é bom, apesar de difícil.) &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é a oportunidade de olhar para o que passou, endireitar o torto, destorcer o retorcido, reconhecer que tudo valeu a pena, mesmo as piores dores. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai é ser uma árvore que movimenta-se, frondosa à luz do sol ou aos respingos da chuva.
Ser pai de filhos afetivos talvez seja mais completo que, simplesmente, ser pai. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
(Porque os filhos afetivos vêm até você e o chamam de “paiiiiiii”, sem fazer isso por uma mera carência, por uma mera conveniência. Mas por um amor recíproco que brotou do convívio, da identificação, do respeito. Um amor forte, infinito, sedimentado pela amizade.) &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Ser pai de amigos-filhos é poder, ao mesmo tempo, ouvir e contar segredos, é ajudar nos deveres de casa, contar histórias criadas de improviso, é ir ao cinema numa noite de extremo cansaço, é subir no telhado para tocar as estrelas, é fazer o café que tanto gostam, com aroma suave de nuvens, é ganhar um livro reflexivo e dormir ao seu lado, respirando o valor afetivo, é sugerir leituras construtivas, é espantar-se com o amigo-filho adolescente equilibrar as palavras como um malabarista, escrevendo poemas como se cada palavra fosse uma bola de futebol, de tênis, de sinuca, é admirar-se com o amigo-filho menor, criança prodígio, montar quebra-cabeças e móbiles de palavras, rimando diversão com atenção, é tê-los por perto mesmo quando o trabalho é trazido para casa, exigindo horas de pesquisa e escrita por um terreno árido, é receber ajuda quando a impressora trava, é brincar com o cão que late para a própria sombra, é flutuar numa conversa que, toda vez, não dura menos de dez anos e termina toda manhã.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;

(Arte: "A Sagrada Família", de Michelângelo)
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5761915262352926819?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5761915262352926819/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5761915262352926819&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5761915262352926819'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5761915262352926819'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/sobre-meus-amigos-filhos.html' title='SOBRE MEUS AMIGOS-FILHOS'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHKVj3Y0-I/AAAAAAAAAAk/3gtWhFu4jTc/s72-c/asagradafamilia.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5166744140344614890</id><published>2007-05-02T19:20:00.000-03:00</published><updated>2007-05-21T14:34:24.741-03:00</updated><title type='text'>REDUÇÃO DA MAIORIDADE PENAL: SOLUÇÃO OU AGRAVAMENTO?</title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHX0z3Y1EI/AAAAAAAAABU/MITcdmfHftY/s1600-h/Caim+conduzindo+Abel+Ã +morte.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067068358044210242" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHX0z3Y1EI/AAAAAAAAABU/MITcdmfHftY/s200/Caim+conduzindo+Abel+%C3%A0+morte.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Uma salva de palmas ao Senado da República! Numa demonstração de indignação, civismo e agilidade legislativa, a Comissão de Constituição, Justiça e Cidadania, heroicamente, desenterrou uma polêmica que tramitava na Casa, desde 1999, e aprovou a Proposta de Emenda Constitucional (PEC), apresentada pelo senador Demóstenes Torres (DEM-GO). Trata-se da tão propalada redução da maioridade penal, que ganhou fôlego recentemente, depois de crimes bárbaros terem sido cometidos com a participação de adolescentes. O estopim foi o assassinato extremamente cruel do garoto João Hélio Fernandes, no dia 8 de fevereiro de 2007, no Rio de Janeiro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
Uma salva de palmas ao relator da PEC de redução da maioridade penal! Ele fez jus ao partido que pertence – Democratas, antigo PFL – e, bravamente, reuniu seis propostas que patinavam na Comissão, elaborando o texto aprovado, no dia 26 de abril de 2007, numa votação apertada – foram 12 votos a 10, em meio a debates acalorados entre os defensores e opositores. O texto estabelece a redução da maioridade penal, de 18 para 16 anos, somente nos casos de crimes hediondos, e prevê que a pena seja cumprida em local distinto de presos maiores de 18 anos. Quando os crimes não forem hediondos, deverão ser aplicadas medidas socioeducativas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
Isto é formidável! A PEC da redução de maioridade penal obrigará o combalido – para não dizer falido – sistema prisional brasileiro a construir unidades especiais para criminosos-mirins, na faixa etária estabelecida. Se o sistema prisional não dá conta dos milhares de presidiários, imaginem com mais essa incumbência? O fim será a implosão do sistema prisional. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
A questão da redução da maioridade penal já foi amplamente debatida na sociedade, por especialistas e leigos no assunto, rendeu teses, artigos, entrevistas e programas televisivos. O núcleo central da discussão não está se os criminosos menores de 18 anos devam ser responsabilizados pelos crimes praticados, pois é evidente que devem, mas como fazer isso sem que mergulhem, ainda mais, no crime. Quase sempre, os defensores da redução da mairidade penal evocam países como os Estados Unidos e Inglaterra, onde crianças e adolescentes são punidos por crimes, como adultos. Mas esquecem de dizer que esses países, como tantos outros que têm práticas semelhantes, investem pesadamente no sistema prisional e a reclusão não é a forma mais rápida de fazer carreira no crime; antes, é eficiente à ressocialização. Esta não é a realidade do Brasil, cujos presídios superlotados e inseguros, quase sempre, são controlados por facções criminosas. A realidade é que o Estado é incapaz de gerir eficientemente o sistema prisional, e supor que a mera redução da maioridade penal seja a solução à diminuição de crimes entre adolescentes e jovens, é uma verdadeira falta de conhecimento do assunto, é uma tolice. Não inibirá os crimes, por vezes realizados através da cooptação, mas permitirá que adolescentes menores de 16 anos e crianças, sejam cooptados mais cedo pelo crime organizado. Não é uma solução, mas um agravamento. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Alguns legisladores deveriam deixar a vitrine caça-votos da defesa da diminuição da maioridade penal, preocupando-se em fazer valer, na íntegra, o Estatuto da Criança e do Adolescente (ECA), ainda fictício depois de 17 anos. Deveriam deixar o pedestal do falso heroísmo para debruçarem-se sobre a reformulação do sistema prisional, fiscalizando a execução das mudanças necessárias, principalmente a exclusão do crime organizado, que cresce progressivamente no domínio de instituições que deveriam sufocá-lo. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Felizmente que a PEC de redução da mairidade penal ainda terá que ser votada pelo Congresso Nacional, ou seja, tanto pelo Plenário do Senado da República, quanto pela Câmara dos Deputados. E tudo indica que será barrada. Isto demonstrará que a maioria dos legisladores têm bom senso e peocupa-se com o país. Uma salva de palmas a eles!
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Arte: "Caim conduzindo Abel à morte", de James Tissot)
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5166744140344614890?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5166744140344614890/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5166744140344614890&amp;isPopup=true' title='4 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5166744140344614890'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5166744140344614890'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/05/reduo-da-maioridade-penal-soluo-ou.html' title='REDUÇÃO DA MAIORIDADE PENAL: SOLUÇÃO OU AGRAVAMENTO?'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlHX0z3Y1EI/AAAAAAAAABU/MITcdmfHftY/s72-c/Caim+conduzindo+Abel+%C3%A0+morte.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>4</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6907200780324338948</id><published>2007-03-05T03:52:00.000-03:00</published><updated>2007-05-23T08:22:26.980-03:00</updated><title type='text'>VIVA AS MULHERES!</title><content type='html'>&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlQjrj3Y1NI/AAAAAAAAACo/PVAPNpfOPKE/s1600-h/irmadorothy.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067714711967552722" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlQjrj3Y1NI/AAAAAAAAACo/PVAPNpfOPKE/s200/irmadorothy.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Para Claudia, mais que amada)

Estados Unidos, Nova Iorque, 8/3/1857. Durante manifestação numa fábrica de tecidos, 129 mulheres foram assassinadas numa operação escabrosa da polícia. As tecelãs reivindicavam redução na jornada de trabalho, de 14 para 10 horas diárias e o direito à licença maternidade. O massacre, um dos mais horrendos de meados do século XIX, causou comoção e indignação, gerando o Dia Internacional da Mulher, lembrado anualmente no dia 8 de março, há exatos 150 anos. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Brasil, Pará, 12/2/2005. Na cidade de Anapu, a missionária Dorothy Stang, da Congregação das Irmãs de Notre Dame de Namur, americana naturalizada brasileira há 30 anos, foi brutalmente assassinada com 6 tiros, numa emboscada. A Irmã Dorothy, como era conhecida, liderava causas ambientais, agrárias e de direitos humanos, destacando-se no trabalho com pequenos agricultores, sendo uma das responsáveis por Projetos de Desenvolvimentos Sustentáveis (PDS), com a concepção de assentamento de reforma agrária adequado ao ambiente amazônico. Seu trabalho incomodava grileiros e donos de madeireiras, e o crime lembrou o assassinato do seringueiro, líder sindical, político e ecologista, Chico Mendes, em 1988, em Xapuri, no Acre. Tal como este, a execução de Irmã Dorothy, há cerca de 2 anos, chocou o país, repercutindo internacionalmente. Tanto que entidades e movimentos sociais instituíram o dia 12 de fevereiro como o dia de luta em defesa da Amazônia e contra a impunidade. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
O que há de igual entre as 129 tecelãs e Irmã Dorothy? Além de serem mártires, a vocação de lutar sem acovardar-se, o que, via de regra, é comum nas mulheres. As 129 tecelãs, mais que operárias foram guerreiras; mais que manifestantes, foram porta-vozes de reivindicações que ecoam no tempo; mais que exemplos, representam a importância da mulher nos contextos histórico, social e cultural. A consciência social de Irmã Dorothy permitiu que realizasse uma entrega incondicional a várias causas, anulando-se em favor do próximo, saindo da mera teoria eclesiástica e passando à prática social. Não deixou filhos, porém, deixou inúmeros órfãos de sua liderança, de sua fé, de sua disposição em viver e realizar. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Evidentemente que as mulheres ainda não são tratadas como deveriam, com respeito e igualdade, mas, ao longo das décadas, inúmeras conquistas foram alcançadas em diversas áreas. Ainda há países em que são relegadas a segundo plano, impedidas de estudar, trabalhar e sair de casa, humilhadas pela condição de serem mulheres. Porém, há países em que ocupam posições de destaque, inclusive na política. Angela Merkel é primeira-ministra da Alemanha; Khaleda Zia, de Bangladesh. Michele Bachelet é presidente do Chile; Ellen Johnson-Sirleaf, da Libéria. Hillary Clinton, poderá ser eleita presidente dos Estados Unidos; Ségolène Royal, da França; e Rigoberta Menchú Tum (prêmio Nobel da Paz, em 1992), da Guatemala. Todas têm chances de vencer em seus países, derrotando políticos proeminentes. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
No Brasil, a participação feminina na política ainda é tímida, resumindo-se a mulheres que destacam-se em seus Estados. Aliás, dos 26 Estados da federação e Distrito Federal, somente 3 são governados por mulheres: Pará, Ana Júlia Carepa; Rio Grande do Norte, Vilma Faria (reeleita); e Rio Grande do Sul, Yeda Crusius. O caminho será longo até uma mulher chegar à Presidência da República, mas será inevitável, um processo natural, uma tendência a ser seguida. Nas demais áreas, houve avanços nas políticas públicas, mas é preciso vencer preconceitos, ultrapassar barreiras. Como tantos outros, o trabalho de Irmã Dorothy ficou como exemplo de que o gênero feminino não impossibilita a prática de liderança, nem impede que ações sejam capitaneadas com sucesso; antes, permite que tudo seja realizado com sucesso, já que, no mundo, a mulher vem demonstrando ser mais competente que o homem. Afinal, é uma fonte geradora de força. O dom de gerar filhos simboliza isto. &lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;
Viva as 129 tecelãs! Viva Irmã Dorothy! Viva as mulheres!
&lt;/div&gt;
&lt;div align="justify"&gt;(Arte: Foto de Irmã Dorothy, extraída do site do Greenpeace)&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6907200780324338948?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6907200780324338948/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6907200780324338948&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6907200780324338948'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6907200780324338948'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/03/viva-as-mulheres.html' title='VIVA AS MULHERES!'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlQjrj3Y1NI/AAAAAAAAACo/PVAPNpfOPKE/s72-c/irmadorothy.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2172264740979415072</id><published>2007-02-12T02:24:00.000-03:00</published><updated>2007-05-09T00:48:52.738-03:00</updated><title type='text'>A RETÓRICA DO ÓDIO</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Rio de Janeiro, 7/2/2007. No cenário de um dos Estados mais violentos do país, uma mãe e seus filhos, um casal, foram rendidos por assaltantes – um deles, com menos de 18 anos – que exigiram o carro. Desesperada, a mãe conseguiu retirar a filha, mas João Hélio Fernandes, de seis anos, que estava no banco de trás, ficou preso ao cinto de segurança e, antes que pudesse ser retirado, os bandidos saíram em alta velocidade, arrastando o garoto por cerca de sete quilômetros. O assassinato seria somente mais um, num lugar onde balas perdidas são comuns, porém, a bestialidade do ato provocou grande comoção, indignação, revolta e ódio em todo o país. Até então, era impensável que tamanha crueldade pudesse ser realizada contra um inocente. Ao cometerem um crime horrendo, sem precedentes, os bandidos chocaram a sociedade e estremeceram as instituições, e subverteram os códigos do submundo do crime. O crime organizado mantém-se organizado, em grande parte, por possuir códigos de honra que são observados à risca, e atitudes como o assassinato bárbaro de um garoto indefeso, são punidas com o mesmo requinte de crueldade. Pode-se dizer que os bandidos assinaram as próprias sentenças de morte, e o cumprimento é uma questão de tempo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Resta saber quais atitudes serão tomadas, para que outros assassinatos grotescos sejam evitados, e a criminalidade deixe de proliferar e tomar o Estado de assalto. Há discussões sobre mudanças na legislação, pois cada Estado possui problemas específicos na área de segurança pública, e, nesse viés, fala-se na redução da maioridade penal e aplicação da pena de morte. Mas serão ações resolutivas?&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
O Brasil é um país continental, portanto, um país de contrastes sociais, econômicos e culturais, visíveis em cada região e Estado. É óbvio que a situação na área de segurança pública do Rio de Janeiro é diferente do Paraná, do Amazonas, etc... As peculiaridades devem ser consideradas, e a legislação deve atinar às situações de cada Estado, sem, no entanto, incorrer na institucionalização da bestialidade. A diminuição da maioridade penal não é o segredo para acabar-se com os crimes adolescentes. As prisões estão abarrotadas de criminosos que tornam-se mais criminosos, e enchê-las de aspirantes a criminosos é acelerar o processo que ocorre, em menor grau, em instituições espalhadas pelos Estados. O segredo é a velha e necessária reforma do sistema prisional, de forma que não sejam meros “depósitos” de criminosos, mas verdadeiros centros de ressocialização. Por incrível que pareça, há vários que dão certo no país.
De longa data, o cerco à criminalidade gera um debate que, volta e meia, vem à baila: a pena de morte. Os defensores dessa prática valem-se do argumento que seria a punição justa para certos crimes e, ao longo do tempo, os dizimaria de uma vez por todas. No calor do momento, sob o impacto do crime (mais que) hediondo que fez o país chorar, a pena de morte parece ser o mais viável. Entretanto, não passa de pura retórica do ódio. No caso do Rio de Janeiro, na prática, já existe clandestinamente, no submundo do crime e nas bandas podres das polícias, e a criminalidade prossegue enchendo as estatísticas dos órgãos de segurança pública. A institucionalização não diminuiria, nem acabaria com a criminalidade, até porque, nos países em que é aplicada, demora-se anos entre a sentença e a execução, além de serem consumidos milhões de dólares. Já a prisão perpétua deveria ser considerada. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
O ódio impede a reflexão e a justiça depende dela; não é possível realizar justiça com ódio.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2172264740979415072?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2172264740979415072/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2172264740979415072&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2172264740979415072'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2172264740979415072'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/02/retrica-do-dio.html' title='A RETÓRICA DO ÓDIO'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-134580763933716648</id><published>2007-01-27T18:34:00.000-03:00</published><updated>2007-05-09T00:56:02.302-03:00</updated><title type='text'>AS DIRETAS-JÁ E A REDEMOCRATIZAÇÃO DO BRASIL</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O Movimento pelas Diretas-Já constituiu-se num marco da História do Brasil, pois foi um dos pilares de sustentação da redemocratização, na primeira metade da década de oitenta. Em 1984, pelos quatro cantos do país, centenas de milhares de pessoas, indepentende de posições contrárias, se juntaram com um único objetivo: conquistar o direito ao voto direto para presidente da República. A ditadura militar, sob a falácia de uma revolução, instalou-se no país em 1964, e, de 1968 a 1975, foi sangüinária, valendo-se de métodos execráveis para manter o controle do sistema. A tortura, o exílio e, principalmente, o assassinato, eram mecanismos utilizados para intimidar, afastar ou acabar de vez com aqueles que lutavam pelos direitos coletivos – acima de tudo, a liberdade. Depois de 1975, a ditadura tornou-se relativamente branda e, em 1984, quando o presidente era o general João Batista Figueiredo, não foi possível impedir a chamada abertura política, àquela altura inevitável, e o estágio seguinte foi a redemocratização. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Mas, antes do júbilo da redemocratização, o Movimento pelas Diretas-Já teve as expectativas frustradas, quando o Congresso Nacional não aprovou as eleições diretas. O ranço militar, com seu conservadorismo exacerbado, não permitiu que os brasileiros pudessem escolher diretamente o presidente da República, permanecendo um jejum de democracia de mais de duas décadas. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
O presidente da República deveria ser escolhido pelo Congresso Nacional, e os candidatos eram dois. Paulo Maluf, protótipo construído pela ditadura militar, representava as oligarquias que curvavam-se diante dos carrascos militares. Tancredo Neves, exemplo de resistência à ditadura militar, tinha o apoio da maioria dos brasileiros, mesmo não podendo receber seus votos. Resultado. Tancredo Neves foi eleito presidente da República, alicerçado pelo que fora construído pelos heróis que lutaram contra os desmandos dos militares, principalmente aqueles que sacrificaram a própria vida, verdadeiros mártires, e também todos que participaram, de alguma maneira, do Movimeto pelas Diretas-Já. Alegria geral. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Entretanto, a alegria foi interrompida quando o presidente da República, recém-eleito, faleceu, sem ter tempo de governar o país. Fatalidade? Conspiração? Há defensores dessas duas teses, mas o fato é que, naquele momento, o país passou a ser governado por um quase desconhecido, um tal de José Ribamar Ferreira, ou José Sarney, escritor e político experiente do Maranhão, vice-presidente da República, cujo sobrenome pomposo, aristocrático, americanizado, contrastava com a infância humilde, mesmo simplória. Na verdade, o sobrenome era um apelido herdado de seu pai, que chamava-se Ney e era conhecido entre os americanos que desembarcavam nos portos maranhenses, onde trabalhava, como “sir Ney” (“senhor Ney”). Pois esse quase desconhecido, José Sarney, um civil como Tancredo Neves, governou o país continental chamado Brasil, de 1986 a 1989, sob o lema “Tudo pelo Social”. Na realidade, foi uma espécie de governo transitório entre a ditadura militar e a redemocratização, uma quase escolha democrática, sem o voto direto. E em que pesem alguns desastres econômicos (quem não se lembra dos tempos negros em que a inflação pairava na estratosfera, e não havia produtos para comprar, como carne?), em seu goveno, entre outras coisas, o direito à liberdade de expressão ganhou contornos consideráveis. Mas como teria sido o governo de Tancredo Neves? Nunca haverá uma resposta.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso&lt;/span&gt;)&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-134580763933716648?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/134580763933716648/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=134580763933716648&amp;isPopup=true' title='5 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/134580763933716648'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/134580763933716648'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/01/as-diretas-j-e-redemocratizao-do-brasil.html' title='AS DIRETAS-JÁ E A REDEMOCRATIZAÇÃO DO BRASIL'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-8943299053932592155</id><published>2007-01-27T18:31:00.000-03:00</published><updated>2007-05-09T00:57:56.782-03:00</updated><title type='text'>A CONSTITUIÇÃO CIDADÃ E O AMADURECIMENTO DO BRASIL</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Depois da reabertura política, o processo de redemocratização do Brasil culminou na formação da constituinte, em 1987, e na eleição direta para a Presidência da República, em 1989. Durante a constituinte, o Congresso Nacional uniu-se em torno da elaboração de uma nova Carta Magna do País, um conjunto de leis régias que pudesse ser a síntese legal de um novo período democrático, conquistado após duas décadas sofríveis, sob o jugo da ditadura militar. Os trabalhos foram coordenados pelo saudoso deputado Ulysses Guimarães, com a participação ativa de deputados proeminentes. Em outubro de 1988, a Constituição Federativa do Brasil – a Constituição Cidadã –, foi promulgada. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
No cenário mundial, em 1989, um acontecimento especial mudou a História. A queda do Muro de Berlim e a conseqüente reunificação da Alemanha, contribuíram para a queda do Comunismo, simbolizado pelo fim da União das Repúblicas Socialistas Soviéticas (URSS), três anos depois. No Brasil, a eleição direta para a Presidência da República, acabou com um jejum cívico de quase três décadas. Vários candidatos disputaram o cargo, numa verdadeira batalha ideológica. Entre os principais candidatos, Paulo Maluf, ex-deputado federal por São Paulo, do Partido Democrático Social (PDS), que, depois de várias fusões nos anos seguintes, foi alterado para Partido Progressista (PP); e o ex-governador do Estado de Alagoas, Fernando Collor de Mello, do Partido da Reconstrução Nacional (PRN), eram os embaixadores da direita, apesar de pertencerem a partidos de embalagem enganosamente progressista, enquanto o deputado federal constituinte por São Paulo, Luiz Inácio Lula da Silva, do Partido dos Trabalhadores (PT); o deputado federal constituinte por Pernambuco, Roberto Freire, do Partido Comunista do Brasil (PCB), que, três anos depois, foi alterado para Partido Popular Socialista (PPS); e o ex-governador do Estado do Rio Grande do Sul, e governador do Estado do Rio de Janeiro, Leonel Brizola, do Partido Democrático Trabalhista (PDT), dividiam a ala esquerda da campanha. Já o senador por São Paulo, Mário Covas, do Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB), e o deputado federal constituinte Ulysses Guimarães, do Partido do Movimento Democrático Brasileiro (PMDB), transitavam pelo chamado “centro”. Houve dois turnos, com uma disputa acirrada entre direita e esquerda. Os mais votados foram Fernando Collor de Mello e Luiz Inácio Lula da Silva, que foram para o segundo turno numa polarização digna de um terremoto político. Poderia dizer-se que preconceitos foram vencidos, já que o ex-governador de um dos Estados mais pobres do País disputou o cargo mais importante com um ex-metalúrgico. Mas não foi bem assim. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
De um lado, Collor possuía uma bagagem incomum. Descendente da oligarquia alagoana, representava o que havia de mais atrasado na política do Estado de Alagoas, e do País. Jovem, posava de galã intelectual, já que era dado a demonstrações públicas de desafios e havia cursado três faculdades – Direito, Economia e Jornalismo –, além de falar línguas. Egocêntrico, propalava a reconstrução nacional, sem apresentar um programa consistente através do obscuro PRN, mas não importava, sua imagem estava encalacrada no imaginário de milhões de eleitores, que o viam como o caçador de marajás, o anti-corrupto, uma espécie de super-herói que sairia em defesa dos necessitados. Não passava de um candidato fabricado, produto de um marketing desonesto, era desprovido de todas as qualidades que demonstrava de forma berrante. Mas conseguiu iludir mais de quarenta e quatro milhões de eleitores. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
De outro lado, Lula não era o peão ignorante, que mal sabia falar, operário que não pensava, nem planejava, somente executava serviços braçais, uma espécie de estivador que conservava a barba à Fidel Castro, como se estivesse a serviço de comunistas linha dura, não era uma marionete conduzida por meia dúzia de intelectuais, mas um líder nato, um personagem da História do Brasil, no capítulo da luta sindical. Conhecia pessoalmente os porões da ditadura militar. Como idealizador, fundador e principal articulador do PT, tinha a prerrogativa de ser o candidato natural do partido, mesmo sem poder ostentar um diploma universitário. E não era inexperiente em política, pois concorrera ao governo do Estado de São Paulo, em 1982, quando foi derrotado por André Franco Montoro. Depois, foi o deputado federal mais votado do Estado, e um dos mais atuantes na constituinte. Em sua primeira campanha à Presidência da República, foi vitorioso mesmo não sendo eleito, pois venceu nomes históricos da política nacional, alcançando cerca de quarenta milhões de votos no segundo turno, o que, sem dúvida, balizou as campanhas seguintes, levando-o a ser eleito treze anos depois, em 2002, na quarta tentativa. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Collor assumiu a Presidência da República em 1990 e governou por mais de dois anos, tempo suficiente para que ocorresse uma verdadeira catástrofe no País, uma ecatombe política que uniu brasileiros de diversas camadas sociais, numa cruzada pelo impeachment do presidente, que havia demonstrado ser indigno da faixa presidencial que recebera de José Sarney. Entre os desastres de seu governo, dois não podem ser esquecidos, tamanho o trauma que causaram. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Primeiro, a nomeação da economista Zélia Cardoso de Mello, para o Ministério da Fazenda. Numa atitude insana, houve confisco de poupanças, aplicações e valores em contas correntes, algo que nem mesmo os militares ousaram realizar. Como era de se esperar, o Plano Econômico absurdo não deu certo e Collor demonstrou ser o grande usurpador da nação. Enquanto isso, a ministra envolveu-se num escândalo patético com o ministro da Justiça, Bernardo Cabral, com quem teve um romance proibido, que gerou um livro – “Zélia, uma Paixão”, escrito sob encomenda por Fernando Sabino, escritor consagrado que, inexplicavelmente, aceitou a empreitada inglória. E o esquema de corrupção ampliava os tentáculos no governo, sob o controle do ex-tesoureiro da campanha de Collor, PC Farias – misteriosamente assassinado em 1996, com a namorada. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Segundo, a nomeação do (autoproclamado) cineasta Ipojuca Pontes para o Ministério da Cultura. De forma medíocre e incompetente, contribuiu para que o pouco que havia em favor da cultura fosse destruído.O cinema nacional, que já agonizava, quase foi enterrado em sua (felizmente) breve passagem, que, mesmo assim, foi uma espécie de idade média para artistas, produtores culturais e intelectuais, que eram humilhados pelos desmandos do governo, cujas ações iam na contramão da elaboração e execução de uma política de desenvolvimento cultural no País, consistente e inclusiva. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Estes exemplos demonstram claramente como o “governo collorido” foi obscuro, cego e corrupto, e como foi necessário interrompê-lo no meio do mandato, antes de uma tragédia maior. O primeiro presidente da República, eleito democraticamente após um período ditatorial, foi afastado pela pressão popular. Ou seja, pela pressão democrática, o que serviu para que o Brasil amadurecesse mais.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-8943299053932592155?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/8943299053932592155/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=8943299053932592155&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8943299053932592155'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/8943299053932592155'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/01/constituio-cidad-e-o-amadurecimento-do.html' title='A CONSTITUIÇÃO CIDADÃ E O AMADURECIMENTO DO BRASIL'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6415828677193230129</id><published>2007-01-26T17:14:00.000-03:00</published><updated>2007-05-21T14:39:03.812-03:00</updated><title type='text'>LOURENÇO FILHO, MANDELA E JC: RECORDAÇÕES!</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Acho que sou um dos poucos ex-alunos da EEPG Professor Lourenço Filho (na década de 90, foi desativada), que localizava-se num prédio apertado, entre as ruas 1º de Agosto e Virgílio Malta, no Centro de Bauru. Até hoje, não sei como cabiam tantos alunos. No intervalo (à época, já não era mais “recreio”), o pátio era disputado centímetro a centímetro. Pode parecer absurdo, mas havia uma bibliotecária que, seguindo ordens da direção, ou sua própria vontade, não permitia que livros de Jorge Amado fossem retirados pelos alunos. Os livros eram censurados descaradamente, servindo tão-somente como decoração nas parcas prateleiras empoeiradas. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Em 1987, quando estava na 8ª série do colegial (atual 8º ano do ensino fundamental), toda sexta-feira era preciso levar uma notícia publicada na semana, para divulgação e reflexão, na disciplina de Organização Social e Política do Brasil (OSPB). Não havia mais ditadura, o país era governado por um civil a dois anos, mas a OSPB resistia às mudanças sociais e políticas; era uma reformulação da antiga Educação Moral e Cívica, implantada durante o regime ditatorial, uma verdadeira “lavagem cerebral”, com propaganda dos governos militares, e a “versão oficial” da História do Brasil. Porém, mesmo tendo resquícios ditatoriais, gostava de OSPB, pois, dependendo do professor, havia um estudo mais “aprofundado” da situação política do país. Sempre realizava a tarefa semanal, com prazer. Bastava ler o título de uma notícia qualquer e resumi-la à classe, e a professora complementava com comentários, instigando os alunos a debaterem – coisa rara nos dias atuais. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
A mais brilhante notícia que levei, foi sobre Nelson Mandela, líder da oposição ao regime apartheid, que segregava sanguinariamente brancos e negros, na África do Sul. Condenado à prisão perpétua em 1964, fazia 23 anos que estava preso, com trabalhos forçados numa pedreira, e, cada vez mais, tornava-se um símbolo de resistência e luta em favor da igualdade racial, crescendo a pressão internacional sobre o presidente sul-africano, Frederick De Klerk, pela sua libertação. (Três anos depois, em 1990, Nelson Mandela foi posto em liberdade, após ter ficado cerca de 27 anos na prisão. Em 1993, recebeu, merecidamente, o prêmio Nobel da Paz, e, em 1994, nas primeiras eleições democráticas da África do Sul, foi eleito presidente.) A notícia era de uma edição do Jornal da Cidade (JC). À época, Bauru também contava com dois jornais – JC e Diário de Bauru, já extinto –, mas, como acontece hoje, o JC, devido à tradição e credibilidade, é que fazia a diferença, era o mais completo, o mais crítico, o mais lido, o mais apreciado. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Fundado em agosto de 1967, o JC possui quase 40 anos de testemunho ocular de fatos ocorridos na cidade, no Brasil e no mundo. Devido à sua importância, incluindo a realização de ações em benefício da cidade e região, o JC configura-se num jornal cidadão. A coluna “Tribuna do Leitor”, por si só, é um exemplo de cidadania. Talvez o JC seja o único jornal do país que disponibiliza uma coluna e uma página inteira, três vezes na semana, e uma coluna nos demais dias, para textos de leitores. São publicados textos extensos, crônicas, sobre assuntos relativos à cidade, ou assuntos gerais. A coluna consiste num fórum democrático, onde há a possibilidade de expor idéias e debater assuntos, exercitando a arte de escrever. É uma tribuna livre. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Recordar significa fazer voltar ao coração. Hoje, faço voltar ao coração a escola que não mais existe, o líder que tornou-se mito e o jornal que acompanha Bauru há quase quatro décadas, que, num dia qualquer, teve uma significação especial para mim. É bom ter recordações!
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6415828677193230129?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6415828677193230129/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6415828677193230129&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6415828677193230129'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6415828677193230129'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/01/loureno-filho-mandela-e-jc-recordaes.html' title='LOURENÇO FILHO, MANDELA E JC: RECORDAÇÕES!'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-6753074458319070412</id><published>2007-01-25T00:00:00.001-03:00</published><updated>2007-05-09T01:04:48.615-03:00</updated><title type='text'>UMA CRÔNICA</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Uma crônica pode ser o retrato de um momento único, mágico, mas também pode ser a narração do cotidiano cru. Uma crônica pode ser um comentário crítico, esfuziante, carregado de metáforas e metonímias, um repositório de idéias, a defesa de uma tese, ou, simplesmente, a maneira infantil de enxergar-se a realidade. Uma crônica pode ser um microconto, uma história solta no ar, uma parábola, uma fábula, pode ter personagens imaginários dialogando absurdamente sobre o improvável, provando que nada é mais estranho que situações comuns. Uma crônica pode tratar de algo que nunca será, mas que seria bom se fosse. Uma crônica pode tratar de algo que é, mas que seria bom se nunca tivesse sido. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Uma crônica tem o cheiro da manhã e o sabor de ir à padaria, à banca de jornais, à feira, à praça; tem o prazer de tomar café recém-coado, de caminhar pelo calçadão da praia, de visitar livrarias e sebos, de dizer "eu te amo". Uma crônica tem o calor da tarde e é salgada como as águas do mar. Uma crônica tem o aroma da noite e o brilho suntuoso de estrelas. Uma crônica tem a ansiedade e surpresa do primeiro encontro, e o romantismo do tão aguardado jantar à luz de velas. Uma crônica tem o silêncio noturno, com o leve roçar do vento, e a agitação do dia seguinte. Uma crônica tem o início próprio de uma segunda-feira de trabalho, e a sensação preguiçosa de uma sexta-feira, depois do expediente. Uma crônica tem os passeios do sábado e do domingo, e as viagens de férias, inesquecíveis. Uma crônica tem a lembrança do primeiro filho, do choro à noite toda, das idas constantes ao pediatra, dos gastos exorbitantes com remédios; tem o orgulho das primeiras palavras, das primeiras engatinhadas, dos primeiros passos, sozinho. Uma crônica tem as lembranças dos churrascos e festas com familiares e amigos. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Uma crônica tem o gosto da vida.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-6753074458319070412?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/6753074458319070412/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=6753074458319070412&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6753074458319070412'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/6753074458319070412'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/01/uma-crnica.html' title='UMA CRÔNICA'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-2358647475744131436</id><published>2007-01-24T15:39:00.000-03:00</published><updated>2007-05-09T01:07:23.127-03:00</updated><title type='text'>"ESQUERDA, DIREITA, VOLVER..."</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;Na França, no dia 14 de julho de 1789 (século XVIII), o levante que agrupou intelectuais, burgueses, artesãos, operários, camponeses e trabalhadores em geral, em torno de um mesmo ideal, sob o lema “Liberdade, Igualdade e Fraternidade”, tomou e derrubou a Bastilha, símbolo do absolutismo monárquico, dando início à Revolução Francesa, cujo êxito inspiraria aspirantes a revolucionários de diversos países, incluindo o Brasil, então colônia de Portugal, situação desonrosa para os inconfidentes mineiros, que, na cidade de Vila Rica, atual Ouro Preto, engendravam uma revolução, objetivando a expulsão da nação usurpadora das riquezas naturais. Infelizmente, não prosperaram, mas a Inconfidência Mineira permaneceu como o primeiro movimento da História do Brasil, em que escritores, militares e membros das diversas camadas sociais, engajaram-se em torno de um mesmo ideal. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;&lt;div align="justify"&gt;
Os integrantes da Revolução Francesa, ao chegarem ao poder, sacudiram o verniz romântico da coesão ideológica, que permitia que expoentes de pensamentos diametralmente opostos, lutassem nas mesmas fileiras, e seguiram por vias contrárias. A partir de correntes existentes, formaram-se partidos com ideologias próprias, que viriam a disputar espaço no poder conquistado. Os mais fortes eram os Jacobinos e os Girondinos, partidos que defendiam a Repúbica, porém, representavam a dualidade ideológica do poder instalado na França. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
O Partido dos Jacobinos era composto pelos sans-cullottes (intelectuais, artesãos, operários, camponeses e trabalhadores em geral), que defendiam uma ideologia voltada aos problemas sociais, o que também serviu de base, décadas depois, às idéias dos filósofos Karl Marx (1818-1883) e Friedrich Engels (1820-1895), idealizadores do Comunismo. Os principais líderes, os filósofos Robespierre e Danton, e membros, reuniam-se no Convento de Saint Jacques. Daí serem chamados de Jacobinos. Por sua vez, o Partido dos Girondinos era composto pelos burgueses e políticos, que defendiam uma ideologia voltada a interesses comerciais diversos, puramente burgueses, entrando em choque com a ideologia dos Jacobinos. Os principais líderes, deputados Brissot e Roland, e membros, reuniam-se no Departamento (Estado) de Gironda, no interior da França. Daí serem chamados de Girondinos. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
A História da Revolução Francesa registra que, há cerca de 217 anos, na primeira reunião após a tomada do poder, numa ampla sala, os representantes dos Jacobinos, sem motivo aparente, sentaram-se à esquerda, enquanto os representantes dos Girondinos sentaram-se à direita. Isto cunhou a expressão esquerda e direita, em Política. Os Jacobinos, com idéias radicais, na opinião dos Girondinos, governaram a França e implantaram mudanças sociais importantíssimas, porém, menos de vinte anos depois, as divergências internas, com a formação de novas correntes, contribuíram para que Napoleão Bonaparte e seu ego imperial, suplantassem o poder.
Atualmente, a expressão esquerda e direita não pode ser entendida como síntese de ideologias dualistas, opostas quanto ao foco de ação, pois há diversas correntes de cada uma, enquanto sobressai-se a chamada Terceira Via, idealizada na Europa, e que estabelece uma espécie de ponte entre a esquerda e a direita. É o volver entre ambas, a volta brusca. Será uma opção ao esvaziamento ideológico da esquerda e da direita? Será a partidarização da dúvida, da falta de posições concretas? Somente o futuro responderá.
&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-2358647475744131436?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/2358647475744131436/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=2358647475744131436&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2358647475744131436'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/2358647475744131436'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/01/esquerda-direita-volver.html' title='&quot;ESQUERDA, DIREITA, VOLVER...&quot;'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-6081175754554991365.post-5219518513179661417</id><published>2007-01-24T01:56:00.001-03:00</published><updated>2007-05-23T04:44:50.024-03:00</updated><title type='text'>O REVERSO DA BARBÁRIE</title><content type='html'>&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlPwsj3Y1MI/AAAAAAAAACg/GF5rwQNu0OE/s1600-h/edvardmunch.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5067658654054405314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlPwsj3Y1MI/AAAAAAAAACg/GF5rwQNu0OE/s200/edvardmunch.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;O enforcamento do ex-ditador do Iraque, Saddam Hussein, na madrugada de 30 de dezembro de 2006, dividiu opiniões no mundo inteiro. De um lado, a voz dos que consideram que teve um julgamento justo, que a execução era inevitável, a única forma de purgar seus incontáveis crimes, principalmente o assassinato de milhares de iraquianos. De outro lado, a voz dos que consideram que o julgamento não passou de um subterfúgio à sede sanguinária de vingança, que a pena capital poderia ter sido substituída pela prisão perpétua, que o assassinato de Saddam Hussein, ainda mais por enforcamento, não contribuiu em nada à estabilização governamental do Iraque, que passa por uma guerra civil, mas será o estopim de uma convulsão social sem precedentes. Essas vozes reverberam pelos quatros cantos do século XXI, onde os progressos da ciência e tecnologia contrastam com a barbárie de guerras de todos os tipos, em que seres humanos racionais, inteligentes ao ponto de encontrarem soluções para problemas insolúveis e inventarem máquinas praticamente perfeitas, destróem-se, matando-se numa irracionalidade infinita. Na era da revolução digital, da globalização, a vida parece ter se tornado algo sem importância, banal. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;

&lt;div align="justify"&gt;
Saddam Hussein, como todo ditador, usou e abusou da intolerância para consolidar seu poder, fez valer a pena de morte no Iraque, determinando a execução sem piedade de inimigos (e todos que não concordassem com suas idéias eram inimigos), foi um genocida, construiu obras gigantescas, monumentos à megalomania, varreu o país com sua imagem, cobrando reverência como um imperador, e formou uma aura de medo e terror, ao ponto de ser implacável com familiares. As atrocidades de seu governo ditatorial colocam-no ao lado de genocidas notórios do século XX, como Hitler, na Alemanha; Stálin, na Rússia; Mao Tsé-tung, na China; Idi Amim Dadá, em Uganda; e Pinochet, no Chile. Mas, destes, somente Hitler suicidou-se, os demais faleceram em idade avançada, de causas naturais. Já Saddam Hussein, antes dos 70 anos, teve a vida ceifada no cadafalso da forca, segurando um exemplar do Alcorão e dispensando a humilhação de um capuz. Bastava a humilhação de ter sido capturado indefeso, num buraco, com barba e cabelos longos, desgrenhados, sujo como um mendigo e com a saúde debilitada, e ter passado por um julgamento cuja sentença já era conhecida de antemão. Ele, que era acostumado a viver em palácios de ouro e mármore, e dar ordens a seus “súditos”, que o serviam sem titubear, e aplicar sentenças sem julgamentos. A ditadura de Saddam Hussein consistiu numa barbárie, numa desumanidade como não se viu nas décadas de 80 e 90 do século XX, mas sua execução não apagou esse período negro, não fez justiça aos que foram mortos ou sofreram perseguições, nem acabou com a guerra civil no Iraque. Antes, foi um ato bestial de vingança, onde permaneceu visível o reverso da barbárie. &lt;/div&gt;

&lt;div align="justify"&gt;
Saddam Hussein deveria ter sido condenado à prisão perpétua, seria justo, pois, a cada amanhecer, saberia que nunca mais sairia da prisão, e os fantasmas do passado o atormentariam constantemente. Seria um morto-vivo enclausurado para sempre. Seus executores, na ânsia vingativa de eliminá-lo, igualaram-se a ele, além de contribuirem para o aumento do morticínio no Iraque e, talvez, para a reabilitação de sua imagem, pois poderá ser retratado como uma espécie de mártir, um chefe de Estado que cometeu atrocidades em defesa da causa do Islã. Que Alá impeça isso!!
&lt;/div&gt;&lt;p&gt;&lt;/span&gt; &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;(Arte: "O Grito", de Edvard Munch)&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:arial;"&gt;
(Elson Teixeira Cardoso)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6081175754554991365-5219518513179661417?l=elsonteixeiracardoso.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/feeds/5219518513179661417/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=6081175754554991365&amp;postID=5219518513179661417&amp;isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5219518513179661417'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/6081175754554991365/posts/default/5219518513179661417'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://elsonteixeiracardoso.blogspot.com/2007/01/o-reverso-da-barbrie.html' title='O REVERSO DA BARBÁRIE'/><author><name>ELSON TEIXEIRA CARDOSO</name><uri>http://www.blogger.com/profile/11305172429616505721</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_4qpKmxO9vVU/RlPwsj3Y1MI/AAAAAAAAACg/GF5rwQNu0OE/s72-c/edvardmunch.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
